Ένας δύσκολος αποχαιρετισμός”: Για τη Νίτσα

Επικήδειος

Για τη Νίτσα από Αθηνά Φραγκούλη – Σακελλαροπούλου

Πολλές φορές βιώνουμε και θέλουμε και επιθυμούμε και τελικά πιστεύουμε,

Ότι αγαπημένα πρόσωπα δεν, δεν πεθαίνουν.

Αυτό συμβαίνει σήμερα με τον θάνατο της Νίτσας

Η Νίτσα έδωσε την ανθρωπιά της, την αγάπη της, την φροντίδα της, σ΄αυτό που δημιουργήθηκε στον Νομό Φωκίδας με τον Παναγιώτη Σακελλαρόπουλο, μ΄εμένα, με τους συνεργάτες που πέρασαν κι εκπαιδεύτηκαν από την ίδια, στο πώς να βοηθιούνται δύσκολοι άνθρωποι, άνθρωποι που ήταν σε κρίση.

Η οικογένεια της, ο Ηλίας, ο Στάθης, ο Νίκος, στη συνέχεια τα εγγόνια, αποτέλεσαν αναπόσπαστο μέρος αυτής της προσφοράς.

Η Νίτσα είναι στην καρδιά μας.

Η οικογένεια της είναι στην καρδιά μας.

Θα συνεχίσουν να είναι στην καρδιά μας. Η Νίτσα θα συνεχίσει να είναι δίπλα μας. Κι εμείς, δίπλα στην οικογένεια της. Στους αγαπημένους της.

Αθηνά Φραγκούλη – Σακελλαροπούλου,

Πρόεδρος Δ.Σ. ΕΚΨ Π.Σακελλαρόπουλο

Επικήδειος

Για τη Νίτσα από Μπαλωμένου Μαρία 

Νίτσα μου,

21 Φεβρουαρίου μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Σου είπα ότι είμαι κρυωμένη και μόλις συνέλθω θα έρθω να σε δω. Συνήλθα. Αύριο σκεφτόμουνα θα πάω. Κι αυτό το αύριο δεν ήρθε ποτέ. 18 Μαρτίου έμαθα τα μαντάτα. Σοκαρίστηκα κι αναρωτιόμουνα γιατί δεν ήρθα. Μ αυτό το βάρος ήρθα σήμερα εδώ.

Σήμερα ήρθαμε να αποχαιρετήσουμε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία των άλλων! Μια σπουδαία επαγγελματία, μια συνάδελφο και φίλη που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στον χώρο της ψυχικής υγείας, το αποτύπωμά της σε όλη τη Φωκίδα.

Η Νίτσα υπήρξε υπόδειγμα αφοσίωσης και προσφοράς. Με βαθιά ενσυναίσθηση και γνώση στάθηκε δίπλα σε ανθρώπους που αντιμετώπιζαν χρόνιες ψυχικές παθήσεις, προσφέροντάς τους όχι μόνο θεραπεία, αλλά και ελπίδα, κατανόηση και αξιοπρέπεια. Ήξερε πως πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένας άνθρωπος με συναισθήματα, όνειρα και ανάγκες. Και σε αυτούς αφιέρωσε την ψυχή της.

Η παρουσία της ήταν φάρος για όλους εμάς που είχαμε την τιμή να την γνωρίσουμε και να εργαστούμε μαζί της. Η ευγένεια, η υπομονή και το πάθος της για τη βελτίωση της ζωής των ασθενών της, αλλά και των οικογενειών τους ενέπνευσαν γενιές επαγγελματιών. Δεν ήταν μόνο επαγγελματίας, ήταν άνθρωπος με «Α» κεφαλαίο!

Η απουσία της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδιές μας, όμως η παρακαταθήκη της, οι αξίες και το έργο της θα συνεχίσουν να μας καθοδηγούν. Θα τη θυμόμαστε πάντα με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και αγάπη.

Καλό ταξίδι, αγαπημένη μας Νίτσα. Η προσφορά σου δεν θα ξεχαστεί ποτέ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Ηλία, Νίκο, Στάθη, Αθανασία, Ηλία και Σίνη. Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να απαλύνουν τον πόνο σας. Το κενό  είναι δυσαναπλήρωτο και η Νίτσα αναντικατάστατη. Σας εύχομαι να είστε δυνατοί, είστε οι συνεχιστές της ιστορίας της.

Μαρία Μπαλωμένου

Κοινωνική Λειτουργός

Επιστημονικά Υπεύθυνη της Κινητής Μονάδας Ψυχικής Υγείας Ν. Φωκίδας

Επικήδειος

Για τη Νίτσα από Αγγελική Καράμπελα

Οδός Ανθρωπιάς Νίτσας Κοκολόγου

18 Μαρτίου 2025 ! Μια μέρα της Άνοιξης …έφυγες Νίτσα Μας, Άνθρωπέ Μας, Οικογένεια Μας, Στήριγμα Μας …τα πάντα ήσουν και θα είσαι …

Και τίποτα δεν είναι τυχαίο όπως θα μας έλεγε ο Δάσκαλος μας ο Σακέλ… χάθηκες  μια μέρα της  Άνοιξης ΕΣΥ που έφερες την Άνοιξη στις ζωές πολλών Ανθρώπων, όχι ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ αλλά ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ.  Για όλους αυτούς που ζούσαν πεταμένοι, Αζήτητοι, ξεχασμένοι, στα Ψυχιατρεία στο Δαφνί, στο Δρομοκαίτειο, στη Λέρο! Έβγαλες απ΄τα σπίτια τους αυτούς που ήταν κλεισμένοι,  γιατί ντρεπόταν γιαυτούς η οικογένεια τους, φρόντισες τους πάντες και τα πάντα, δεν υπήρχε σπίτι που να μη πήγες να δώσεις χέρι βοήθειας, να συμπαρασταθείς σε χαρές και λύπες , τα έδωσες όλα! και τον εαυτό σου ταγμένη στο Κίνημα της Ανθρωπιάς, του Σεβασμού, της Ισοτιμίας, των Ίσων Ευκαιριών,  σε όλους και όλα και ένας δρόμος, και ένα Διαμέρισμά Μας από αυτά που έβαλες πλάτη και έζησαν Ανθρώπινα, πρέπει να πάρει το Όνομά σου !ως Τιμή στον Άνθρωπο,  

Οδός Ανθρωπιάς Νίτσας Κοκολόγου …

εκεί για να βλέπουν οι γενιές, να το κάνουν μάθημα στα σχολεία! το οφείλουμε στο τώρα και στο μέλλον … γιατί το να είσαι Άνθρωπος αυτό είναι το Ύψιστο προσόν!

Όπως έλεγες όταν σου ζητούσε να συστηθείς ο δάσκαλός μας …σε συνέδρια, συγκεντρώσεις, πανευρωπαϊκά φόρουμ, σεμινάρια  … Τι να σας πω Εγώ!  γεννήθηκα στη Βουνιχώρα Φωκίδας, ήμουν το μικρότερο παιδί από τα πέντε παιδιά της  οικογένειας Αναγνωστόπουλου … σπούδασα στα πρόβατα και μικρό κορίτσι παντρεύτηκα με τον Ηλία Κοκολόγο και έκανα δύο παιδιά το Νίκο και το Στάθη και έπιασα δουλειά σε ένα φούρνο. Όταν ήρθε η ομάδα του Σακελλαρόπουλου στην Άμφισσα τους γνώρισα και τους βοήθησα να εγκατασταθούν στη πόλη, να μπουν στα σχολεία για να βοηθήσουν τα παιδιά με προβλήματα λόγου, μαθησιακές δυσκολίες , μαζί με το δικό μου παιδί, να μπουν σε σπίτια που ντρεπόντουσαν για τα παιδιά τους.. Ο Σακέλ μου ζήτησε τότε για το Οικοτροφείο να είμαι η Οικοδέσποινα … Δεν ήξερα του είπα και μου είπε αυτό δε σπουδάζετε Νίτσα μου, δεν υπάρχει Σχολή που να μας διδάσκει, το να είσαι ΆΝΘΡΩΠΟΣ,  να είσαι η ΜΑΝΑ και να φροντίζεις τους ανθρώπους!

Και αυτό έκανες Νίτσα μου , και έφτιαξες τη δική σου σχολή της ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ,

Αυτό ΜΟΝΟ ΕΣΥ μπορούσες  ,  ΕΣΥ Νίτσα μου που τα λόγια του δασκάλου μας !

Ήσουν από τους λίγους που τα έκανες Πράξη Ζωής! για Αυτούς τους Αζήτητους Ανθρώπους που τους άνοιξες ολάνοιχτα την πόρτα της καρδίας σου, του σπιτιού σου και της οικογένειας σου,  που όταν ήσουνα στη Λέρο έντυσες τους γυμνούς ανθρώπους , τους αγκάλιασες και έκαναν Πάσχα! όχι τρώγοντας στο πάτωμα αλλά είπες στο Σακέλ ! και το έκανες! … θα στρώσω τραπέζι το ΠΑΣΧΑ !άφωνοι σε κοιτούσαν, Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι !θα κόψω σεντόνια και θα στρώσω τραπέζια πασχαλινά, θα φάνε όλοι στις καρέκλες καθισμένοι με πιάτα -όχι με τα χέρια -με πιάτα και πιρούνια-  και θα τα στολίσω με λουλούδια της Άνοιξης – έκοψες μπουκάλια, έβαλες κανάτες και τις γέμισες απ΄τους αγρούς του ψυχιατρείου της Απανθρωπιάς με πολύχρωμα ανοιξιάτικα μπουκέτα !

Κι όταν ήρθαν στη πόλη μας κάθε μέρα ήταν γιορτή και το Κοκολογαίικο το σπίτι ανοιχτό μια αγκαλιά, Πάσχα,  γιορτές, Χριστούγεννα όλοι μαζεμένοι εκεί!

Ένα βιβλίο και δε φτάνει να γράψουμε για σένα … γιαυτά που έκανες … ποιος άλλος έκανε μπάνιο την Αθανασία! Η μόνη που την έλεγες με το όνομα της,  τη Γερασημήνα για  όλους μας που μόνο μας ενοχλούσε … και ενώ όλοι την κυνηγούσαν το καταφύγιο της, ήταν τα γραφεία μας, την έκανες μπάνιο, της έκοβες τα νύχια, την κούρευες,  της έτριβες την  πλάτη και σου έλεγε Νίτσα μου, μου αρέσει αυτό! σε ευχαριστώ πολύ!  

Αυτό το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ κι αλλά αμέτρητα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ είναι τα Παράσημά σου και  θα ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ ΣΟΥ ΝΙΤΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΥΨΗΣΤΗ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΠΟΝΕΜΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ! Και αυτό το ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ θέλουμε να στο πούμε, όλοι μας Νίτσα Μου! σήμερα μαζί με την Ευγνωμοσύνης μας !

Μνήμες άπειρες από εσένα, Διδάγματα φωτεινοί σηματοδότες,  για ΟΛΟΥΣ  ΕΜΑΣ! δεν είμαστε όμως τίποτα μπροστά στα επιτεύγματα σου και στο μεγαλύτερο ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΣΟΥ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ!

 Νιώθουν ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ, ο σπουδαίος Άνθρωπος ο Ηλία σου,  ΑΝΘΡΩΠΟΣ  ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΔΙΑΜΕΤΡΗΜΑΤΟΣ Με σένα ΝΙΤΣΑ ΜΟΥ,  ΓΙΑΤΙ  ΕΣΥ με τον ΗΛΙΑ είσαστε ΕΝΑ, κι αυτό κάνει πιο δύσκολο αυτό τον αποχωρισμό.

Τα παιδιά σου Ο Νίκος σου και Ο Στάθης σου που ένιωθες δίκαια περήφανη αλλά και εκείνη  περήφανοι για ΣΕΝΑ Νίτσα μου!

 Τα εγγόνια σου ο Ηλίας σου! μέσα σε όλα! που μοιάσανε αυτά τα παιδιά !  

Και η μικρή σου εγγονή η Σύνη …  κρατάω μια εικόνα στο μυαλό μου που εκφράζει έμενα και  όλους μας .. τον Νοέμβρη σε ένα αφιέρωμα για τον δάσκαλό μας τον Π. Σακελλαρόπουλο, στο κατάμεστο από κόσμο καφενείο,  με αγριοκοίταξες όταν πήγα να σου δώσω το λόγο, γιατί δεν ήθελες να μιλάς … μα μίλησες και είπες  λόγια σοφά για τη φιλοσοφία της δουλείας σου και της ζωής σου για την οποία δεν κόμπαζες ούτε  είχες καμία έπαρση!

 Όμως εγώ πάνω από όλα  κρατώ την εικόνα αυτή τη μοναδική, εκείνης της στιγμής που ήταν και ο λόγος που μας μίλησες.  Η εγγονή σου η Σύνη έχει περάσει το χεράκι της στο μπράτσο σου, έχει γείρει πάνω σου το κεφαλάκι της και σε κοιτάζει γεμάτη θαυμασμό και  περηφάνια !

Νοερά σήμερα Νίτσα μου περνάω το χέρι μου μαζί με όλο τον κόσμο στο μπράτσο σου, σε κοιτάζω και νιώθω περήφανη και παντοτινά Ευγνώμων! Σκέφτομαι εκεί ψηλά που είσαι πως έχεις συναντηθεί με τους δικούς σου και το Δάσκαλό μας το Σακέλ! Θα του είπες τα νέα μας, και ότι προσπαθούμε με πάθος να συνεχίσουμε αυτό που κληρονομήσαμε με ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!  

Νίτσα μου σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ-ΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ  άνοιξες το δρόμο …  Καλό ταξίδι Αγαπημένη μας!

Οδός Ανθρωπιάς – ΝΙΤΣΑΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΥ

  Αγγελική Καράμπελα  –  Φίλη και Συνοδοιπόρος