Αυξήσεις στους Μισθούς των Δημοσίων Υπαλλήλων: Κοροϊδία ή Colpo Grosso;

της Μαρίνας-Σελήνης Κατσαΐτη*

«Αυξήσεις μισθών για 40.000 υπαλλήλους του Δημοσίου» ανήγγειλε η κυβέρνηση την Άνοιξη του 2025 και η χώρα για πολλοστή φορά «τσίμπησε» το δόλωμα και κατάπιε το αγκίστρι. Χαρήκαμε κι εμείς, χαρήκανε και οι γείτονες, γεμίσαμε χαρά. Ώρες ώρες νιώθω πολύ ευγνώμων που μιλάω λίγα Αραβικά κι έτσι μπορώ να λέω τη λέξη χαρά σε πολλές περιστάσεις με διπλή έννοια. 

Σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο του κυρίου Παλαιτσάκη της Ναυτεμπορικής (23 Μαΐου 2025), «από την 1^η Ιουνίου 2024 οι συμψηφισμοί των αυξήσεων των βασικών μισθών λόγω μισθολογικών ωριμάνσεων με την «προσωπική διαφορά» επανήλθαν σε ισχύ, με συνέπεια περίπου 40.000 δημόσιοι υπάλληλοι να χάνουν ολόκληρα τα ποσά ή μέρος από τα ποσά των αυξήσεων που δικαιούνται λόγω μισθολογικών ωριμάνσεων». Με απλά λόγια, λόγω προηγούμενων διατάξεων του 2016 προηγούμενες αυξήσεις σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων είτε χάνονταν ολόκληρες είτε μειώνονταν, με αποτέλεσμα ο ενδιαφερόμενος να μην βλέπει το αποτέλεσμα της αύξησης στον οικογενειακό κορβανά. 

Η εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 206 του ν. 5193/2025, εάν καταλαβαίνω καλά, ήρθε να επιφέρει διόρθωση στο παραπάνω «λάθος» που αποστερούσε από τους δικαιούχους εργαζόμενους μέρος των δεδουλευμένων που δικαιούνταν βάσει νόμου. Έτσι, μόλις τέθηκε σε ισχύ ο νόμος, τον Ιούνιο του 2025, όλοι χαρήκαμε πολύ καθώς λάβαμε με τη μισθοδοσία του Ιουνίου τα «οφειλόμενα» ποσά αναδρομικά για να έρθουμε τον Ιούλιο του 2025 να διαπιστώσουμε ότι η εφαρμογή του συγκεκριμένου νόμου και οι αυξήσεις που εξαγγέλθηκαν από την κυβέρνηση ήταν τελικά μειώσεις στους μισθούς όλων των δημοσίων υπαλλήλων (σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο ποσοστιαία). Για παράδειγμα, ο δικός μου μισθός μειώθηκε κατά 42 ευρώ καθαρά μηνιαίως, γεγονός που οδήγησε σε μείωση ύψους 504 ευρώ ετησίως. 

Μπορώ να αντιληφθώ ότι για τα κυβερνητικά στελέχη η μείωση του ετήσιου εισοδήματος κατά 500 ευρώ δεν αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα γεύμα, μία βόλτα για ψώνια, ή μια μέρα στις Σπέτσες, ωστόσο στην ελληνική κοινωνία με 500 ευρώ πολλές οικογένειες πληρώνουν ένα ενοίκιο, ή τα φροντιστήρια των παιδιών για έναν ολόκληρο μήνα, ή τις δαπάνες του επιπλέον κόστους διαβίωσης για ένα άτομο με αναπηρία, ή το σούπερ μάρκετ 20 ημερών (ανάλογα με το μέγεθος του νοικοκυριού). Επιπλέον, τα ίδια νοικοκυριά δεν διαθέτουν τις ίδιες δεξιότητες και τα ταλέντα που επιτρέπουν σε πολλούς (γνωστούς άγνωστους) να εμφανίζουν πεντακοσάρικα σαν άσους μέσα από το μανίκι του πουκαμίσου τους.

Άρα η συγκεκριμένη μείωση των μισθών αποτελεί σημαντικό πλήγμα στη μέση ελληνική οικογένεια που βάλλεται από παντού και η οποία επιπλέον δεν μπορεί να εμπιστευθεί τα παιδιά της ούτε στη δημόσια υγεία αλλά ούτε και στη δημόσια παιδεία, λόγω κυρίως της επιτηδευμένης και στοχευμένης διάλυσής τους  και τη δημιουργία ενός ιδιωτικού, αμερικάνικου τύπου μοντέλου, με μοναδικό κριτήριο και στόχο την κερδοφορία και δίχως καμία φροντίδα για την διασφάλιση της προσφερόμενης ποιότητας για τον πολίτη. Έτσι, οι πλούσιοι θα ευημερούν, η μεσαία τάξη θα επιβιώνει και οι φτωχότεροι θα καταδικαστούν σε βέβαιο θάνατο. Ζήτω οι αυξήσεις!

*Η Μαρίνα-Σελήνη Κατσαΐτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ανάλυσης, Πρόεδρος στο Τμήμα Περιφερειακής και Οικονομικής Ανάπτυξης Άμφισσας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών