Στέφανος, ο ΔαφνοΣτεφανωμένος;

Της Ασπασίας Μανδρέκα*

Ξεκαθαρίζω από την αρχή, ότι δεν έχω καμία διάθεση να εμπλακώ στα εσωκομματικά πράγματα του Σύριζα. Το θέμα μου δεν είναι ο ίδιος ο κ. Κασσελάκης, αλλά το πώς ψηφίζει μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων ψηφοφόρων, σε όποιο πολιτικό χώρο κι άν αυτοί ανήκουν. Σαφέστατα, μέ αφορά το φαινόμενο αυτό και για αυτό ασχολούμαι.

Θα πρέπει, επίσης, να πω ότι καμία έκπληξη δε μού προκάλεσε, εμένα προσωπικά, η άνετη επικράτηση του Στέφανου Κασσελάκη στον α’ γύρο των εσωκομματικών εκλογών για την ανάδειξη Προέδρου του Σύριζα. Ακριβώς, γιατί μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας και ενασχόλησης αντιλαμβάνομαι, σε μεγάλο βαθμό, το πώς κινούνται οι ψηφοφόροι.

Ειλικρινά, δεν έχω καμιά προτίμηση για το ποιός τελικά θα εκλεγεί Πρόεδρος στο Σύριζα. Δεν μέ νοιάζει, είτε εκλεγεί, στον β’ γύρο, η Έφη Αχτσιόγλου, είτε εκλεγεί ο Στέφανος Κασσελάκης. 

Ξεκάθαρα, όμως, δεν μπορώ να μην επισημάνω αυτό που ήδη γνωρίζω – και για αυτό είπα στην αρχή ότι δεν εξεπλάγην με το αποτέλεσμα – και παρατηρείται σε μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Δεν μπορεί να μην μάς απασχολήσει, έστω και σε επίπεδο απλού προβληματισμού, με αφορμή τα τεκταινόμενα, ότι ο Στέφανος Κασσελάκης έλαβε στον πρώτο γύρο ποσοστό 45%, αφήνοντας την δεύτερη, ανθυποψήφιά του και ως χθες φαβορί για την αρχηγία του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, κα Αχτσιόγλου, με 10 μονάδες πίσω του.

Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων χάρισε στον κ. Κασσελάκη αυτό το συντριπτικό ποσοστό και λίγο έλειψε να τόν εκλέξει Πρόεδρο από τον α’ γύρο, παρότι οι υποψήφιοι για το σχετικό αξίωμα ήταν συνολικά πέντε, (5).

Εγώ θα κάνω, λοιπόν, την παρακινδυνευμένη, υπόθεση και θα πω ότι ο Κασσελάκης είναι, πράγματι, και θα αποδειχθεί στο μέλλον, ότι είναι ο ικανότερος και αξιότερος από όλους, τούς συνυποψήφιούς του… Όμως, δεν μπορεί, κανείς σώφρων άνθρωπος, να μην αναρωτηθεί, πώς το ήξεραν αυτό και με ποιά κριτήρια τον επέλεξαν, όσοι τον ψήφισαν; 

Μέσα από ποιά λογική διεργασία, και εκτιμώντας ποιά προσόντα και ποιά προσωπική διαδρομή, οι ψηφοφόροι της εσωκομματικής διαδικασίας κατέληξαν να ψηφίσουν τον συγκεκριμένο υποψήφιο;

Ο Στέφανος που, προφανώς, αποτελεί προσωποποίηση του American Dream, ξεκινώντας από την άλλη άκρη του Ατλαντικού Ωκεανού, «έσκασε» σαν κομήτης στην κομματική πραγματικότητα του Σύριζα, διεκδικώντας μάλιστα, όχι ένα οποιοδήποτε Αξίωμα, αλλά το ύψιστο κομματικό Αξίωμα, δηλαδή, αυτό του Προέδρου…..μόλις ένα, (1), μήνα πριν τις σχετικές εκλογές.

Είναι ένας άνθρωπος που δεν έχει σχέση με τη διαδρομή του πολιτικού φορέα του Σύριζα, αλλά ούτε και με την ιστορία του. Δεν έχει εκλεγεί ποτέ, μέχρι σήμερα, ούτε στα όργανα του κόμματος, οποιασδήποτε βαθμίδας, και ούτε έχει υπάρξει εκλεγμένος ποτέ και πουθενά – ούτε σε σύλλογο και σωματείο, ούτε στην τοπική αυτοδιοίκηση, ούτε στη Βουλή – πουθενά!

Διαθέτει, αναμφισβήτητα, μια εξαιρετική εμφάνιση, χαμόγελο που γοητεύει και, άν δεν κάνω λάθος, γαλανά μάτια…

Βέβαια, εμφανίσθηκε με εφόδιο ένα καλοσχεδιασμένο Επικοινωνιακό μηχανισμό, με τον οποίο, κυριολεκτικά, βομβάρδισε ασταμάτητα το κοινό και κατέκλυσε όλα τα Μέσα Ενημέρωσης και το Διαδίκτυο.

Ακόμη κι άν σε κάποια σημεία η επικοινωνιακή του προβολή άγγιξε την ύβριν – βλέπε το βιντεοκλίπ στη Μακρόνησο – ή την υπερβολή και την κακογουστιά, ένα είναι σίγουρο….: Ο Στέφανος σαγήνευσε τα πλήθη και έκανε τους πάντες, είτε ανήκουν στον Σύριζα, είτε όχι, να μιλούν γι αυτόν!

Ακόμη και όταν, με περισσή άνεση ανταποκρίθηκε θετικά, στην «προτροπή» υποστηρίκτριάς του για να «Ξεδοντιάσει τη Δικαιοσύνη και τους Δημοσιογράφους», με τη φράση: «Γουστάρω…, Ναι γουστάρω, αλλά πρέπει πρώτα να με ψηφίσετε την Κυριακή…», ουδόλως προβλημάτισε τους ψηφοφόρους, οι οποίοι, εκ του αποτελέσματος, φάνηκε ότι ταυτίστηκαν μαζί του.

Το κυριότερο, όμως, για μένα, είναι ότι ο Νικητής του α’ γύρου των εκλογών για την ανάδειξη Προέδρου στο κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στη Χώρα, δεν άρθρωσε Πολιτικό Λόγο.

Δεν πρόβαλε τις θέσεις του, έστω και επιγραμματικά, για την Ελληνική Πολιτική πραγματικότητα και την κοινωνία. Δεν τον ακούσαμε να μιλά για την Κλιματική Αλλαγή, δεν ανέφερε τις προτάσεις του για την οχύρωση της Πολιτικής Προστασίας, δεν μίλησε για την Ασφάλεια των Πολιτών, για την Οικονομία, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για………., για……

Και, όμως, ο Στέφανος, σαγήνευσε και ενέπνευσε…!

Πιθανότατα, πίσω του να βρίσκεται ο απερχόμενος Πρόεδρος του Σύριζα και πρώην Πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας. Μάλλον, δεν είναι τυχαίο ότι ο Κασσελάκης εμφανίστηκε, μετά το ταξίδι του Τσίπρα στην Αμερική και μετά τη φιλοξενία του τελευταίου στο σπίτι του πρώτου. Άν όντως είναι έτσι, και ο Τσίπρας έχει τους δικούς του λόγους και τον στηρίζει, σαφώς έπαιξε κι αυτό το ρόλο του στο αποτέλεσμα. 

Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μέ αφορά στην παρούσα παρέμβαση. Είναι, παντελώς άσχετο με αυτό που πρέπει να μάς προβληματίσει. Και ποιό είναι αυτό; Το πώς ψηφίζει μια μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος, δηλαδή των Ελλήνων ψηφοφόρων, όλων των κομματικών αποχρώσεων.

Αυτή η, διόλου ευκαταφρόνητη αριθμητικά, μερίδα πολιτών, που, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ικανή να προσδιορίσει και να καθορίσει το τελικό αποτέλεσμα της όποιας εκλογικής διαδικασίας, είναι αυτή που έλκεται και σαγηνεύεται από την Εικόνα και μένει στην Επιφάνεια των πραγμάτων.

Είναι οι ψηφοφόροι, που ακόμη και σήμερα, μετά από όσα έχει υποστεί η χώρα γενικά, αλλά και η καθημερινότητά μας, ειδικότερα, συνεχίζουν να γοητεύονται από την επίπλαστη εικόνα κάποιου, που έχει «δώσει μάχη» για να την χτίσει μόνο με όρους επικοινωνιακούς. 

Ψηφοφόροι που πείθονται από τα λόγια τα μεγάλα, τα οποία, όμως, στην πραγματικότητα, παραμένουν κενά περιεχομένου. Υποκύπτουν στις κολακείες, τα χτυπήματα στην πλάτη, τα ταξίματα, στην επιτηδευμένη σιγουριά, στην υποκρισία, στο απύθμενο θράσος, στα ψέματα, στην ασέβεια προς πρόσωπα και θεσμούς, και, εν τέλει, αποδέχονται, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, την υποτίμηση της νοημοσύνης των ιδίων, που επιχειρείται από την …άλλη πλευρά – την πλευρά αυτού που ζητά την ψήφο τους.

 Δυστυχώς, μπροστά στην κάλπη, μια μερίδα ανθρώπων λειτουργεί με μοναδικό «κριτήριο» τον εντυπωσιασμό. Οι συγκεκριμένοι ψηφοφόροι, μένουν στην επιφάνεια και δεν μπαίνουν ποτέ στην πραγματική ουσία των πραγμάτων. Ψηφίζουν με επιπολαιότητα, ακόμη κι άν η κάλπη που έχουν μπροστά τους θα κρίνει τις ζωές τους και τις ζωές των παιδιών τους. Στις περιπτώσεις αυτές δεν υπάρχει η κοινή Λογική και ο κοινός Νους, δυστυχώς, δεν είναι…Αυτονόητος. Κι αυτό το φαινόμενο δεν έχει να κάνει με τη μόρφωση του καθενός, ούτε με τις γνώσεις… Έχει να κάνει, όμως, με την Παιδεία του Λαού μας.

Θα τούς αναγνωρίσετε, εύκολα, αυτούς τους ψηφοφόρους, που παρότι η ψήφος τους μπορεί να έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στο όποιο εκλογικό αποτέλεσμα, όταν … έρχονται τα δύσκολα, όταν προκύπτουν αποτυχίες, όταν μάς βρίσκουν προβλήματα…. για αυτούς φταίνε, πάντα, όλοι οι άλλοι, εκτός από τους ίδιους. Αυτοί ποτέ «δεν έχουν καμία Ευθύνη»…. !!!!

Κλείνοντας, επανέρχομαι και λέω ότι ο κ. Κασσελάκης μπορεί να είναι, και αυτό θα μάς το αποδείξει το Μέλλον, ο καλύτερος και ο πιο άξιος, ανάμεσα στους συνυποψήφιούς του. Το ζήτημα, όμως, είναι, αυτοί, πού τον ψήφισαν στην παρούσα φάση, με ποιό κριτήριο τον επέλεξαν; Ποιά στοιχεία του αξιολόγησαν και τον ψήφισαν;….. Πού βάσισαν την συνειδητοποιημένη, όπως θα έπρεπε να είναι, ψήφο τους…. και ….ΔαφνοΣτεφάνωσαν τον Στέφανο;

Αναρωτιέμαι, τελικά, άν είναι ορθή η άποψη, η οποία ισχυρίζεται ότι η Δημοκρατία είναι σύμφυτη με τον Λαϊκισμό, τον οποίο, όμως, όλοι, δημόσια, δήθεν ξορκίζουμε….

*Η Ασπασία Π. Μανδρέκα είναι Δικηγόρος, πρ. Βουλευτής Φωκίδας