Οι εκλογές στο Επιμελητήριο και η… πλάτη του κόσμου

Οι Επιμελητηριακές εκλογές του ερχόμενου Δεκεμβρίου, αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα εστιάζοντας στο κοινό που άμεσα απευθύνονται, δεν θα πραγματοποιηθούν και στο καλύτερο δυνατό κλίμα. Αναφέρομαι φυσικά στο βαθμό ενδιαφέροντος του επιχειρηματικού κόσμου, ο οποίος μετά δυσκολίας στρέφει το βλέμμα του προς τη συγκεκριμένη διαδικασία, φαινόμενο βέβαια που έχει την εξήγησή του.

Το περιβάλλον της ελληνικής οικονομίας, και o αργός θάνατος στον οποίο έχουν περιέλθει οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αποτελεί έναν βασικό λόγο αυτής της συμπεριφοράς. Όταν δεν γνωρίζεις το που θα βρίσκεσαι αύριο, όταν δεν γνωρίζεις αν τον επόμενο μήνα θα ξυπνάς το πρωί πηγαίνοντας στην επιχείρησή σου, αλήθεια, από που να αντλήσεις δύναμη για να ασχοληθείς με τις εκλογές ενός φορέα στον οποίο είναι πολύ πιθανό σύντομα να μην ανήκεις;

Το παραπάνω αποτελεί έναν από τους λόγους της απομάκρυνσης του επιχειρηματικού κόσμου από τις διαδικασίες των συλλογικών του οργάνων. Μπορεί να είναι σήμερα ο πλέον σημαντικός, όμως πολύ κοντά σε σπουδαιότητα ακολουθεί και η ευθύνη των ίδιων των συλλογικών οργάνων. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τα Επιμελητήρια της χώρας, αλλά το σύνολο σχεδόν των φορέων, που τυπικά και στους τίτλους εργάζονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μελών τους, όμως ουσιαστικά και στην πράξη αυτό δεν αποτελεί εικόνα της πραγματικότητας.

Ας είμαστε ειλικρινείς και κυρίως ας είναι ειλικρινείς όλοι όσοι ασχολούνται σήμερα με τα Επιμελητήρια της χώρας, με τα Εργατικά Κέντρα, με τις συνδικαλιστικές παρατάξεις, με εκείνους τους φορείς εν ολίγοις που σηκώνουν τη σημαία των εκάστοτε συμφερόντων, και που από πίσω, όμως, δεν βρίσκονται παρά λίγοι ακόλουθοι -συνοδοιπόροι. Ποιος άραγε ευθύνεται γι’ αυτό; Ποιος δημιούργησε αυτή την κατάσταση διώχνοντας στην ουσία τον κόσμο από την “αγκαλιά” αυτών των ομάδων; Αν ρωτήσετε όλους εκείνους που σήμερα κατέχουν θέσεις ευθύνης σε τέτοιου είδους συλλογικά όργανα είναι σχεδόν βέβαιο πως πολύ εύκολα θα δουν τις αιτίες σε πολλές κατευθύνσεις, όμως εκείνη που οδηγεί στα δικά τους πρόσωπα δύσκολα θα την εντοπίσουν. Ακόμα κι αν το κάνουν βέβαια, πάντα θα υπάρχει ένα “αλλά” ή ένα “όμως” που θα συνοδεύει τη διαπίστωσή τους, ακυρώνοντας αυτομάτως και ουσιαστικά την όποια διάθεση αυτοκριτικής θέλουν να επιδείξουν.

Η λίστα των λόγων που έχει απομακρύνει τους πολίτες από τους φορείς που θεωρητικά ανήκουν είναι μακρά, περιλαμβάνει κι άλλους. Όμως οι δύο παραπάνω, είναι οι πιο σημαντικοί, που άλλωστε δε χωρούν και την οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Όχι προφανώς επειδή το γράφω εγώ, μακριά από μένα αυτού του είδους οι “μοναδικές αλήθειες”, αλλά επειδή αυτό μαρτυρά η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, σε τρεις περίπου μήνες από σήμερα, τα Επιμελητήρια της χώρας θα στήσουν τις κάλπες τους, μεταξύ αυτών και της Φωκίδας. Στο τέλος της καταμέτρησης, υπάρχει άραγε περίπτωση να φανεί στο βάθος μία αχτίδα αλλαγής; Αν κάποιος υποψήφιος καταφέρει να πείσει, για αρχή, και στη συνέχεια να κινητοποιήσεις, όχι απαραίτητα μόνο νέες, αλλά ταυτόχρονα και υγιείς δυνάμεις, τότε η απάντηση στο ερώτημα είναι “ναι, μπορεί να υπάρξει αχτίδα αλλαγής”. Προσωπικά πιστεύω πως πρόκειται για πολύ δύσκολο εγχείρημα, όμως αν πραγματικά κάποιοι το πιστέψουν, ρίχνοντας παράλληλα και εφαρμόσιμες ιδέες στο τραπέζι για την επόμενη ημέρα της Φωκίδας, τότε ίσως και κάτι να φανεί.

ΥΓ: Εστιάστε παρακαλώ στις δύο λέξεις κλειδιά του παραπάνω άρθρου: Εφαρμόσιμες Ιδέες.

του Βαγγέλη Καρανικόλα

πηγή: έντυπη έκδοση Εν Δελφοίς