Υπερτοπικό Μέσο Ενημέρωσης Της Φωκίδας

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2026

“Να σκύψουμε στην καμινάδα της ψυχής μας”

Ο Στ. Μαλέλης μιλά στην Εν Δελφοίς για την εμπειρία του από την κατάθλιψη

Μια συζήτηση σε ανθρώπινο και εξομολογητικό τόνο, με αφορμή την παρουσία του στην Άμφισσα, για την εκδήλωση “Σπάμε τα Ταμπού: Μιλάμε για την κατάθλιψη”, που διοργανώνει η Περιφέρεια Στερεάς με τη Δομή “Γέφυρα”

«Έχασα δέκα χρόνια από τη ζωή μου, γιατί δεν είχα το θάρρος να μιλήσω με έναν ειδικό». Η εξομολόγηση του Σταμάτη Μαλέλη αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο όχι μόνο τη σκληρότητα της κατάθλιψης, αλλά και το βάρος της σιωπής που συχνά τη συνοδεύει. Ο γνωστός δημοσιογράφος, έχοντας βιώσει ο ίδιος την ασθένεια και καταφέρει να σταθεί ξανά στα πόδια του, μιλά για την προσωπική του διαδρομή, τους φόβους, τις λανθασμένες επιλογές, αλλά και τη σημασία της έγκαιρης αναζήτησης επιστημονικής βοήθειας.

Με αφορμή την παρουσία του στην Άμφισσα, στις 21 Νοεμβρίου, ως ομιλητή στην εκδήλωση “Σπάμε τα Ταμπού: Μιλάμε για την κατάθλιψη”, που διοργανώνει η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας σε συνεργασία με τη Δομή “Γέφυρα”, ο Σταμάτης Μαλέλης ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση για μια ασθένεια που εξακολουθεί να περιβάλλεται από στερεότυπα και κοινωνικά ταμπού. Αναφέρεται στις πιέσεις της σύγχρονης ζωής, στη μοναξιά, στις ιδιαίτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην επαρχία, στην ανεπάρκεια των δημόσιων δομών ψυχικής υγείας, αλλά και στον ρόλο των Μέσων Ενημέρωσης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Το μήνυμά του είναι σαφές: η κατάθλιψη δεν πρέπει να κρύβεται. Η αναζήτηση βοήθειας δεν είναι αδυναμία, αλλά το πρώτο βήμα για να ξανακερδίσει κανείς τη ζωή του.

Συνέντευξη στον Ηλία Τσίγκα

Η κατάθλιψη, μήπως πρόκειται για μια «νόσο του πολιτισμού», όπου μέσα στην αφθονία νιώθουμε κενοί;

Η σύγχρονη κοινωνία επιδεινώνει την κατάσταση, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Όσο η κοινωνία γίνεται πιο πολύπλοκη και, ίσως, πιο μοναχική, η ματαιοδοξία να πλουτίσει κανείς, να φτάσει ψηλά, βεβαίας επιδεινώνει το πρόβλημα. 

Παρά την πρόοδο της επιστήμης και την αυξανόμενη ενημέρωση, η κατάθλιψη εξακολουθεί να συνοδεύεται από κοινωνικά στερεότυπα. Ιδίως σε μικρότερες περιοχές, όπως η επαρχία, όπου το προσωπικό αποκτά διαφορετική διάσταση από τη χοάνη των μητροπολιτικών κέντρων. Γιατί δυσκολευόμαστε ακόμη να αποδεχθούμε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να νοσήσει ψυχικά, όπως ακριβώς μπορεί να νοσήσει σωματικά;

Για αυτό κάνουμε και αυτές τις συναντήσεις, όπως στην Άμφισσα στις 21 Νοεμβρίου, να απενοχοποιηθεί το στίγμα, να σπάσουν τα ταμπού. Βέβαια, στην επαρχία δεν είναι πιο μεγάλη η κατάθλιψη, νομίζω. Απλά, στην επαρχία διστάζει περισσότερο ο πολίτης να πάει στον ειδικό, φοβάται τον κοινωνικό περίγυρο. Αν πονάει το χέρι μας, πάμε αμέσως στο γιατρό, αν πονάει η ψυχή μας, θα δυσκολευτούμε να πάμε, θα πρέπει να το σκεφτούμε και μία και δύο και τρεις φορές πρώτα.

