Εφηβεία

Της Μαρίνας-Σελήνης Κατσαϊτη*

Όπως κάθε χρόνο, η 2^η μέρα το έτους αφιερώνεται στη φιλοσοφία. Ήρθε χθες ο Σωτήρης για έναν πρωτοχρονιάτικό καφέ, και χωρίς καμία καθυστέρηση αρχίσαμε τις αμπελοφιλοσοφίες. Εγώ δηλαδή. Του εξηγούσα πόσο με στενοχωρούν και πόσο βαθιά με ενοχλούν όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αυτά που έχουν να κάνουν με το σύστημα, με την πολιτική, με τα συμφέροντα, με τη διαφθορά, και άλλα πολλά. Απορημένος για άλλη μια φορά ο Σωτήρης με ρώτησε «Μα καλά. Δεν ασχολήθηκες με αυτά τα θέματα στην εφηβεία; Εμείς στην εφηβεία καταδικάζαμε τον κόσμο των μεγάλων και συζητούσαμε για όλα αυτά τα θέματα με μεγάλο σθένος και αγανάκτηση». «Ναι, ε;», σκέφτηκα. «Όχι», του απάντησα. 

Η αλήθεια είναι ότι στην παρατεταμένη εφηβεία μου, που δεν ξέρω πότε ακριβώς τελείωσε, δεν είχα τον χρόνο και την ενέργεια να ασχοληθώ με αυτά τα θέματα. Με έτρωγε η καθημερινότητα. Ήμουν απορροφημένη με το να λύνω τρέχοντα ζητήματα, οικονομικά και οικογενειακά (για να το θέσω πολύ συνοπτικά). Δεν ξέρω αν αυτό εξηγεί τον υπερβολικό ενθουσιασμό μου για τα πράγματα, το πάθος μου για ό,τι με ενδιαφέρει, την αγάπη μου για τους νέους και την ανελέητη αντιδραστικότητά μου στη βρωμιά. Ωστόσο, πρόκειται για μια προσέγγιση τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. 

Ίσως και να μην πρόκειται για τρέχουσα εφηβεία αλλά για απομεινάρια αυτής. Όπως και να έχει, πρόκειται για ανανεώσιμη πηγή ενέργειας!

Η εφηβεία διακρίνεται από πληθώρα χαρακτηριστικών, πολλά από τα οποία είναι εξαιρετικά χρήσιμα, σπάνια στο συνδυασμό τους, και με ανατρεπτική φύση στην έκφρασή τους. Θα απαριθμήσω μερικά μόνο:

1. Αντίδραση και αντίσταση σε ό,τι μας παρουσιάζεται ως εδραιωμένο, είτε ως σύστημα είτε ως ιδέα
2. Πάθος και ενθουσιασμός για ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε
3. Χρήση του συναισθήματος ως βασικής κινητήριας δύναμης
4. Έλλειψη φόβου
5. Συχνό αίσθημα παντοδυναμίας

και άλλα πολλά.

Και αναλογίζομαι αν κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά καταφέρναμε να περισώσουμε στο πέρασμα του χρόνου, και αν τα αξιοποιούσαμε περισσότερο, και τολμούσαμε να εμπιστευθούμε την εγγενή τους δύναμη και την ειλικρινά προοδευτική τους αξία, χωρίς να τσαλαβουτάμε σε λασπόλακους γεμάτους μικροαστικά απομεινάρια, πόσο πιο ουσιαστικές και αληθινές θα ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις, πόσα περισσότερα χαμόγελα θα φύτρωναν στα πρόσωπά μας, και πόσο πιο ηλιόλουστες θα ήταν οι καρδιές μας. 

Ζήτω η εφηβεία! Εύχομαι να μην (μου) τελειώσει ποτέ!

*Η Μαρίνα-Σελήνη Κατσαΐτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ανάλυσης, Πρόεδρος στο Τμήμα Περιφερειακής και Οικονομικής Ανάπτυξης Άμφισσας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών