“Ταυτότητα ανάπτυξης” με ημίμετρα δεν γίνεται

Το 2020 το σηματοδότησε ήδη η τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή, μετά τον Αμαζόνιο και στην Αυστραλία  και η γεωστρατιγική  ένταση στην ευρύτερη περιοχή.

Γιατί μας αφορούν αυτά, κάποιοι θα αναρωτηθείτε.

Πάντα στον πλανήτη κάτι συμβαίνει – πάλι θα πείτε.

Και  γιατί αυτό να επηρεάσει τον τρόπο που σκεφτόμαστε, κινούμαστε, σχεδιάζουμε και δρούμε;

Γιατί να μην συνεχίσουμε στην περπατημένη των καλών δημοσίων σχέσεων, να προβάλουμε το “καλό παιδί”, να αποφύγουμε συγκρούσεις και δύσκολα λόγια ή να μιλήσουμε για το αύριο;

Ισως γιατί είναι η πρώτη φορά που η παγκόσμια αρθρογραφία, επιστημονική, δημοσιογραφική, πολιτική, κάνει τόσο εκτενείς, συνεχείς αναφορές, 1ον στις επιπτώσεις της 4ης τεχνολογικής επανάστασης – που ειναι ήδη εδώ και 2ον στα μικρά περιθώρια του πλανήτη να αποτρέψει την περιβαλλοντική του κατάρρευση.

Ποτέ στο παρελθόν, σε ενα πλανήτη που πέρασε πολέμους, πείνα δυστυχία, δεν ήταν τόσο μεγάλο το βάρος των κρίσεων που αφήνουμε για διαχείριση προς στις επόμενες γενεές, τα παιδιά μας.

Ζούμε με τόσο βαθιές αντιθέσεις μεταξύ δικαιωμάτων, πλούτου και φτώχειας, με πλήγματα στη Δημοκρατία, με κατάτμησεις γύρω μας,με μεταναστευτική προσφυγικική κρίση,  που οι επιλογές του να δούμε μπροστά, υπονομεύονται, από την ανάγκη του γνώριμου, του στατικού, της αίσθησης ασφάλειας.

Και αν όλα τα παραπάνω ακούγονται λίγο υπερβολικά, πάμε να ρίξουμε μια ματιά στις δικές μας μικρές αβεβαιότητες.

Παραδείγματα :

1. Οι υποδομές και η διασύνδεση του νομού και της Περιφέρειας είναι πολύ σημαντικές κινήσεις για την άρση της απομόνωσης της περιοχής.

2. Παράλληλα, με τις “επιπλοκές” που θα δημιουργήσει η 4η τεχνολογική επανάσταση στην αγορά εργασίας και στην δυνατότητα απασχόλησης, είναι, άμεση, καθοριστική ανάγκη, να χτίσουμε αξιόπιστες δομές διαρκούς επιμόρφωσης.

Επίσης, να προετοιμάσουμε πεδία εκπαίδευσης, τεχνικής, αγροτικής και επιστημονικής, που να μπορούν να ανταποκριθούν στις μεγάλες αλλαγές της τρέχουσας δεκαετίας.

Εώς στιγμής μιλάμε για το πρώτο θέμα, τις υποδομές, καθώς κάποιοι σε χρόνια κρίσιμα “πέταξαν αετό”, κοινώς δεν ασχοληθήκαν.

Για το δεύτερο ζήτημα δεν γίνεται καν συζήτηση.

3. Θεωρούμε σημαντικό και σωστό να επενδύσουμε σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας,

4. Παράλληλα δεν κάνουμε, γρήγορα, τα απαιτούμενα βήματα για τον ολικό σχεδιασμό που πλέον χρειάζομαστε σε ζητήματα περιβαλλοντικής προστασίας απέναντι στην κλιματική κρίση.

Χρειαζόμαστε σχεδιασμό για τον Κορινθιακό, τα υπόγεια ύδατα, τις πηγές, τα βοσκοτόπια, τα δάση και τους οικότοπους.

Δεν ξέρουμε ακριβώς πόσο θα μας επηρεάσουν οι αλλαγές αυτές.

Αν θα επηρεάσουν τις καλλιέργειες μας, το Χιονοδρομικό ή τους βιότοπους.

Δεν μπορούμε όμως να αφήνουμε στο μακρινό μέλλον την συζήτηση αυτή.

Χρειαζόμαστε, τουλάχιστον τα βασικά μέτρα πρόληψης, τις βασικές πολιτικές και μέτρα προστασίας.

5.Σε εξέλιξη, χωρίς να γνωρίζουμε και πολλά, η διαδικασία για το χωροταξικό, μετά  και τις προσφυγές που έγιναν για ζητήματα που αφορούν τη Φωκίδα.

Μακάρι, σύντομα, οι Αιρετοί να συζητήσουν επ αυτού.

6. Δεν σχολιάζουμε όμως, καν, το ζήτημα,  τι ολιστικά προστατεύουμε.

Συμφωνείτε ή όχι ότι το βόρειο ορεινό τόξο του νομού, Βαρδούσια, Οίτη, ενότητα Καλλίεων πρέπει να πάρει τα χαρακτηριστικά ενός εθνικού πάρκου;

Ψάχνουμε “ταυτότητα” ανάπτυξης. Ταυτότητα με ημίμετρα δεν γίνεται.

Η Ευρυτανία, στο συνολό της χαρακτηρίστηκε, “Πάρκο Ορεινής Αμιγούς Φύσης”.

Σε κάθε προγραμμα περιβαλλοντικής, αρχιτεκτονικής προστασίας λογικά θα έχει προτεραιότητα.

Αυτό είναι βήμα.

Θέλουμε εμείς να το κάνουμε;

7. Πάμε να μιλήσουμε για τουριστική προβολή μέσω εκθέσεων, εντύπων και κλασσικών δράσεων, όταν ο τρόπος διαφήμισης έχει αλλάξει εδώ και χρόνια, έχοντας “κατέβει στην εφαρμογή ενός κινητού” με ολόκληρες ομάδες σχεδιαστών και τεχνικών να στηρίζουν εναλλακτικά τουριστικά προϊόντα.

8. Η Κάλυμνος “ζει” όχι μόνο από τις παραλίες της αλλά και από τον αναρριχητικό της τουρισμό, Κρήτη, Σποράδες, Μεσσηνία επενδύουν σε καταδυτικά πάρκα και το καλύτερο παράδειγμα όλων, τα Ζαγοροχώρια επένδυσαν εδώ και δεκαετίες στο ύφος και στην αρχιτεκτονική προστασία των χωριών τους.

Θέλουμε ανάλογα παραδείγματα εδώ;

9. Χρόνια δυστυχώς προβληματα σε έργα αγροτικής υποδομής, στον Ελαιώνα της Αμφισσας και στην πεδίαδα Μόρνου, εκκρεμότητες βαριές και γύρω από την περιοχή του Ταμιευτήρα.

Μακάρι γρήγορα να έχουμε λύσεις, θα βοηθήσουμε όσοι μπορούμε προς την κατεύθυνση αυτή.

10. Μήπως όμως ήρθε η ώρα να δούμε, εκτός από τα επείγοντα της κλιματικής κρίσης, πχ νερό, πως αύριο, σε δέκα χρόνια από τώρα, να στηρίξουμε την παραγωγική διαδικασία.

Αρκεί μόνο η “έξυπνη Γεωργία”, οι τεχνολογικές εφαρμογές;

Μήπως έχουμε ανάγκη για γεωργικές, κτηνοτροφικές, μέλισσοκομικές σχολές;

Μήπως πρέπει να αναπτύξουμε δίκτυο που να στηρίξουμε προιοντα;

Ή ως αρχή να βάλουμε στο τραπέζι έναν ειλικρινη διάλογο με τους εκπροσώπους κτηνοτρόφων, αγροτών και αλιέων που και αυτοί με τη σειράς τους θα πρέπει να μας υποδείξουν σημεία για αλιευτικά καταφύγια;

11. Φτώχεια, αποκλεισμός.

Εώς στιγμής αντιμετωπίζεται σπασμωδικά με επιδόματα, όχι πάντα δίκαια.

12. Στην Περιφέρεια υπάρχουν πληθυσμοί Ρομα, παιδιά χωρίς καμιά ουσιαστική ευκαιρία, μεγάλοι άνθρωποι σε απομόνωση, γυναίκες χωρίς προστασία από την συνεχή βιοπραγία.

Χρειαζόμαστε σχεδιασμό και ενισχυμένες δομές κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας.

Να χτυπηθεί ο αναλφαβητισμός, ο αποκλεισμός από την ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, η παραβατικότητα, η μοναξία.

Να χτυπηθεί ο αποκλεισμός των ναρκωτικών, να στηθούν παρά τις δικές μας αντιδράσεις – κέντρα προστασίας και θεραπείας.

Δεν αρκει η καλοσύνη μας ή η φιλανθρωπία μας.

Δομές, σχεδιασμός, προστασία και ένταξη, αξιοπρέπεια πρέπει να προσφέρουμε.

Αυτά είναι μερικά από τα μικρά και τα μεγάλα που μας απασχολούν.

Το πως θα τα χειριστούμε, θα δείξει, πόσο μπροστά μπορούμε να πάμε.