Ερώτηση Λογοδοσίας για την κατάσταση του Δημοτικού Σταδίου Άμφισσας

Ερώτηση του επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας, Μαρίνου Λύτρα

Κύριε Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι,

Σε συνέχεια της διαχρονικής δημόσιας τοποθέτησής μου από το 2023 έως σήμερα σχετικά με την κατασκευή του συνθετικού τάπητα (ταρτάν) του Δημοτικού Σταδίου Άμφισσας, επανέρχομαι θεσμικά με νέα ερώτηση λογοδοσίας, καθώς η σημερινή εικόνα του έργου επιβεβαιώνει πλήρως και με δραματικό τρόπο τις τότε επισημάνσεις μου.

Σήμερα, δυστυχώς, δεν μιλάμε πλέον για επισημάνσεις. Μιλάμε για πραγματική εικόνα εγκατάλειψης και αποδόμησης ενός πρόσφατου έργου. Λόγο των αστοχιών που είχα καταδείξει τότε σε πολλά σημεία το ταρτάν δεν υπάρχει καν ως αθλητική επιφάνεια, αλλά έχει αντικατασταθεί από τσιμεντοποίηση πρόχειρων αποκαταστάσεων. Το γεγονός αυτό αναιρεί στην πράξη τον σκοπό του έργου, καθώς σε κρίσιμα σημεία δεν υπάρχει πλέον λειτουργικό ταρτάν. Σε άλλα σημεία, οι φθορές είναι τέτοιες που καθιστούν την άθληση όχι απλώς προβληματική, αλλά δυνητικά επικίνδυνη.

Από το 2023 έχω καταγράψει δημόσια και τεκμηριωμένα τα προβλήματα αυτά, πριν καν ολοκληρωθεί η διαδικασία παραλαβής. Το 2024, στο πλαίσιο της Δημοτικής Επιτροπής, τα ίδια ζητήματα επανήλθαν θεσμικά, με αίτημα αναβολής της παραλαβής, λόγω των εμφανών προβλημάτων ασφάλειας και ποιότητας κατασκευής.

Παρόλα αυτά, το έργο παραλήφθηκε, και  σε τότε απάντησή σας, είχατε αναφέρει ότι η παραλαβή του έργου κατέστη αναγκαία λόγω της ένταξης πολλαπλών έργων στην ίδια χρηματοδοτική πράξη, γεγονός που οδήγησε στην υπογραφή της διαδικασίας παραλαβής παρά τις υπάρχουσες τεχνικές εκκρεμότητες

Παράλληλα, τίθεται πλέον με ιδιαίτερη σοβαρότητα το ζήτημα της διαδικασίας παραλαβής του έργου, καθώς προκύπτει ότι παραλήφθηκε έργο με γνωστές και καταγεγραμμένες κακοτεχνίες, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για την επάρκεια και την ορθότητα των διοικητικών ενεργειών.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπήρχαν κακοτεχνίες. Αυτό έχει αποδειχθεί. Το ερώτημα είναι ποιος ανέλαβε την ευθύνη να παραλάβει ένα έργο με γνωστά προβλήματα και με ποια τεχνική και διοικητική τεκμηρίωση έγινε αυτό.

Και σήμερα, το αποτέλεσμα είναι ένα:ένα έργο που έχει πληρωθεί, έχει παραληφθεί και ήδη εμφανίζει εικόνα πρόωρης κατάρρευσης, με τον Δήμο και τους δημότες να βρίσκονται αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο νέας οικονομικής επιβάρυνσης.

Συνοψίζοντας  η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι:

– οι αρχικές κακοτεχνίες όχι μόνο δεν αποκαταστάθηκαν, αλλά έχουν εξελιχθεί σε εκτεταμένες φθορές,

– κρίσιμα σημεία του ταρτάν έχουν αντικατασταθεί ή καλυφθεί με τσιμεντοειδή υλικά,

– η φθορά του έργου είναι δυσανάλογη του χρόνου χρήσης του, γεγονός που εγείρει σοβαρά ζητήματα ποιότητας κατασκευής και επίβλεψης,

– το στάδιο καθίσταται πλέον προβληματικό και δυνητικά επικίνδυνο για αθλητική χρήση, τόσο σε προπονήσεις όσο και σε αγώνες.

Επιπλέον, παραμένει έως σήμερα ανεκτέλεστη η εγκατάσταση βατήρα για το άλμα εις μήκος, παρά τις επανειλημμένες επισημάνσεις και δεσμεύσεις.

Με βάση τα ανωτέρω, και λαμβάνοντας υπόψη τη σημερινή εικόνα του έργου, ερωτάσθε:

𝝝𝝴𝞈𝞀𝝴ί 𝝶 𝝙𝝶𝝻𝝾𝞃𝝸𝝹ή 𝝖𝞀𝞆ή ό𝞃𝝸 𝞃𝝾 έ𝞀𝝲𝝾 𝝱𝞀ί𝞂𝝹𝝴𝞃𝝰𝝸 𝞂𝝴 𝝹𝝰𝞃ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶 𝝰𝞂𝞅𝝰𝝺𝝾ύς 𝝹𝝰𝝸 𝝹𝝰𝝼𝝾𝝼𝝸𝝹ής 𝝺𝝴𝝸𝞃𝝾𝞄𝞀𝝲ί𝝰ς 𝝲𝝸𝝰 𝝰𝝷𝝺𝝶𝞃𝝸𝝹ή 𝞆𝞀ή𝞂𝝶;

𝝥𝝾𝝸𝝾ς 𝞅έ𝞀𝝴𝝸 𝞃𝝶𝝼 𝝴𝞄𝝷ύ𝝼𝝶 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝝴𝝽έ𝝺𝝸𝝽𝝶 𝝹𝝰𝝸 𝝴𝝿𝝸𝝳𝝴ί𝝼𝞈𝞂𝝶 𝞃𝞈𝝼 𝝹𝝰𝝹𝝾𝞃𝝴𝞆𝝼𝝸ώ𝝼; 𝝤 𝝰𝝼ά𝝳𝝾𝞆𝝾ς, 𝝶 𝝴𝝿ί𝝱𝝺𝝴𝞇𝝶 ή 𝝶 𝝳𝝸𝝰𝝳𝝸𝝹𝝰𝞂ί𝝰 𝝿𝝰𝞀𝝰𝝺𝝰𝝱ής;

 𝝪𝞅ί𝞂𝞃𝝰𝞃𝝰𝝸 𝝴𝝼𝝴𝞀𝝲ή 𝝴𝝲𝝲ύ𝝶𝞂𝝶 𝝹𝝰𝝺ής 𝝴𝝹𝞃έ𝝺𝝴𝞂𝝶ς 𝝹𝝰𝝸 έ𝞆𝝴𝝸 𝝴𝝼𝝴𝞀𝝲𝝾𝝿𝝾𝝸𝝶𝝷𝝴ί 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝝰𝝿𝝾𝝹𝝰𝞃ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶 𝞃𝞈𝝼 𝝿𝞀𝝾𝝱𝝺𝝶𝝻ά𝞃𝞈𝝼;

𝝥𝞀𝝾𝞃ί𝝷𝝴𝞃𝝰𝝸 𝝾 𝝙ή𝝻𝝾ς 𝝼𝝰 𝝹𝝸𝝼𝝶𝝷𝝴ί 𝝼𝝾𝝻𝝸𝝹ά 𝝹𝝰𝞃ά 𝞃𝝾𝞄 𝝰𝝼𝝰𝝳ό𝞆𝝾𝞄 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝝰𝝿𝝾𝝹𝝰𝞃ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶 ή 𝝰𝝿𝝾𝝵𝝶𝝻ί𝞈𝞂𝝶;

 𝝪𝝿ά𝞀𝞆𝝴𝝸 𝝿𝞀ό𝝷𝝴𝞂𝝶 𝝼έ𝝰ς 𝝾𝝸𝝹𝝾𝝼𝝾𝝻𝝸𝝹ής 𝝴𝝿𝝸𝝱ά𝞀𝞄𝝼𝞂𝝶ς 𝞃𝝾𝞄 𝝙ή𝝻𝝾𝞄 𝝲𝝸𝝰 𝞃𝝶𝝼 𝝰𝝿𝝾𝝹𝝰𝞃ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶 𝝴𝝼ός έ𝞀𝝲𝝾𝞄 𝝿𝝾𝞄 έ𝞆𝝴𝝸 ή𝝳𝝶 𝝴𝝽𝝾𝞅𝝺𝝶𝝷𝝴ί;

 Έ𝞆𝝴𝝸 𝝴𝝽𝝴𝞃𝝰𝞂𝞃𝝴ί 𝝶 𝝴𝞄𝝷ύ𝝼𝝶 𝞃𝞈𝝼 𝝴𝝻𝝿𝝺𝝴𝝹ό𝝻𝝴𝝼𝞈𝝼 𝞄𝝿𝝶𝞀𝝴𝞂𝝸ώ𝝼 𝞂𝞃𝝶 𝝳𝝸𝝰𝝳𝝸𝝹𝝰𝞂ί𝝰 𝝿𝝰𝞀𝝰𝝺𝝰𝝱ής έ𝞀𝝲𝝾𝞄 𝝻𝝴 𝝲𝝼𝞈𝞂𝞃ές 𝝹𝝰𝝹𝝾𝞃𝝴𝞆𝝼ί𝝴ς, 𝝹𝝰𝝸 𝝴ά𝝼 𝝿𝞀𝝾𝝹ύ𝝿𝞃𝝾𝞄𝝼 𝝴𝝼𝝳𝝴𝞆ό𝝻𝝴𝝼𝝴ς 𝝿𝝴𝝸𝝷𝝰𝞀𝞆𝝸𝝹ές 𝝴𝞄𝝷ύ𝝼𝝴ς 𝞄𝝿𝝶𝞀𝝴𝞂𝝸𝝰𝝹ώ𝝼 𝝿𝝰𝞀𝝰𝝲ό𝝼𝞃𝞈𝝼;

 𝝥ό𝞃𝝴 𝝿𝞀𝝾𝝱𝝺έ𝝿𝝴𝞃𝝰𝝸 𝝶 𝝾𝝺𝝾𝝹𝝺ή𝞀𝞈𝞂𝝶 𝞃𝝶ς 𝝴𝝲𝝹𝝰𝞃ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶ς 𝞃𝝾𝞄 𝝱𝝰𝞃ή𝞀𝝰 ά𝝺𝝻𝝰𝞃𝝾ς 𝝴𝝸ς 𝝻ή𝝹𝝾ς, 𝝿𝝾𝞄 𝝿𝝰𝞀𝝰𝝻έ𝝼𝝴𝝸 𝝴𝝹𝝹𝞀𝝴𝝻ής 𝝰𝝿ό 𝞃𝝶𝝼 έ𝝼𝝰𝞀𝝽𝝶 𝝺𝝴𝝸𝞃𝝾𝞄𝞀𝝲ί𝝰ς 𝞃𝝾𝞄 𝞂𝞃𝝰𝝳ί𝝾𝞄;

Τέλος, τίθεται το θεμελιώδες ερώτημα:

𝝥𝝾𝝸𝝾ς 𝞃𝝴𝝺𝝸𝝹ά 𝝷𝝰 𝝰𝝼𝝰𝝺ά𝝱𝝴𝝸 𝞃𝝾 𝝹ό𝞂𝞃𝝾ς 𝝰𝝿𝝾𝝹𝝰𝞃ά𝞂𝞃𝝰𝞂𝝶ς; 𝝤 𝝰𝝼ά𝝳𝝾𝞆𝝾ς 𝝿𝝾𝞄 𝝴𝝸𝞂έ𝝿𝞀𝝰𝝽𝝴 𝞃𝝾 έ𝞀𝝲𝝾 ή 𝝴𝝹 𝝼έ𝝾𝞄 𝝾 𝝳𝝶𝝻ό𝞃𝝶ς;

Δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη αθλητισμού όταν οι ίδιοι οι αθλητές εκτίθενται σε κινδύνους λόγω κακής κατασκευής και όταν ένα έργο, λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωσή του, απαιτεί ουσιαστικά επανακατασκευή.

Το ζήτημα αυτό δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται με υπεκφυγές. Χρειάζεται ξεκάθαρες απαντήσεις και ανάληψη ευθύνης.