Βεβαίως, πρέπει να επισημάνουμε ότι δεν υπάρχουν και οι κοινωνικές δομές στην επαρχία. Εδώ δεν υπάρχουν και στα αστικά κέντρα όσες πρέπει να υπάρχουν, αλλά στην επαρχία είναι ακόμα λιγότερες, αν και υπάρχει κάποια ευαισθητοποίηση και μέσα από τις συναντήσεις αυτές νομίζω πως κάτι θα γίνει.

Στη δική σας περίπτωση: Έχετε πει δημόσια πως περάσατε από αυτή την ψυχική κατάσταση. Πώς εκδηλώθηκε στη δική σας ζωή; Υπήρξαν γεγονότα ή συνθήκες που θεωρείτε ότι συνέβαλαν στην εμφάνισή της και πώς καταφέρατε να την αντιμετωπίσετε;»

Εγώ μπήκα στο τούνελ της κατάθλιψης σε πολύ μικρή ηλικία. Νομίζω πως τον πιο βασικό ρόλο τον έπαιξε η δουλειά μου, το άγχος να προχωρήσω, να κάνω πράγματα, να είμαι πρώτος. Όλα αυτά κάποια στιγμή με ξεπέρασαν. Η μονοδιάστατη ζωή που έκανα, δηλαδή μόνο τηλεόραση, μόνο δελτία ειδήσεων σε ολοήμερη βάση, νομίζω πως αυτά άνοιξαν το δρόμο της κατάθλιψης. Αλλά δεν πιστεύω πως ήταν μόνο αυτό. Σαφώς θα υπήρξαν και κλινικοί και κληρονομικοί λόγοι. 

Τώρα, πώς κατάφερα να το αντιμετωπίσω: Δέκα χρόνια το έκρυβα. Κι έχασα δέκα χρόνια από τη ζωή μου, ζώντας σαν άτομο με ειδικές ανάγκες. Γιατί δεν είχα το θάρρος να μιλήσω με έναν ειδικό και το έκρυβα κάτω από το χαλί, κάνοντας ένα τεράστιο λάθος, με συνέπεια να χάσω 10 χρόνια από τη ζωή μου. 

Κι ίσως έγινε και λίγο τυχαία, για να πάω σε ειδικό. Αρρώστησα από άλλη αιτία, πήγα στο νοσοκομείο, ήρθα σε επαφή με ψυχιάτρους, αναγκάστηκα από την πάθηση που είχα να παραδεχτώ πως είχα κατάθλιψη, πάθαινα κρίσεις πανικού, δεν μπορούσα να ζήσω. Και με οδήγησαν σε έναν ψυχίατρο. Κι έτσι σιγά σιγά άρχισε να ξετυλίγεται αυτό το κουβάρι. Έτσι, λοιπόν, αντέδρασα κι άρχισα να μιλάω στους ειδικούς.

Πώς πρέπει να αντιδράσει κανείς όταν διακρίνει τα πρώτα σημάδια της νόσου σε κάποιον δικό του;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι να μιλήσει στην οικογένεια του, στους δικούς του ανθρώπους. Και να μιλήσει με θάρρος, να μην το κρύψει. Να μην κάνει το λάθος που έκανα εγώ. Σε δεύτερη φάση να πάει σε έναν ειδικό. Ξέρω ότι υπάρχουν προβλήματα, κοστίζει πολύ, για αυτό κι επιμένω για τις δημόσιες δομές, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να πάει.

Τι θα συμβουλεύατε το περιβάλλον ενός ασθενούς που φοβάται να «σκάψει» βαθιά στον ψυχισμό του, μην τυχόν και ανοίξει μια «κερκόπορτα» που θα τον παρασύρει στο σκοτάδι; 

Αυτό πιο πολύ είναι προς απάντηση από τους ειδικούς. Από τη δική μου πλευρά θα έλεγα ότι ναι, πρέπει να σκύψουμε βαθιά μέσα μας, χωρίς να φοβηθούμε και να δούμε όλα εκείνα τα σκουπίδια που κουβαλάμε μέσα μας. Να σκύψουμε στην καμινάδα της ψυχής μας και να την καθαρίσουμε από τα σκουπίδια. 

