Η Κατάρα να είσαι Δυνατός
Της Μαρίνας-Σελήνη Κατσαΐτη*
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η χειρότερη έκφραση για εσάς; Με άλλα λόγια, τί είναι αυτό που μόλις το ακούτε αυτομάτως «σας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι»;
Για μένα, τα τελευταία περίπου 40 χρόνια, η χειρότερη έκφραση είναι «Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή. Θα τα καταφέρεις». Μόλις το ακούω αυτό, μου ανάβουν τα λαμπάκια (για να μην πω τίποτα χειρότερο). Τώρα θα μου πείτε: «Γιατί;».
Όλοι οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το πόσο δυνατοί είναι, έχουν ανάγκη από στήριξη. Έχουν ανάγκη από ένα χτύπημα στον ώμο. Έχουν ανάγκη από βοήθεια. Ακόμη και όσοι δεν τολμούν να το ξεστομίσουν. Και αν ακόμη δεν έχουν ανάγκη από στήριξη και βοήθεια, θα έχουν σίγουρα ανάγκη από μια αγκαλιά και πολλή κατανόηση και συμπόνοια.
Κανείς μας δεν γεννιέται δυνατός. Ο λόγος που κάποιοι από εμάς είμαστε λίγο πιο δυνατοί σε λίγο πιο νεαρή ηλικία, είναι γιατί μας ανάγκασε η ζωή να γίνουμε. Έχετε δει ποτέ κανέναν να έχει δυνατούς μύες χωρίς να έχει κάνει ποτέ προπόνηση ή να μην έχει χρειαστεί να σηκώσει βαριά φορτία; Έχετε δει ποτέ κανέναν να σηκώνει πολλά βάρη χωρίς να έχει ποτέ χρειαστεί να σηκώσει ούτε ένα μικρό; Οι δυσκολίες που περνάμε στη ζωή, μας «χτίζουν», μας θωρακίζουν και μας δυναμώνουν.
Αυτό σημαίνει πως όταν κάποιοι από εμάς είναι πολύ δυνατοί, αυτό δεν είναι φυσικό χαρακτηριστικό, αλλά φυσικό αποτέλεσμα ή επακόλουθο ή συνέπεια των όσων έχουν βιώσει. Η αλήθεια είναι πως όσο πιο δυνατός είναι κανείς, τόσο περισσότερες οι πιθανότητες να ανταπεξέλθει και στις επόμενες δυσκολίες. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν έχει ανάγκη από στήριξη, από συμπαράσταση, από μια καλή κουβέντα, από κάποιον να του πει πως «όλα θα πάνε καλά».
Ένας άνθρωπος με πολλές πληγές, άλλες πλήρως θεραπευμένες και άλλες όχι τόσο, δεν μετατρέπεται αυτόματα σε ένα άτρωτο όν. Ούτε σε μηχανή. Ούτε σε ρομπότ. Εξακολουθεί να έχει συναισθήματα, εξακολουθεί να έχει ευαισθησίες, εξακολουθεί να πονάει, ενδεχομένως πιο συχνά και πιο πολύ. Το ότι είναι δυνατός δεν έχει να κάνει με το αν θα τα καταφέρει. Έχει να κάνει με το ότι γνωρίζει πως θα τα καταφέρει ακόμη μια φορά, όπως ακριβώς και τις προηγούμενες. Και επίσης δεν έχει να κάνει με το ότι δεν πονά. Πονά, ενδεχομένως περισσότερο από κάποιον άνθρωπο με λιγότερα τραύματα. Απλώς έχει μάθει να ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ. Ξέρει ότι δεν είναι ο πόνος που θα τον καθορίσει, αλλά η αντοχή του σε αυτόν.
Ως «βαπτισμένη» δυνατή, από όλους όσους γνωρίζω σχεδόν, σας παρακαλώ να μην χρησιμοποιείτε αυτή τη φράση. Οι πληγές που δεν φαίνονται δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Είναι το ίδιο επώδυνες, ίσως και περισσότερο, από τις εξωτερικές πληγές. Αυτές που φαίνονται. Θα λέγατε ποτέ «Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Θα τα καταφέρεις.» σε έναν τραυματία πολέμου, γεμάτο γάζες, αίματα, εκδορές και εμφανείς πληγές;
Υπάρχουν άνθρωποι, των οποίων η ζωή, όλη ή τμήματα αυτής, μοιάζει με πεδίο μάχης. Δώστε τους μια αγκαλιά. Και αν δεν έχετε καμία εύκαιρη, πείτε τους μια ενθαρρυντική κουβέντα. Σας παρακαλώ!
*Η Μαρίνα-Σελήνη Κατσαΐτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ανάλυσης, Πρόεδρος στο Τμήμα Περιφερειακής και Οικονομικής Ανάπτυξης Άμφισσας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Φλώρου Γεωργία
Δύναμη. Δυνατός Άνθρωπος. Όλοι είμαστε Δυνατοί και όλοι την ίδια στιγμή είμαστε Αδύνατοι. Η Δύναμη της ψυχής είναι η Αλήθεια του καθενός μας. Είναι τα Βιώματα. Είναι ο Τρόπος Σκέψης. Είναι η Ασπίδα Προστασίας έναντι της Αδυναμίας. Η Δύναμη μερικές φορές θωρακίζει και ταυτόχρονα προκαλεί. Υπάρχουν οι Δυνατοί Άνθρωποι που μαζεύουν αθόρυβα τα κομμάτια του δικού τους παζλ για να φτιάξουν εκ νέου μια εικόνα ,πιο φωτεινή,πιο όμορφη,πιο κατασταλαγμένη, που για κάποιο λόγο , ενδογενή ή εξωγενή διαλύθηκε. Αυτό όσο θωρακίζει, άλλο τόσο προκαλεί. Προκαλεί με την έννοια πως κάποιοι που χρησιμοποιούν τις εκφράσεις: <>, <> ,<> κλπ ' το κάνουν όχι για να εμψυχώσουν ( όπως μια μερίδα ανθρώπων) αυτόν που αντιμετωπίζει μια δυσκολη κατάσταση, αλλά γιατί οι ίδιοι δεν μπορούν να μαζέψουν πιθανόν τα δικά τους κομμάτια, από το δικό τους διαλυμένο παζλ και να ξαναφτιάξουν την εικόνα του. Είναι οι άνθρωποι που όχι μια αγκαλιά δεν μπορούν να σου προσφέρουν αλλά λυπούνται για τη προσπάθεια που κάνει κάποιος άλλος, για να σταθεί ξανά στα πόδια του, γιατί οι ίδιοι προφανώς δεν γνωρίζουν από δυσκολίες ή δεν έχουν το επίπεδο να δώσουν μια Αγκαλιά στον κατά τα άλλα Δυνατό Συνάνθρωπο τους. Οι λόγοι είναι προφανείς..... Δυνατός λοιπόν είναι και Εκείνος που ξέρει τη Δύναμη της Αγκαλιάς. Ο Αδύνατος είναι εκείνος που δεν ξέρει τι είναι να λαμβάνεις ως παράδειγμα προς μίμηση τον Δυνατό. Αδύνατος όμως είναι και εκείνος που δεν χαίρεται με τη Δύναμη μας.