Αυτός που δεν πρέπει να λέγεται πατέρας

της Μαρίνας-Σελήνης Κατσαϊτη*

Σε ένα χωριό, κάπου μακριά, σε κάποια χώρα που μόνο αδιανόητα πράγματα συμβαίνουν, εκτυλίσσεται η παρακάτω ιστορία.

Μου την διηγήθηκε μια φίλη μου, χθες, ενώ κοιτούσαμε το φεγγάρι να πέφτει στη θάλασσα. Και όπως λένε και στις αμερικάνικες ταινίες: «Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα, είναι τυχαία».
 Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Σόνια. Η μαμά του αρρώστησε και πέθανε όταν το κοριτσάκι ήταν μικρό. Ο μπαμπάς του ξαναπαντρεύτηκε και έκανε ένα αγόρι, τον Νόλαν. Η μαμά του Νόλαν δεν αγαπούσε τη Σόνια. Πίεζε τον πατέρα της να την διώξει. Ήταν λίγα τα λεφτά. Ήταν και μικρό το σπίτι. Πρόβλημα η Σόνια.
 Η Σόνια πήγαινε στο σχολείο, στο γυμνάσιο. Μια τάξη πριν το τέλος, άρχισε να δουλεύει για να πληρώνει τα ρούχα της και τα μαθήματα της. Δεν του περίσσευαν του πατέρα της. Η μητριά δεν δούλευε. Έκανε τη μαμά.
 Δούλευε το κοριτσάκι, μέχρι που μια μέρα έγινε ένας μεγάλος καβγάς στο σπίτι. Ο μπαμπάς έδειρε τη Σόνια και την έδιωξε από το σπίτι. Η Σόνια, πήρε τηλέφωνο την κοινωνική υπηρεσία. Ήρθε η κοινωνική λειτουργός. Ήρθε και η αστυνομία. Πήρε καταθέσεις. Ήρθε και χαρτί για το δικαστήριο. Το παιδί το ανέλαβε μια άλλη οικογένεια. Ενώ ο μπαμπάς της Σόνιας δεν ενδιαφέρθηκε ούτε για το αν είναι καλά το παιδί του, ούτε για το πού μένει. Όταν δε την έβλεπε στον δρόμο, γυρνούσε το κεφάλι του από την άλλη. Πότισαν και το αδελφάκι της τον Νόλαν με κακία και έτσι ούτε ο Νόλαν ήθελε να βλέπει τη Σόνια.
 Επειδή η Σόνια ήταν ανήλικη, η υπόθεση πήγε στον τοπικό δικαστή. Ο μπαμπάς της θα έπρεπε να δώσει εξηγήσεις για αυτή του την συμπεριφορά.
 Την πρώτη φορά που πήγανε στον δικαστή, ο δικαστής είχε πολλή δουλειά. Δεν προλάβαινε να δει την Σόνια. Έτσι, της ζήτησε να έρθει μια άλλη μέρα.
 Μετά από λίγους μήνες, όταν πια ο δικαστής βρήκε λίγο χρόνο, η Σόνια ξαναπήγε. Ήρθε και ο μπαμπάς της. Ήρθε και ο θείος της. Ήρθε και ένας ψευτο-δικηγόρος. Να βοηθήσει την κατάσταση. Να σώσει λίγο τον μπαμπά από το παιδί-τέρας. Να δικαιολογήσει. Να υπερασπίσει.
 Ήμασταν εκεί από τις 9 το πρωί, μας είπε Σόνια. Όλοι περιμέναμε. Είχαμε αριθμό 14 οπότε δεν ξέραμε αν θα δικάσει. Αν θα προλαβαίναμε δηλαδή. Ήρθε η σειρά μας και ο δικηγόρος του πατέρα της είχε και την υπόθεση 15 (για ένα σκυλί). Ζήτησε να δικάσει την 15 και να κρατήσει την 14.
 Περιμέναμε μια ώρα να ακούμε για το «σκυλάκι». Με κάθε λεπτομέρεια ο δικηγόρος συζήτησε το θέμα. Διεξοδικά. Για το «σκυλάκι». Έτσι το έλεγε…Χιλιάδες ερωτήσεις στην μάρτυρα…για το «σκυλάκι». Κέρδισε όσο χρόνο μπορούσε αλλά και πάλι δεν του βγήκαν τα κουκιά. Βγήκε η απόφαση για το «σκυλάκι» και ο κατηγορούμενος αθώος. Και σηκώθηκε η δικιά μας και είπε, με μας τι θα γίνει. Είχαμε την 14.
 Και τότε ο δικηγόρος …με έκπληξη  ζήτησε από την πρόεδρο αναβολή λόγω ασθένειας.
 Έστειλε τον πατέρα της στα επείγοντα του νοσοκομείου να κάνει τον άρρωστο και ζήτησε ξαφνικά την αναβολή.
 Γιατί αν όντως αργούσαν οι προηγούμενες δίκες (όπως έγινε και την πρώτη φορά ) τότε δεν θα αξιοποιούσε το δικαίωμα στην αναβολή και θα την έπαιρνε αυτόματα…
 Έτσι αναγκάστηκε να ξεφτιλιστεί.
 Εγώ έτρεμα από τη σύγχυση και το θυμό. Βγήκα από την αίθουσα του δικαστηρίου με λυγμούς. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που συνέβαινε.
 Ένα παιδί, ορφανό από μάνα, δαρμένο και διωγμένο 17 χρονών από τον εναπομείναντα (δήθεν) πατέρα, με διαταραχή προσωπικότητας, που προσπαθεί να σταθεί μόνο του στα πόδια του (και τα καταφέρνει), είναι θύμα εμπαιγμού ενός συστήματος που περιθάλπει κακοποιητικούς γονείς τους οποίους υπερασπίζονται με γελοίο, αν όχι βρώμικο, τρόπο αστείοι δικηγορίσκοι χωρίς αξιοπρέπεια.
 Ένα παιδί που έφτασε στα επείγοντα από κοιλιακούς πόνους που τελικά ήταν από άγχος. Που έφυγε από το σχολείο «σηκωτή» από τους συμμαθητές του λόγω κρίσεων πανικού μετά τον διωγμό από το σπίτι της. Που το πήρε το ΕΚΑΒ κόκαλο από το σπίτι μου, και στα επείγοντα ο γιατρός μου είπε ψιθυριστά «πρέπει να την δει ψυχίατρος». Και το οποίο παρεμπιπτόντως εδώ και δυο χρόνια δεν έχει αναζητήσει ουδέποτε ο δήθεν πατέρας για να δει αν ζει ή αν πέθανε.
 Τρεις ψυχίατροι την είδαν μέχρι στιγμής και το παιδί ενώ ταλαιπωριέται συνεχίζει. Δουλεύει, λειτουργεί, ανταπεξέρχεται στις υποχρεώσεις του, και τολμά να ονειρεύεται.
 Και δεν υπάρχει κανείς να την προστατεύσει από την εξακολουθητική κακοποίηση ακόμη και μετά από σχεδόν δύο χρόνια. Στην πρώτη αναβολή, εκτός δικαστικής αίθουσας ο πατέρας της γελούσε δυνατά κοιτώντας την στα μάτια. Ενώ σήμερα ο δικηγόρος μας «γλένταγε» κανονικά.
 Αθώος ο κύριος για το σκυλάκι…
 Πώς προφυλάσσει αυτό το κράτος και αυτό το ανύπαρκτο σύστημα κύριες και κύριοι ένα νέο κακοποιημένο παιδί από ψυχικό λιντσάρισμα προερχόμενο από άτομα γένους αρσενικού που δεν αξίζουν να φέρουν τον τίτλο άνδρας (πόσω δε μάλλον Πατέρας); Σκέφτηκε κανείς ποτέ τους κινδύνους που κρύβονται πίσω από όλο αυτό το σκηνικό και πως θα μπορούσε να αντιδράσει ένα τέτοιο παιδί ακριβώς μετά από μια τέτοια «θεατρική παράσταση» με συνένοχο το κράτος; Αν έβγαινε από το δικαστήριο και έκανε απόπειρα αυτοκτονίας πάνω στην απελπισία του; Αυτό το σκέφτηκε κανείς;
 Αν ο (δήθεν) πατέρας αρρώστησε δέκα λεπτά πριν τη δίκη (αφού βρισκόταν ήδη στο δικαστήριο υγιής για 3 ώρες) να δικαστεί ερήμην θα έλεγα εγώ. Και όχι να μας δουλεύουν όλους μέσα στα μούτρα μας.

