“Ζήτω η 1η Μάη”

Ενημερωτικό δελτίο από το Σωματείο Εργαζόμενων στη ΛΑΡΚΟ

Από το Σικάγο, στην Καισαριανή.  

Ζήτω η 1^η Μάη και η πάλη η ταξική!!

Πρωτομαγιάτικη Απεργιακή Συγκέντρωση Πλατεία Αταλάντης 10:00 πμ

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι 

Μετά τις απολύσεις στην ΛΑΡΚΟ, εδώ και 2 έτη, είμαστε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση η οποία  έχει συμπαρασύρει την τοπική κοινωνία. Τα Λαρκοχώρια μαραζώνουν.

Σε μία περίοδο που το νικέλιο έχει χαρακτηριστεί στρατηγικής σημασίας κρίσιμη ύλη, με ευθύνη της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας η μοναδική επιχείρηση παραγωγής  στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν παράγει.  Την στιγμή που όλο και περισσότερα σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ αποκαλύπτονται, η περιουσία του ελληνικού λαού λεηλατείται και με το πλιάτσικο που πραγματοποιείται στην ΛΑΡΚΟ. Ανταλλακτικά και υλικά αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ χαρακτηρίζονται «σκραπ» και γεμίζουν τις τσέπες ημετέρων εργολάβων στελεχών της ΝΔ,  εμπορίας σιδήρου, φύλαξης, διαχείρισης και οι αρμόδιοι έχουν «κλείσει αυτιά και μάτια» στις δεκάδες καταγγελίες των σωματείων μας.

Η απαξίωση της ΛΑΡΚΟ έχει στοιχίσει πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Με τις πλάτες της Κυβέρνησης ο ανακηρυγμένος νέος ιδιοκτήτης αποχώρησε χωρίς να καταβάλει τα προβλεπόμενα ρήτρα και οι υπουργοί  συνεχίζουν στην ίδια σκανδαλώδη κατεύθυνση. Τον Φλεβάρη υπέγραψαν  να δοθούν  600 χιλιάδες ευρώ επιπλέον για τον διορισμό «ειδικού συμβούλου» που θα κάνει νέα απογραφή, επί της ουσίας θα καλύψει το πλιάτσικο που γίνεται μετά τις απολύσεις των εργαζομένων.

Με ευθύνη της Κυβέρνησης τα  προγράμματα απασχόλησης της ΔΥΠΑ για αρκετούς από εμάς ενεργοποιήθηκαν με 16 μήνες καθυστέρηση, ενώ για 15 οικογένειες απολυμένων δεν έχουν ενεργοποιηθεί ακόμη γιατί ο ειδικός διαχειριστής τους απόλυσε με λάθος διαδικασία και η Κυβέρνηση δεν λύνει το πρόβλημα. Παράλληλα οι μισθοί που λαμβάνουμε στα προγράμματα αντιστοιχούν σε επίδομα απασχόλησης.  Τι να βγάλουμε πέρα, το δάνειο του σπιτιού, το φροντιστήριο του παιδιού, το φάρμακο του παππού, το φάει του τραπεζιού ή το καύσιμο του αμαξιού; 

Κεφάλαιο και Κυβέρνηση «βρήκαν τσάμπα Παππά και είπαν να θάψουν καμιά δεκαριά». Μετά το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι στην Στερεά έλυσαν το πρόβλημα με φτηνούς βιομηχανικούς έμπειρους εργαζόμενους που για να έχουν ένα αξιοπρεπή εισόδημα στις φάμπρικες των «υγιών επιχειρημάτων»,  υποχρεώνονται να κάνουν 200 χιλιόμετρα ημερήσιος και να εργάζονται 12 και 13 ώρες. Στα δε απασχόλησης της ΔΥΠΑ οι φορείς έχουν 100%  εργαζόμενους και με ευθηνή της Κυβέρνησης  δεν καταβάλλεται ούτε το ανθυγιεινό επίδομα στους απολυμένους της ΛΑΡΚΟ που απασχολούνται σήμερα στα απορριμματοφόρα των Δήμων, επίδομα μετακίνησης μεγάλων αποστάσεων σε οδηγούς, υπερωρίες κτλπ.

«Είστε  σε ειδικό πρόγραμμα» λέει η Κυβέρνηση, κάτι ανάλογο δηλαδή με το επιχείρημα που λέει για την μείωση  του ειδικού  φόρου καυσίμων «για να υπάρχει κίνητρο να πάρουμε μέσα μαζικής μεταφοράς». Λες και η ανθυγιεινή εργασία πειράζει μόνο την υγεία των εργαζομένων που δεν είναι σε «ειδικά προγράμματα». Λες και τα παιδιά μας έχουν την δυνατότητα τα παιδιά μας να πάνε φροντιστήριο στα κεφαλοχώρια της περιοχής με το μετρό, το τραμ και τα αστικά λεωφορεία.

Την ίδια στιγμή από το προϋπολογισμένο κονδύλι για τους απολυμένους της ΛΑΡΚΟ περισσεύουν εκατομμύρια ευρώ κάθε έτος και η Κυβέρνηση  ούτε το περίσσευμα δεν διαθέτει για να «ανασάνουν» οι οικογένειες μας και οι τοπικές κοινωνίες.

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι

Είναι η πρώτη φορά μετά τον 2^ο  Παγκόσμιο Πόλεμο που  καλούμαστε να απεργήσουμε την Πρωτομαγιά  σε πολεμικές συνθήκες, τις οποίες  χαρακτηρίζουν συγκρούσεις μεταξύ τακτικών στρατών, γενικευμένη πολεμική προετοιμασία των καπιταλιστικών κρατών σε όλο τον κόσμο και κίνδυνος γενίκευσης ενός 3ου  Παγκόσμιου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου.

Οι επιπτώσεις των πολεμικών εξελίξεων μας έχουν φέρει ήδη σε δυσκολότερη θέση από αυτή που ήμασταν πριν την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ενώ παράλληλα επισπεύδουν το  ξέσπασμα μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που σύμφωνα με τα λεγόμενα των αναλυτών «θα είναι η μεγαλύτερη που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα».

Είναι δεδομένο ότι αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι «σταγόνα στον ωκεανό»  σε σχέση με αυτά που έρχονται και κανένας δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει  μόνος του.  Η ακρίβεια θα μεγαλώσει, οι μισθοί θα χάσουν παραπέρα την αγοραστική τους δύναμη και οι εργοδότες θα αξιοποιήσουν ακόμη πιο αποφασιστικά τις νομοθετικές αντεργατικές διατάξεις όλων των Κυβερνήσεων  για τον εργάσιμο χρόνο, τις ελαστικές και ευέλικτες σχέσεις εργασίας. Οι αστικές κυβερνήσεις στο όνομα της «εθνικής ομοψυχίας»  θα εντείνουν την καταστολή για να πειθαρχούμε  στα δημοσιονομικά μέτρα που απαιτεί το κεφάλαιο, «για να εξασφαλιστούν επενδύσεις στην πολεμική οικονομία», αλλά και να πειθαρχήσουμε στο ενδεχόμενο επιστρατεύσεων στα πολεμικά μέτωπα, στις φάμπρικες και τις υπηρεσίες που θα τα υποστηρίζουν.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε  παλιούς, αναβαπτισμένους και νέους πολιτικούς σωτήρες. Άλλωστε κανένα αστικό κόμμα δεν λέει να κλείσουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ που όπως αποδείχθηκε δεν προσφέρουν καμία ασφάλεια, αλλά απεναντίας αποτελούν μαγνήτη αντιποίνων. Όλοι μαζί ψήφισαν την αποστολή patriot στα ΕΑΕ, την αγορά επιθετικού στρατιωτικού εξοπλισμού κ.α . Όλοι μιλούν για «δημοσιονομικά περιθώρια και κοστολογημένα προγράμματα». Κανένας δεν μιλά για το αφορολόγητο των εφοπλιστών και των επιχειρηματικών ομίλων, για τα κέρδη του κεφαλαίου.

Είναι δεδομένο ότι η αστική τάξη της χώρας μας και το πολιτικό της προσωπικό, ανεξάρτητα απόχρωσης, έχουν στόχους κερδοφορίας μέσα στην «πολεμική οικονομία».

Μπορούμε μέσα από αυτή την κόλαση να βγούμε με τις ελάχιστες δυνατόν επιπτώσεις και νικητές, τσακίζοντας την αιτία που την γέννα και αυτούς που την υπηρετούν. 

Μπορούμε στα επιτεύγματα της επιστήμης  να αλλάξουμε κατεύθυνση και αντί για βαλλιστικούς πυραύλους, όπλα, πυρηνικά, που παράγονται και καταναλώνονται στην σφαγή αμάχων και στρατιωτών, να τα υποτάξουμε στην μείωση του εργάσιμου χρόνου εργασίας με πλήρη αποδοχές που θα καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων. Στην μείωση των ορίων συνταξιοδότησης. Στην προώθηση ενός δωρεάν και πλήρη επανδρωμένο σε εγκαταστάσεις, εξοπλισμό, υλικά και προσωπικό σύστημα υγείας. Στην ανάπτυξη μιας δωρεάν και αναβαθμισμένης μόρφωσης. Στις ανάγκες πρόβλεψης και προστασίας από φυσικές καταστροφές, στις ανάγκες πρόβλεψης  και προστασίας για την υγεία και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, στα μέσα συγκοινωνίας και σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας των εργαζομένων που θα εξασφαλίζει μία πανανθρώπινη ζωή, χωρίς πολέμους, φτώχεια, εξαθλίωση και προσφυγιά.

Ο εξάχρονος αγώνας μας, οι κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, οι πανελλαδικές απεργίες των τελευταίων ετών, ο συντονισμός των εργαζομένων σε 20 λιμάνια 6 χωρών, η ίδρυση εκατοντάδων νέων σωματείων, η σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου 2026 και συμμετείχαν 720 Σωματεία με πάνω από 2000 αντιπροσώπους, έδειξαν ότι το εργατικό λαϊκό κίνημα είναι εδώ, ανασυντάσσεται και βγαίνει στην αντεπίθεση. 

Μας δείχνει ότι και στο Εργατικό Κίνημα υπάρχουν δύο κόσμοι. Από την μία ο κόσμος των εκατομμυριούχων συνδικαλιστών που είναι ελεγχόμενοι για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, που κάνουν συνέδρια νοθείας σε πεντάστερα ξενοδοχεία, που πριν τα αστικά κόμματα νομοθετήσουν για λογαριασμό του κεφαλαίου,  κάνουν εν κρύπτω διαπραγματεύσεις και υπογράφουν «κοινωνικές συμφωνίες» βάζοντας στο γύψο μισθούς και δικαιώματα.

Από την άλλη ο δικός μας κόσμος. Ο κόσμος της εργασίας και της τίμιας διεκδίκησης. Ο κόσμος που με «2 ευρωπουλα στην τσέπη,  2,5 με τα ψηλά»  βρίσκει τρόπο να μετακινηθεί, να φτάσει στο γήπεδο που είναι το σημείο συνάντησης, να συζητήσει και «κάτω από την σκιά του τοίχου» της τιμημένης Καισαριανής να σφίξει το χέρι ο ένας στον άλλον ακόμη πιο δυνατά. Χωρίς ταμπέλες, παραμερίζοντας τις μικρές και επιμέρους διαφορές, αγκαλιάζοντας τα κοινά και μεγάλα, να δεσμευτούν ότι θα  δώσουν το είναι τους,  για την οργάνωση της ταξικής πάλης που θα διεκδικεί κάθε μέρα,  κάθε στιγμή, σε κάθε χώρο δουλειάς και κατοικίας, την επίλυση των προβλημάτων μας.

Αδέλφια απολυμένοι της ΛΑΡΚΟ, κάτοικοι στα Λαρκοχώρια και σε όλη την Λοκρίδα

140 χρόνια πέρασαν από την Πρωτομαγιά στο Σικάγο που οι εργάτες και οι εργάτριες οργανώθηκαν σε σωματεία και ως τάξη συγκρούστηκαν με την τάξη των βιομηχάνων, το αστικό κράτος τους, το πολιτικό σύστημα  και τους παρακρατικούς μηχανισμούς τους, διεκδικώντας  8ωρο ώρες εργασία, 8 ώρες ελεύθερο χρόνο, 8 ώρες ξεκούραση.

90 Χρόνια από την πρωτομαγιά του 1936 στην Θεσσαλονίκη που οι εργάτες και οι εργάτριες σε μια περίοδο μεσοπολέμου, όπως και η σημερινή, διεκδικώντας καλύτερες αμοιβές και ανθρώπινο ωράριο συγκρούστηκαν με την ίδια ακριβώς τάξη.

82 χρόνια από την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή που 200 κομμουνιστές εκτελέστηκαν  από τους ναζί κατακτητές, για να φοβηθεί ο περήφανος και ανυπότακτος λαός της χώρας μας.

Ήταν πρωτοπόροι εργάτες, στην πλειοψηφία τους εκλεγμένοι συνδικαλιστές, φυλακισμένοι από το Ελληνικό αστικό Κράτος την περίοδο του μεσοπολέμου για την συνδικαλιστική και πολιτική τους  δράση που αφορούσε το ψωμί και τα δικαιώματα του λάου. Παραδόθηκαν  στους κατακτητές από το ελληνικό αστικό κράτος, παρά το γεγονός ότι είχαν ζητήσει να αποφυλακιστούν για  πολεμήσουν για την λευτεριά. Το «εθνικό συμφέρον» του κεφαλαίου αρχίζει με τα συμφέροντα του και τελειώνει στα κέρδη του.

Η θυσία με το χαμόγελο του νικητή στα χείλη, όπως απεικονίζεται  και στις φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής  που είδαν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα, αναδεικνύει την ανωτερότητα της τάξης που μπορεί να πάρει την εξουσία στα χέρια της και να καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Στάθηκαν αγέρωχοι στο εκτελεστικό απόσπασμα, γιατί  ήταν απλοί άνθρωποι όπως είμαστε όλοι οι εργαζόμενοι σήμερα. Επειδή έζησαν το αρχικά φαινομενικά «ακατόρθωτο» να γίνεται κατορθωτό. Επειδή ήταν σίγουροι ότι ο κόσμος θα αλλάξει, ότι το εκμεταλλευτικό σύστημα που τους εκτελούσε έχει «φάει τα ψωμιά» του και αργά ή γρήγορα θα αποτελέσει ένα ιστορικό γεγονός. Με αυτή την τελευταία σκέψη,  εμπιστεύτηκαν την σκυτάλη στις μελλοντικές γενιές, σε εμας, για να ολοκληρωθεί ότι  δεν πρόλαβαν οι ίδιοι, φώναζαν «ζήτω η εργατική τάξη», εκτελέστηκαν και πέρασαν στην ιστορική αθανασία.

Σε κάθε γωνιά της χώρας χιλιάδες αγωνιστές εργάτες και εργάτριες έχουν δώσει τη ζωή τους  για μια καλύτερη ζωή. Στην Φθιώτιδα, πάλεψαν και θυσιάστηκαν αδέρφια μας εργάτες, όπως ο Ηλίας Ρίζος μακαρωνεργάτης που ήταν ένας από τους 200 της Καισαριανής,  ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λαμίας που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς Ναζί κατακτητές κατά την περίοδο της κατοχής και άλλοι πολλοί.  

Οι θυσίες τους συμβολίζουν ότι η εργατική τάξη μπορεί να αντιμετωπίσει κατοχές, λιμούς και επιστρατεύσεις, πολέμους και εξαθλίωση. Μπορεί να ξεκινήσει άοπλη απέναντι σε πολεμικές μηχανές που μοιάζουν ανίκητες , να οργανωθεί και να τους δημιουργήσει σοβαρά πλήγματα,  να προασπίσει αποτελεσματικά την ζωή και την ελευθερία του λαού.  

Η πρωτομαγιά είναι απεργία, γιορτή της εργατικής τάξης. Είναι κορυφαία ημέρα που ως τάξη, σε όλη την γη επιθεωρούμε τις δυνάμεις μας για τις επόμενες μάχες σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πόλη και χωριό για ότι πρόβλημα αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας. Είναι η ημέρα που σε όλο τον πλανήτη  τα πάντα, μα τα πάντα σταματούν να παράγουν. Όλοι, μα όλοι  βάζουμε μπροστά τα πανό μας, πιάνουμε το χέρι ο ένας στον άλλο και ως τάξη δείχνουμε την υπέροχη μας, απέναντι στην τάξη που για τα κέρδη της, μας ξεζουμίζει στην «ειρήνη» της, μας θυσιάζει στους πολέμους της και για αυτό ακριβώς τον λόγο η ανατροπή της είναι ρεαλιστική.

Σε αυτή την βάση απευθύνουμε πλατύ κάλεσμα συντονισμού και συνδιοργάνωσης της Πρωτομαγιάτικης Απεργιακής Συγκέντρωσης στην Έδρα του Δήμου Λοκρών στην Αταλάντη.  Καλούμε τα σωματεία που δραστηριοποιούνται στην Λοκρίδα, τους συλλόγους των αγροτών και τον μικρών ελεύθερων επαγγελματιών, τα σωματεία των συνταξιούχων, τους συλλόγους σε κάθε σχολείο και χωριό, τους μαθητές και την νεολαία, όλους τους εργαζόμενους.

Να νεκρώσουν τα πάντα, εργοστάσια, ξενοδοχεία, καφετερίες, φαγάδικα κτλπ. Να βρεθούμε όλοι μαζί, χέρι-χέρι, απέναντι στον πόλεμο, τις επιπτώσεις, αυτούς που φέρνουν την κόλαση για τα παιδιά μας.

Με αυτό το πνεύμα συντονιζόμαστε με τους Δασεργάτες της Εύβοιας, τους απολυμένους του Σκαραμαγκά και παράλληλα με το μεγάλο σταθμό της Πρωτομαγιάς,  προετοιμάζουμε τον επόμενο που είναι μεγάλο συλλαλητήριο στην Αθήνα, στο Σύνταγμα το Σάββατο 16 Μαΐου στην Αθήνα στις 11. 00 πμ για σταθερή δουλεία και αυξήσεις, για να μας καταβάλουν το κλεμμένο μόχθο μας, για να μην ερημώσουν τα χωριά μας.

Δόξα και τιμή στους νεκρούς της τάξης μας,  που έπεσαν για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, για έναν κόσμο χωρίς φτώχεια, πολέμους, προσφυγιά. Για έναν κόσμο «στο μπόι των ανθρωπίνων ονείρων»

Ζήτω η Εργατική Τάξη

Ζήτω η Παγκόσμια Ενότητα μας.