Και με όλες τις παρατάξεις παρούσες ο απολογισμός θα είχε αποτύχει

Απολογισμός ήταν και πάει… Το πώς πήγε βέβαια, είναι να το βλέπεις και να γελάς μιας και η, κορυφαία κατά τα άλλα, συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Δελφών δεν έγινε ποτέ λόγο της μη απαρτίας. Απ’ όπου και να το πιάσεις, ως θέμα, εξετάζοντας παράλληλα και τη φιλοσοφία του νομοθέτη, “πονά” και θα πρέπει στο πλαίσιο των αλλαγών που εξετάζονται για τον Καλλικράτη να επανεξεταστεί.
– Το βλέπεις από την πλευρά των δημοτικών συμβούλων, σχετικά με το κατά πόσο αξιολογείται ως σημαντική στιγμή για το δήμο, και το αποτέλεσμα σου δίνει από μόνο του την απάντηση. Η πλειοψηφία τους δεν έδωσε το παρών, οπότε κάθε τι περισσότερο περιττεύει.
– Το βλέπεις, όμως και από την πλευρά φορέων και πολιτών που έδωσαν, ή μάλλον δεν έδωσαν, το παρών και παίρνεις κι από εκεί το μήνυμά σου. Σε αυτή την ενότητα μάλιστα δίνεται και το μεγάλο “χαστούκι” για τη συγκεκριμένη πρόβλεψη του νόμου, μιας και η συνεδρίαση απολογισμού δεν περιορίζεται μόνο στο τι θα πουν δημοτική αρχή και παρατάξεις, αλλά κυρίως στο σε ποιους θα το πουν, ως ζωντανό ακροατήριο, αλλά και πως το τελευταίο θα λάβει ενεργό ρόλο στη συζήτηση.
Απολογισμός μεταξύ συγγενών και φίλων (και χωρίς αυτούς μάλιστα όπως αποδείχθηκε) δεν υφίσταται, άρα μιλάμε για την πλήρη αποτυχία του ζητήματος. Στο δήμο Δελφών το θέμα δεν έλαβε ποτέ τη διάσταση που ευελπιστούσε ο νομοθέτης, μιας και είναι μόλις η δεύτερη χρονιά που επιχειρήθηκε να γίνει, παρ’ ότι προβλέπεται υποχρεωτικά από εποχής Καποδιστριακών δήμων. Όμως σχετικά με το μέγεθος της σημασίας που του έχει δοθεί, κάτι ανάλογο ισχύει για ολόκληρη τη χώρα. Αλλού διοργανώνεται ως φιέστα (με μηδέν νόημα), αλλού διεκπεραιωτικά (όπως εδώ), κι αλλού καθόλου (γιατί να κουραζόμαστε άλλωστε).
Βέβαια, για να είμαστε και ειλικρινείς, κανείς δεν μπορεί να περιμένει κάτι περισσότερο, έχοντας εικόνα και των τακτικών δημοτικών συμβουλίων. Ένας κλειστός κύκλος ανθρώπων συζητά κι αποφασίζει, με την κοινωνία “εκκωφαντικά” απούσα. Το μερίδιο ευθύνης, γι’ αυτή την κατάσταση, προφανώς και δε βαραίνει μόνο τη μία πλευρά, η οποία είναι συνήθως και ο εύκολος στόχος στην εξήγηση. Μήπως να κοιταχτούμε και λίγο μεταξύ μας;

του Βαγγέλη Καρανικόλα