Είμαι σίγουρος πια ότι η κατάθλιψη βοηθάει πολύ τον άνθρωπο να φτάσει στην αυτογνωσία, τον κάνει καλό άνθρωπο. Όλοι οι καταθλιπτικοί είναι πολύ καλοί άνθρωποι, δε θέλουν το κακό κανενός. Θα το δείτε αυτό, όσοι έχουν ξεπεράσει την κατάθλιψη είναι πολύ καλοί άνθρωποι και προσφέρουν στην κοινωνία. Είμαι σίγουρος πια για αυτό.

Μπορεί ένας άνθρωπος που έχει βιώσει την κατάθλιψη να επιστρέψει πραγματικά στην προηγούμενη ζωή του ή η εμπειρία αυτή αλλάζει οριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο;

Το παράδειγμα είμαι εγώ. Γύρισα από την κατάθλιψη, συνεχίζω την καριέρα μου, έχω φτάσει πάλι στην κορυφή ως Γενικός Διευθυντής του Mega, του πιο επιτυχημένου καναλιού. Και θα μπορούσα να σας αναφέρω και πάρα πολλά άλλα ανάλογα παραδείγματα συνανθρώπων μας που πέρασαν την κατάθλιψη, έχασαν χρόνια από τη ζωή τους και γύρισαν δυνατοί. 

Για να μη χάσει χρόνια, λοιπόν, κανείς, μόλις το αισθανθεί αμέσως στον ειδικό. Να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, να αρπάξουν τη ζωή από τα μαλλιά και να ζήσουν. 

Ως μέντορας στα ΜΜΕ, θεωρείτε ότι τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης λειτουργούν ως το «αντικαταθλιπτικό» του σύγχρονου Έλληνα; Αυτή η τάση έχει θετικό ή αρνητικό πρόσημο, ειδικά για τους νέους;

Κατ αρχάς, τα δελτία ειδήσεων έχουν κακές ειδήσεις! Δολοφονίες, καταστροφές, σεισμούς…Ένας καταθλιπτικός δυσκολεύεται. Κι εγώ ο ίδιος που έκανα τα δελτία ειδήσεων, το ξέρετε πως πολλές φορές δεν μπορούσα να τα παρακολουθήσω; Είναι ειδήσεις της συντριβής, είναι κακές ειδήσεις. Good news, no news λένε οι Εγγλέζοι. Δηλαδή, οι καλές ειδήσεις δεν είναι ειδήσεις. 

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το δούμε όλοι οι δημοσιογράφοι με εντιμότητα. Δεν είναι αντικαταθλιπτικό οι ειδήσεις. Μπορεί να είναι όμως αντικαταθλιπτικό το ψυχαγωγικό πρόγραμμα. Και η μυθοπλασία και τα τηλεπαιχνίδια και ό,τι τέλος πάντων υπάρχει ψυχαγωγικό κάνουν μόνο καλό. Όχι, όμως, τα ενημερωτικά προγράμματα, δυστυχώς. 

Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, τώρα, με το πρότυπο της εικόνας  που προβάλλουν έχουν βέβαια ένα θετικό. Της συντροφικότητας, της παρέας, της φιλίας, πως ο ένας νοιάζεται για τον άλλο. Αλλά νομίζω όταν μπουν πια, οι νέοι ειδικά, στον ανταγωνισμό της εικόνας τους, ζορίζει το πράγμα πάρα πολύ. 

Θέλει πολύ προσοχή και για αυτό και λαμβάνονται μέτρα από την Πολιτεία. Και πρέπει να ληφθούν και μέτρα και από τους γονείς. 

Κύριε Μαλέλη, σας ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας…

Και εγώ σας ευχαριστώ! Και θα χαρώ πολύ να σας δω όλους στην εκδήλωση στην Άμφισσα και να τα πούμε και από κοντά. 

Σχόλια Αναγνωστών

Παρακαλούμε να σέβεστε τους συνομιλητές σας και να αποφεύγετε τις ύβρεις και τους χαρακτηρισμούς. Όλα τα σχόλια πρέπει να εγκριθούν πριν δημοσιευθούν. Το email σας δεν δημοσιεύεται.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *