Δωρίδα: οι πληγές των μικρών κοινωνιών
Της Έφης Κάππα
Στα χωριά της Δωρίδας, κυρίως στα ορεινά, εκεί όπου η φύση παραμένει αγνή αλλά οι κοινωνίες φθίνουν, απλώνεται μια σιωπηλή, αλλά βαθιά πληγή: ο διχασμός. Οι μικρές κοινωνίες, αντί να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να σταθούν όρθιες, παγιδεύονται σε προσωπικές διαφορές, μικροσυμφέροντα και εγωισμούς που καταστρέφουν τον κοινό σκοπό.
Τα λιγοστά καταστήματα, καφενεία και ταβέρνες, συχνά δεν συνεργάζονται αλλά αλληλοανταγωνίζονται. Όπου υπάρχει μία μόνο επιχείρηση, ζητά υποστήριξη ως αυτονόητο δικαίωμα. Όπου υπάρχουν δύο, η σκιά του ανταγωνισμού σκεπάζει κάθε πρόθεση κοινής πορείας. Οι παραθεριστές, με καλές προθέσεις πολλές φορές, επιδιώκουν να έχουν λόγο, χωρίς πάντα να κατανοούν τις λεπτές ισορροπίες του τόπου.
Η ένταση κορυφώνεται στις εκλογές. Συγγενείς και φίλοι βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα, η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται προσωπική ρήξη, και οι πληγές ανοίγουν βαθύτερα. Η διεκδίκηση για έργα και υποδομές χάνεται, γιατί η φωνή της τοπικής κοινωνίας δεν είναι μία, αλλά πολλές – και συχνά αντικρουόμενες. Κι έτσι, η πολιτεία έχει την «πολυτέλεια» να αδιαφορεί.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ακόμη και οι πολιτιστικοί σύλλογοι, οι τελευταίοι φορείς ζωής και συνέχειας στα χωριά, κινδυνεύουν με μαρασμό. Οι άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν, απογοητεύονται. Η ανιδιοτελής προσπάθεια γίνεται αντικείμενο υποψίας ή αμφισβήτησης. Και τότε, η αποχώρησή τους αφήνει πίσω ένα κενό που δύσκολα καλύπτεται.
Η ιστορία της Ελλάδας μάς το έχει διδάξει ξανά και ξανά: η διχόνοια υπήρξε πάντοτε η μεγαλύτερη εθνική μας ήττα. Αν η Δωρίδα θέλει να έχει μέλλον, αν οι μικρές κοινωνίες της θέλουν να ανασάνουν, πρέπει να μάθουν ξανά να στέκονται μαζί. Με αλληλοσεβασμό, με εμπιστοσύνη και με όραμα κοινό. Αλλιώς, οι πληγές δεν θα επουλωθούν – θα βαθαίνουν.
Η ορθότητα της γνώμης των ολίγων που εμπλέκονται στα ζητήματα που θίγονται στο δημοσίευμα είναι συζητήσιμο και δύσκολο να κατισχύει της συνισταμένης των γνωμών μιας ευρύτερης συλλογικότητας ατόμων (συλλόγων κλπ). Κατά τεκμήριο οι συλλογικότητες αυτές με βάση τους σκοπούς των καταστατικών τους δεν έχουν πρόδηλα συμφέροντα (ιδιοκτησιακά , εργασιακά, επιχειρηματικά κλπ) στα μέρη που αναφέρονται στο άρθρο, πέραν της βελτίωσης μιας κατάστασης. Κάθε περίπτωση βέβαια έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Όσον αφορά το ότι η διχόνοια υπήρξε πάντοτε η μεγαλύτερη εθνική ήττα ,από αυτή πρέπει να καταβάλουμε προσπάθειες να αποστασιοποιηθούμε όσο πολύ περισσότερο γίνεται, εξετάζοντας ενδελεχώς και αντικειμενικά κατά το δυνατόν, τα αναφυόμενα ζητήματα και όχι να την επικαλούμαστε ως άλλοθι παρασιωπώντας ,το ποιος την προκαλεί…
Για να υπάρχει σύμπνοια και σεβασμός πρέπει αυτοι που έχουν το πρωτο λογο να τον εκφράζουν με συνέπεια και οχι καμοκαβαλαριδες στο αρμα!!!
Στο τέλος ανατράπηκε η ομαλή ροή του άρθρου! Οι πολιτιστικοί - εξωραϊστικοί - εκπολιτιστικοί σύλλογοι είναι οι πηγές του διχασμού, οι τροφοδότες του μίσους και ο ρόλος τους ξεκάθαρα αντιπολιτευτικός στο τοπικό συμβούλιο του χωριού (ή και συμπολιτευτικός, σπανιότερα).