“Εμπρός για τα «Πολυτεχνεία» των επόμενων γενεών… Η μνήμη είναι η μόνη μας δύναμη!”
Του Γιάννη Κούγια
50 χρόνια μετά και το βίντεο αυτό, τα ιστορικά αυτά ψήγματα που όλοι θυμόμαστε σαν σήμερα, συνεχίζουν ακόμη να μας συγκλονίζουν… Και όσο και εάν πολλοί προσπάθησαν και προσπαθούν να καπηλευτούν τη μνήμη των νεκρών, το αίμα τους είναι ζωντανό και ο δρόμος έχει πράγματι τη δική του ιστορία… Αρκεί να αφουγκραστείς για να την ακούσεις… Αρκεί να έχεις ανοιχτή καρδιά για να νιώσεις… Αρκεί να έχεις ανοιχτό μυαλό για να μην ξεχάσεις…
50 χρόνια μετά και αναρωτιόμαστε ακόμη εάν ζει ή όχι το Πολυτεχνείο (κατά το σύνθημα των συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων όλων αυτών των χρόνων). Εάν υφίσταται και ποιο το νόημα σήμερα για το “Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία”….Και όταν μεταξύ μας -η γενιά μετά το Πολυτεχνείο- αλλά και η γενιά του Πολυτεχνείου απαντάμε χαμηλοφώνως πως όλα είναι ζωντανά, έρχεται μια άλλη ερώτηση, σκληρή σαν λεπίδι…Τι να πούμε στα παιδιά για το Πολυτεχνείο; Πώς θα αποφύγουμε να το μετατρέψουμε σε μια ακόμη ξεχασμένη – απολιθωμένη σχολική γιορτή;
50 χρόνια μετά και το άλλο σύνθημα των μεταπολιτευτικών διαδηλώσεων “Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία”, έχει και αυτό ακόμη το νόημά του… Γιατί πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα της “αντίστασης”, και μάλιστα της “συλλογικής” και οργανωμένης αντίστασης. Αντιγράφουμε από το γράμμα του Γιώργου Γκριτζέλα στον ιστότοπο ΕΡΤ Ανοιχτή στην Κοινωνία “Η προηγούμενη γενιά, αυτή που μας μεγάλωσε, ήταν αυτή που βίωσε μια μεγαλύτερη νίκη απέναντι στον φασισμό!… Με πολύ μεγαλύτερο κόστος σε ανθρώπινες ζωές… Αυτοί και αν δεν είδαν να συμβαίνουν θαύματα! Και μετά;… Οι δυο γενιές μαζί, άφησαν τα πράγματα στα χέρια αυτών που πάντα υπήρχαν διαχρονικά ανάμεσα μας… Αυτών που πάντα βιάζονταν να «πετάξουν λευκή πετσέτα» και να ανακοινώσουν το όνομα του νικητή, αποδεχόμενοι στωικά της συνέπειες της κάθε ήττας… Επειδή δεν ήταν ποτέ διατεθειμένοι να ρισκάρουν ή να θυσιάσουν οτιδήποτε.. Αυτούς που είπαν τα όνειρα μας «ουτοπίες»… Αυτούς που θέλοντας να καλύψουν την προσωπική τους αδράνεια απαξίωναν ότι είχε συμβεί με κλισέ του τύπου «Καλά… σιγά μην έπεσε η χούντα από το Πολυτεχνείο… Οι Αμερικάνοι την έριξαν»… Σε αυτούς! Και να τα αποτελέσματα! ‘Ολοι μαζί φτιάξαμε την επόμενη γενιά σε ένα περιβάλλον πολυεπίπεδης ήττας (προπάντων αξιών) και υποτέλειας… Μια γενιά που δεν είχε δει τίποτα από όσα οι προηγούμενες, και την γαλουχήσαμε στο «αυτά δεν γίνονται», παρ΄ότι εμείς τα είχαμε δει να γίνονται!”
Και συνεχίζει “Στα παιδιά μου τα έγραψα… Και σε αυτά χρωστάω μεγαλύτερη συγνώμη… Κι αν ποτέ τους είπα ότι «αυτά δεν γίνονται», μ@λ@κία τους είπα… «Δεν υπάρχουν πράγματα που δεν γίνονται…Υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν γίνει ως τώρα»…
50 χρόνια μετά, και τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι οι αγώνες του Πολυτεχνείου δεν δικαιώθηκαν σε συλλογικό επίπεδο. Το αίμα των νεκρών είναι ακόμη ζωντανό και υπάρχουν πολλά -πάρα πολλά όμως- νέα “Πολυτεχνεία” που πρέπει να μετουσιωθούν σε μάχες, σε δικές τους μάχες, για να πραγματωθούν… Όσο για το Πολυτεχνείο του 1973, μάλλον ήταν κάπως έτσι “Για άλλους έμεινε συναισθηματική και πολιτική παρακαταθήκη περασμένη ή και χαρισμένη σε δικούς και καρδιακούς, σε αιμάτινους δεσμούς και φιλικά φυλαχτά. Για άλλους ήταν σκαλί για ένα βήμα παραπέρα. Καριερίστικο στην πολιτική, κεφαλοποιήθηκε αρκούντως. Αρκετοί εκείνης της βραδιάς, όταν έπεσαν κι όταν κατάφεραν να κοιμηθούν, ξύπνησαν άλλοι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, στην πλειονότητά τους καλύτεροι κι ευδιάκριτοι, μες τον πολτό των επετείων και των θολών, μεγαλόστομων περί το Πολυτεχνείο, αναμνήσεων”.
* Το κείμενο αυτό δεν αποτελεί ακόμη μια επετειακή αναφορά. Είναι γραμμένο και χαρισμένο στη νέα γενιά. Στα νιάτα της Δωρίδας, που αν και μακριά από το “Πολυτεχνείο”, έχουν μπροστά τους πολλά δικά τους “Πολυτεχνεία” να πολεμήσουν…
Γιώργος Τ.
"κυριε'ανωνυμε, πραγματικά διαβάζοντας την απάντηση σας στο άρθρο του Γ. Κούγια, κατέληξα τελικά, ότι ουδόλως ''πονεσατε'', η κλάψτε η εμπαση περίπτωση στεναχωρέθηκα τε, για τους νεκρούς στην Τιεν Αν Μεν, στην αντεπανάσταση της αστικής τάξης στη Τσεχοσλοβακία, η την Ουγγαρία.... Ουδόλως στεναχωρέθηκα τε βέβαια και για άλλες αστικές αντεπαναστασεις όπου έγιναν ενάντια στο κράτος των μπολσεβίκων παράνομο χαρήκαμε, πόσο ρηχά αλήθεια, από τη ανατροπή του σοσιαλισμού εκ των έσω και έχετε ήρωα σας τον Γκορμπατσώφ. Αυτό που σαν μάθετε όμως σαν αγκάθι στην καρδιά σας, που συνθλίβει το φασιστικο σας"είναι", δείχνει ακόμα και σήμερα το δρόμο για μια άλλη κοινωνία. Δεν μπορείτε να χωνέψετε, πως, μετά από 50 χρόνια η Εξέγερση του Πολυτεχνείου, συνεχίζει ακόμα και σήμερα να οργανώνει και να καθοδηγεί τη νεολαία υποδεικνυοντας τους πραγματικούς ενόχους, για την 7ετη φασιστική δικτατορία και τους προστάτες του Αμερικανούς και ΝΑΤΟ. ΔΕΝ σας μάθετε καλά πως 50 χρόνια τώρα, όλες οι πορείες καταλήγουν στην Αμερικανική Πρεσβεία την ιμπεριαλιστική δύναμη που καταπνίγει τους λαούς στο αίμα τους οδηγεί στη προσφυγιά, εξοντώνει όπως σήμερα, μωρά παιδιά και αμάχους, στην Παλαιστίνη, επειδή τολμά και αντιστέκεται. Επειδή από την πρώτη κιολας αντιιμπεριαλιστικη πορεία του γιορτασμός των εξεγερμένων φοιτητών, αναδείχτηκαν οι αιτίες αλλά και οι ένοχοι για την στρατιοφασιστικη χούντα και την προδοσία της Κύπρου. Συνταγματάρχες ,Cia και ΝΑΤΟ έπαιξαν στις πλάτες του βασανισμένου λαού μας, και αυτό αποκαλύφτηκε και αποκαλύπτει κάθε χρόνο. Καθοδηγεί ο αγώνας του Πολυτεχνείου κάθε γενιά που αντιστέκεται στη νέα τάξη πραγμάτων ενάντια στο φασισμο τον πόλεμο τη φτώχεια και την ανέχεια. Αυτό δεν μπορείτε να καταλαβετε δεν θέλετε να το καταλάβετε επειδή ανήκετε όπως είπε και ο φασίστας αρχηγός σας Μιχαλολιάκος, στην "γενιά των ηττημένων του '45". Ναι τότε που ο κόκκινος στρατός κάρφωσε στο "στήθος του κτηνους" μέσα στο Βερολίνο, την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. Ακόμα χωνέψετε,πως μετά από τόσα χρόνια οι φασιστικές ιδέες σας δεν περνούν στην εργατική τάξη, και καταλήγετε σαν κοινοί εγκληματίες στη φυσική σας θέση, πίσω από τα καγκελα φυλακης, έστω και σε αυτό το αστικό κράτος. Σας έφτυσαν οι προστάτες σας βιομήχανοι και εφοπλιστες που ενωσαςχρησιμοποιησαν σας πέταξαν στην σκρησαν στημένη λεμονοκουπα. Βασικά αν έκανε ένα λάθος το λαϊκό κίνημα ήταν στην εποχή που Ο ΕΛΑΣ απελευθέρωνε τη χώρα από τους Γερμανούς μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας και φτάνοντας στο φρουραρχείο των Γερμανοτσολιάδων δολοφόνων έκανα μισή δουλειά ο Άρης και τα παλικάρια του και άφησαν την Πηγάδα μισογεμάτη, έχοντας σήμερα τα ορφανά του Χίτλερ, τους απογόνους τους να μιλούν. Χτυπάτε τους Μαζί σε κάθε, πόλη,χωριό, γειτονιά Στείλτε τους εκεί που αξίζουν στα σκουπίδια, στη χωματερή.
Γιωργος
Στον "κύριο" που μίλησε για τιεν αν μεν κλπ, να του θυμίσω ότι με αυτακ με αυτά θεριεψε ο φασισμός στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Για την Ολλανδέζα και τη Μαρία στον Έβρο περνάν ανάσες τα φασισταρια στη χώρα μας. Όμως δεν πρόκειται ποτέ να συγχωρέσουν την ώρα που ο κόκκινος στρατός έβαζε τη σημαίαε το σφυροδρέπανο στη καρδιά του κτηνους στο Βερολίνο. Εξάλλου το έχουν ομολογήσει. Είναι όπως λένε της γενιάς των ηττημένων του '45. Μόνο μια απάντηση του πρέπει από μεριάς μου. Δυστυχώς ο Άρης έκανε μισή δουλειά.... Άφησε μισογεμάτη πηγαδα, αλλιώς τώρα δεν θα μιλούσαν οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων όπως ο εν λόγω "κύριος"
Η μνήμη είναι δύναμη κ. Κούγια, αρκεί να μην είναι επιλεκτική. Η γενιά σας βίωσε πιο μεγάλες, πιο συνταρακτικές, αλλά και πιο παγκόσμιας ιστορικής σημασίας φοιτητικές εξεγέρσεις. Το συνάφι σας όμως τυφλωμένο απ' τον κομματικό φανατισμό και καλυπτόμενο πίσω από το ασφαλές περιβάλλον της Ελληνικής Δημοκρατίας τις δυσφήμισε και τις συκοφάντησε. Δυόμισι χιλιάδες Ούγγρους φοιτητές και εργάτες έλειωσαν τα σοβιετικά τανκς Τ38 μπροστά στο Κοινοβούλιο της Βουδαπέστης. Το αίμα τους κύλησε στο Δούναβη και έβαψε κόκκινο τον Εύξεινο. Εκατό Τσέχοι φοιτητές έπεσαν νεκροί από τα σοβιετικά τανκς στην Άνοιξη της Πράγας το 1968 και το κόμμα σας τους χλεύαζε αποκαλώντας τους αλήτες και πράκτορες. Διακόσιοι εξήντα φοιτητές (επίσημα, ανεπίσημα πάνω από χίλιοι), έπεσαν στην πλατεία Τιεν Αν Μεν τον Ιούνιο του 1989, κάτω από τις ερπύστριες των κινεζικών κομμουνιστικών αρμάτων. Για όλους αυτούς που με το αίμα τους σημάδεψαν την Παγκόσμια Ιστορία, μούγκα, κουβέντα. (Αυτές ήταν πραγματικές Δικτατορίες και όχι τα ψοφήμια της 21ης Απριλίου με το σταυρό στο χέρι....) Εσείς συνεχίστε να τιμάτε την Ελεάνα που ζει και βασιλεύει στην Ολλανδία και τη μικρή Μαρία του Έβρου.