Η χώρα πήγε πίσω…

Της Αφροδίτης Παπαθανάση

Μετά από μια σχεδόν χρεοκοπία,μετά απο τρία μνημόνια, μετά από τους ανέμους εγχώριους κ εξωχώριους στα πανιά του λαϊκισμού, η κοινωνία και η πολιτική στη χώρα, με ευθύνη της δεξιάς διακυβέρνησης, βιώνουν ήττες.

Επίθεση στους θεσμούς, στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στο κρατικό δημόσιο χρήμα, μια παρέα που κυβερνά με αλαζονεία, χωρίς ενσυναισθηση, αίσθημα καθήκοντος και δικαίου. 

Ο υιός Μητσοτάκης έφτασε σε αναλγησία και κυνισμό τον πατέρα του, ισοπέδωση των πάντων στο όνομα μιας αντίληψης εξουσίας ιδιοκτησίας του κράτους και της Χώρας. 

Τη μεγαλύτερη φτώχεια και ανισότητα την ζει τώρα, αυτές τις εποχές η κοινωνία, όπου συστήματα και καρτέλ, χωρίς έλεγχο και μέτρο, κερδοσκοπούν σε βάρος της κοινωνίας.  

Ασφυκτικος έλεγχος αυτού του συστήματός εξουσίας σε κάθε πηγή χρηματοδότησης, ούτε αριστεία, ούτε ορθολογισμός έναντι των αναγκών της κοινωνίας, η Αυτοδιοίκηση σε ρόλο επαίτη και η υγιής επιχειρηματικότητα όμηρος υπουργών κ τραπεζών.

Το αίσθημα δικαίου, ισονομίας, αξιοκρατίας, έχουν καταβυθιστεί. Ουδείς, εκτός “κυκλώματος” δεν ελπίζει τίποτε. 

Η κοινωνία στον καθημερινό αγώνα επιβίωσής, με τη θολούρα των μίντια, του ελέγχου της είδησης και “αναλυσης”. 

Κατηγορούν πολλοί την αντιπολίτευση και την πολυδιαπαση της κεντροαριστερας. Ναι είναι πρόβλημα ο μη ισχυρός δημοσκοπικά απέναντι πόλος εξουσίας. 

Το σωστό, το δίκαιο, το έντιμο, όμως ειναι να ειπωθούν οι αλήθειες, που λέγονται, χωρίς ακροβασίες λαϊκισμού. Σωστά η αντιπολίτευση δεν ενδυεται το μανδύα του λαικιστή, του ψεύτη, του πολιτικά και κοινωνικά ανευθυνου, ακόμη και στον ορυμαγδο των εποχών η αλήθεια, οι πολιτικές αρχές και θέσεις, μπορεί να μην ακούγονται ελκυστικές. 

Οι εποχές που ζούμε έχουν ηδη σημαδευτεί από την σπατάλη πολύτιμων οικοδομικών πόρων, από αυτή την κυβέρνηση, που είχε λόγω συγκυρίας τόσα χρήματα που με εποχές σχεδίου Μάρσαλ μπορούν να συγκριθούν.  

Τα ξεκοκαλλησαν. 

Αντί για την παραγωγική δραστηριότητα, την Δημοσια Υγεία και Παιδεία και Έρευνα, σκάει το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο- είμαστε ακόμη στην αρχή του νήματος. 

Αντί η κυβέρνηση να προστατέψει δημοκρατικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες,κλείνει όπως οπως επιτροπές. Να σωθούν όλοι, όχι κρινομενοι από τη Δικαιοσύνη, αλλά από το μηχανισμό ψηφοφορίας της κοινοβουλευτικής της ομάδας. 

Η χώρα όλοι συχνά λέμε ότι δεν αντέχει άλλες περιπέτειες, πόσο δε μάλλον με τα γεωστρατηγικά τριγύρω και τη γείτονα χώρα.. Μάλιστα το επιχείρημα της τάξης και της ικανούς διακυβέρνησης έπαιξε ως επικοινωνιακό όπλο της νυν κυβέρνησης. 

Έχετε καταλάβει τι έχει συμβεί;

Μια κυβέρνηση σε ήρεμα οικονομικά νερά, χωρίς υποχρεώσεις μνημονίου, με πακέτο ισχυρό χρηματοδοτησεων, επέλεξε να κάνει πλιάτσικο, να μην σεβαστεί τίποτα κ κανέναν, και υποχρεώθηκε, το λέω κομψα, σε δύσκολες καταστάσεις λόγω και γεραπετριτη , στον διεθνή στίβο. 

Η χώρα πήγε πίσω. 

Σε κάθε δείκτη που αφορά νοικοκυριά, μικρές επιχειρήσεις, έρευνα, Παιδεία, δημόσια Υγεία, κοινωνική συνοχή. Όλα αυτά σε υποχώρηση. 

Η χώρα πήγε πίσω γιατί δεν υπήρξε σύγκρουση με τη διαπλοκή και τις καταχραστικές πρακτικές έναντι του δημόσιου χρήματος.  

Η χώρα έχασε και θα χάσει για δεκαετίες  από τις συνθήκες αυτές, την ώρα που οι τεχνολογίες θα συγκεντρωνονται σε όλο και λιγότερους και θα κάνουν άλματα. Χάνουμε το momentum προσαρμογής και αυτοπροστασίας σε μια κούρσα που αλλάζει την εργασία, τις εργασιακές σχέσεις, την πρόσβαση σε δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες, σε μόρφωση. 

Μην κατηγορείτε μια αντιπολίτευση που προσπαθεί να φέρει στο δημόσιο διάλογο την πραγματικότητα, τις ανάγκες του αύριο, απέναντι σε μια τόσο ιδιότυπη συγκέντρωση εξουσίας από το κλειστό κύκλωμα κυβέρνησης και εξωθεσμικών. 

Ουδείς παραπλανημένος.