Και το κλου: χτυπάει το τηλέφωνό μου προχθές. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν μία στενή φίλη της μαμάς της Σόνιας. Μου εκμυστηρεύεται ότι έχει υψηλή πίεση λόγω σύγχυσης. Τη ρωτάω τι συμβαίνει και μου απαντά: Πριν από δύο εβδομάδες περίπου, κατά την τροφοδοσία ποτών για ένα γάμο, τα παιδιά που παντρεύονταν ρώτησαν τον μπαμπά της Σόνιας τι κάνει η Σόνια. Τους απάντησε ότι είναι στην Αθήνα και σπουδάζει σε κάποια σχολή. «Είναι καλά αλλά τι να κάνεις, λεφτά χρειάζεται τώρα η Σόνια.» Εμφανίζεται ως ο πατέρας που σπουδάζει παιδί στην Αθήνα. 

Πόση ξεφτίλα να χωρέσει αυτός ο κόσμος;
 Δεν έχει μείνει τίποτα να ελπίσει κανείς. Μόνο η πίστη μας στον Θεό. Αυτός θα τα κανονίσει. Είμαι σίγουρη!

*Η Μαρίνα-Σελήνη Κατσαΐτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ανάλυσης, Πρόεδρος στο Τμήμα Περιφερειακής και Οικονομικής Ανάπτυξης Άμφισσας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών