“Η αβάσταχτη βαρύτητα της ελαφρότητας”

Του Γιάννη Αναγνωστόπουλου*

Πριν περίπου τρεις μήνες έτυχε να παρακολουθήσω στην τηλεόραση ένα ‘’παιχνίδι’’  ικανότητας στην ερμηνεία τραγουδιών, με σκοπό την ανεύρεση ερμηνευτών, με χρηματικό έπαθλο και συμβόλαιο σε δισκογραφική εταιρεία. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν φυσικά να γελάσω, όχι για αυτούς που διαγωνίζονται, αλλά για όλο το concept του τηλεοπτικού προιόντος που αποκαλείται show.  Οι επόμενες σκέψεις μου γεμάτες θλίψη και απογοητεύση. 

Δεν θα αναφερθω στους ‘’κριτές’’, που με ύφος blaze και ‘’αέρα’’star, με ενδυματικές επιλογές ροκοσκυλάδικου ή καλύτερα κορκοδειλάδικου, ατένιζαν με συμπόνια, κατανόηση και αγάπη τους διαγωνιζόμενους. Θα αναφερθώ σε αυτούς που αναζητούν στον ήλιο μοίρα, μέσα από περίτεχνες και περισπούδαστες ερμηνείες, προσπαθούσαν να ‘’πουλήσουν’’ την καλλιτεχνική τους πραμάτεια. 

Αλήθεια πόσο «αίμα» μπορεί να χυθεί στο βωμό της δόξας, πόση απελπισία χωράει στην ματαιοδοξία, πόση ανικανότητα στην αναγκαία και ικανή συνθήκη της αναγνώρισης; Only God knows!!!  

Παράλληλα συγγενείς και  φίλοι, στηρίζουν την προσπάθεια, με το άγχος την ένταση και την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο και στο σώμα τους. Ενώ το κοινό αλαλάζει κάθε φορά που ανοίγει ένα φώς ή ακούγεται μια νότα. Έτσι απλά πρέπει να σκούζει………! 

Προσπάθησα αρκετά να διακρίνω διαφορές ανάμεσα στο show και την πραγματικότητα της κοινωνίας. Δυστυχώς για εμάς, ευτυχώς για άλλους, καμία διαφορά, ειδικά σε θέματα ‘’πολιτιστικά’’. Μα είναι πολιτισμός ένα show;  Όταν μεγάλος pop star παρκάρει το πανάκριβο αυτοκίνητο, που έχει αγοράσει με τον ιδρώτα του μικροφώνου και του κορμιού του, στο θέατρο του Ηρώδου Αττικού ναι είναι. Όταν τιμεντώνεις την Ακρόπολη, ναι είναι. Όταν δίνεις άδεια σε καντίνες με σουβλάκια, μπύρες και αναψυκτικά, έξω από τον αρχαιολογικό χωρο των Μυκηννών, ναι είναι. Όταν δεν έχεις μεριμνήσει για σύστημα φύλαξης και πυρόσβεσης σε αρχαιολογικούς χώρους, ναι είναι. Όταν διοικούνται Εθνικοί φορείς παραγωγης πολιτισμου, από ανθρώπους αμφιβόλου κατάρτισης, ηθικής (πολιτιστικής) και αξιοπρέπειας, ναι είναι.  Δεν θα αναφερθώ σε άλλα παραδείγματα, που δυστυχώς είναι πολλά, γιατί θα κουράσω, άσχετα αν τα γνωρίζουμε όλοι αλλά δεν μας ενδιαφέρει, διότι αναμένουμε την κρίση του κριτή για το αν θα περάσουμε στα battles της επόμενης φάσης του παιχνιδιού- show. 

Έκπτωση σε όλα και για όλα, με όχημα την κρίση μας, τα πιστεύω και την ιδεολογία μας, μια έκπτωση που οδηγεί στην κατάπτωση (ηθική, ιδεολογική, κοινωνική και πολιτιστική) που οδηγεί στην ακύρωση και την αλλοίωση του εαυτού, και του ανθρώπου τόσο ως έννοια, όσο και ως πρακτική, εν αναμονή φυσικά του επόμενου challenge! 

Ο τρόπος που παρουσιάζονται όλα αυτά, ξέρετε αυτά τα καθημερινά, τραγούδια, μαγειρικές, κουτσομπολιά, βιασμοί, ανθρωποκτονίες, γυναικοκτονίες, πόλεμοι, οικονομία, πολιτική, πολιτικά κόμματα και αρχηγοί κ.α. έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τη βαρύτητα, η οποία είναι αντιστρόφος ανάλογη με την ελαφρότυτα και την ουσία αυτού που συμβαίνει καθημερινά, είναι ένας ανάποδος καθρέπτης που γυαλοζόμαστε με υπερηφάνια, φυσικά με την βοήθεια της Artificial Intelligence. Σιγά μην ήξερε ο Πλάτων τι θα γινόταν, όταν έγραφε τη θεωρία του Σπηλαίου. 

Αρκετά όμως, γιατί τελείωσαν οι διαφημίσεις και πρέπει να δω ποιόν επέλεξαν…………….

*Ο Γιάννης Αναγνωστόπουλος είναι Καθηγητής του Μουσικού Σχολείου Άμφισσας “Ελένη Καραίνδρου”, MA Creative Writing