Στη μνήμη του Παναγιώτη Παναγιωτόπουλου- Γράφει ο δήμαρχος Δελφών Αθ. Παναγιωτόπουλος
Η πόλη είναι οι άνθρωποί της. Ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος υπήρξε χαρακτηριστικός και κυρίαρχος τύπος «Σαλωνίτη» με έντονο πατριωτισμό και πάθος για τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα στην αγαπημένη του πόλη, Άμφισσα, αλλά και ευρύτερα στη Φωκίδα. Ήταν ακριβώς η περίπτωση ανθρώπου που θα χαρακτηρίζαμε «διαμορφωτή κοινής γνώμης». Ο άνθρωπος από τον οποίο, μέσα από τις καθημερινές του συναναστροφές και την έντονη κοινωνική του δράση, μπορούσες σε λίγα λεπτά επαφής να αντιληφθείς το «κλίμα» της τοπικής κοινωνίας για μια πρόταση, για ένα πολιτικό πρόσωπο ή για μία πολιτική πρωτοβουλία.
Ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στην Άμφισσα το Μάιο του 1942, ακριβώς στην πιο μαύρη στιγμή της γερμανο-ιταλικής κατοχής. Γονείς του ήταν οι Θανάσης Παναγιωτόπουλος και η σύζυγός του Βάσω (το γένος Παναγιώτη Βενετσάνη) και ήταν ο τελευταίος της οικογένειας που είχε ήδη αποκτήσει άλλα πέντε παιδιά (Ηλίας, Χρυσούλα, Γιώργος, Αργυρούλα, Παναγιωτίτσα). Ο παππούς μας, Θανάσης Παναγιωτόπουλος ή «Γκανιάτσος», ήταν καφετζής και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της αγοράς, ενώ η γιαγιά μας, Βάσω, μια κλασσική περίπτωση ελληνικής απόλυτης μητρικής στοργής και ενσάρκωσης της οικογενειακής εστίας.
Ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος μεγάλωσε ως παιδί στις συνθήκες της κατοχικής, εμφυλιακής και μεταπολεμικής φτώχειας, αλλά και σταδιακά σε μια χώρα και μια πόλη που γιάτρευε τις πληγές της και αναζητούσε με επιμονή την πρόοδο και τη λήθη. Ως μικρότερος γιος πολύτεκνης και πολύ «δεμένης» οικογένειας, ήταν ο μοναδικός που κατάφερε με τη στήριξη όλων να φοιτήσει στο Γυμνάσιο της πόλης, καθώς άλλωστε ήταν ιδιαίτερα εύστροφος και φιλομαθής.
Ξεκίνησε να εργάζεται από πολύ νεαρός σε διάφορες εργασίες (άλλωστε στα καφενεία της εποχής και σε πολλές άλλες δουλειές, η βοήθεια των αγοριών στους πατεράδες τους ξεκινούσε από πολύ νωρίς), ενώ ταυτόχρονα ξεκινούσε να συμμετέχει έντονα στα κοινωνικά δρώμενα της πόλης. Από πολύ νέος αποτέλεσε βασικό στέλεχος της περίφημης Φιλαρμονικής της Άμφισσας, με την οποία συμμετείχε σε εκατοντάδες συναυλίες, επετείους και μουσικές εκδηλώσεις, ενώ κατά τη στρατιωτική του θητεία επιλέχθηκε και ως μέλος της Φιλαρμονικής της Πολεμικής Αεροπορίας.
Το 1975 παντρεύεται με την Ευσταθία Κοντοπούλου και τα επόμενα χρόνια αποκτούν δύο παιδιά, τα ξαδέλφια μου, Ρούλα και Θανάση. Υπηρετεί πλέον ως μόνιμος υπάλληλος του Ι.Κ.Α., στο οποίο αμέσως αναγνωρίζεται η διοικητική του ικανότητα και η αγάπη του για το αντικείμενο.
Ήδη από τη δεκαετία του ‘60, ως λάτρης του ποδοσφαίρου, ασχολήθηκε με το «Φωκικό», ενώ τη δεκαετία του ’70 αποτέλεσε πλέον βασικό της διοικητικό παράγοντα (γενικό αρχηγό), σε μια περίοδο που ο Φωκικός διανύει μια εκπληκτική πορεία που τον οδήγησε στην τότε Γ΄ Εθνική, έχοντας αποκτήσει πανελλήνια φήμη, ενώ αποτέλεσε και εκλεγμένο μέλος της διευρυμένης Ε.Π.Σ. Φθιωτιδοφωκίδας.
Στην έντονα πολιτικοποιημένη δεκαετία του 1980, ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος, όντας μια προσωπικότητα δυναμική και ξεκάθαρη, ποτέ δεν κρύβει την προσήλωσή του στην παράταξη που πίστευε και για την οποία παθιασμένα και ανοιχτά αγωνίστηκε, καταφέρνοντας όμως ταυτόχρονα με σπάνια κοινωνική μαεστρία και δεινότητα να διατηρεί αγαστές και φιλικές σχέσεις με επίσης προβεβλημένα στελέχη όλων των αντίπαλων ιδεολογικά παρατάξεων στην Άμφισσα και στη Φωκίδα.
Αναλαμβάνει Διευθυντής του Ι.Κ.Α. Άμφισσας ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ δείχνει σε όλη του την σταδιοδρομία την έντονη ροπή του προς τα κοινωνικά ζητήματα. Ήταν ο άνθρωπος που, εντός ή εκτός υπηρεσίας, προσέτρεχε σε κάθε ανθρώπινη ανάγκη και λάτρευε να βοηθά τους αδύναμους και κατατρεγμένους της κοινωνίας, με τους οποίους είχε αποκτήσει μια σχέση μοναδική. Αποτελεί την ίδια χρονικά περίοδο τον εμπνευστή και συνιδρυτή του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών Άμφισσας «Οι Άγιοι Ανάργυροι», στον οποίο θήτευσε επανειλημμένα και πρόεδρος.
Συμμετέχει στις δημοτικές εκλογές του 1990, ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με το συνδυασμό του Ζαφείρη Ζαφειρόπουλου και καταγάγει (πέραν της επικράτησης του συνδυασμού) έναν ανεπανάληπτο προσωπικό θρίαμβο, αφού στο Δήμο Άμφισσας, που τότε ταυτιζόταν αποκλειστικά με την πόλη της Άμφισσας, εκλέγεται πρώτος δημοτικός σύμβουλος, λαμβάνοντας περισσότερους από 600 σταυρούς προτίμησης, έναν αριθμό ασύλληπτο και εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και στα δεδομένα του σημερινού Δήμου Δελφών (που έχει περίπου τετραπλάσιο πληθυσμό).
Η χαρακτηριστική αυτή αναγνώριση των Αμφισσέων στο πρόσωπο του Παναγιώτη Παναγιωτόπουλου, αλλά και η βαθιά σχέση εκτίμησης που διατηρεί με το Δήμαρχο Ζαφείρη Ζαφειρόπουλο, τον χρίζουν Αντιδήμαρχο Άμφισσας (τον μοναδικό του τότε Δήμου), μια θέση που υπηρετεί με απόλυτη αφοσίωση και εντατική δραστηριότητα καθ’ όλη την τετραετία 1991-1994, μια εποχή σημαντικών έργων, υποδομών και παρεμβάσεων. Με μεγάλο μεράκι για την πόλη συμβάλλει αποφασιστικά σε σημαντικούς θεσμούς που διαρκούν μέχρι σήμερα (αναβάθμιση αποκριάτικων εκδηλώσεων, ίδρυση Κρυμμένου Θησαυρού, ίδρυση Δημοτικού Ωδείου Άμφισσας κ.α.).
Με το τέλος της συγκεκριμένης θητείας, δε συνεχίζει την αυτοδιοικητική του δραστηριότητα, αλλά αποσύρεται, ενθαρρύνοντας ταυτόχρονα και στηρίζοντας έμπρακτα νέους ανθρώπους της πόλης, οι οποίοι κυριάρχησαν στα πολιτικά δρώμενα της περιοχής μας τις επόμενες δεκαετίες. Συνεχίζει ωστόσο την έντονη κοινωνική του δράση με διάφορους συλλόγους (Αιμοδοτικός, Κινηματογραφική Λέσχη κ.α.) και την καθημερινή του παρουσία στα τεκταινόμενα της «αγοράς», που παρήγαγε πολιτική και διαμόρφωνε κοινωνικές τάσεις.
Ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε και απολάμβανε τη ζωή και τις σχέσεις με τους συνανθρώπους του. Μανιώδης καπνιστής, πάντα μέσα στις μεσημεριανές παρέες των σαλωνίτικων καφενείων, φίλος του γλεντιού στην πρώτη ευκαιρία, άνθρωπος της αγοράς και ζεστός οικογενειάρχης, διαμόρφωσε μαζί με άλλες σημαντικές προσωπικότητες των τελευταίων δεκαετιών ένα κλασσικό πρότυπο της κοινωνικής ζωής στην Άμφισσα, που είναι τόσο ανθρώπινη, όσο και λίγο μποέμ και νωχελική, ως μια εικόνα που μοιάζει λίγο παράταιρη στο σύγχρονο κόσμο.
Υπήρξε γενναίος στη μάχη του με το θάνατο. Πάλεψε με τη δύσκολη ασθένεια που αντιμετώπισε τα δυο τελευταία χρόνια με θάρρος, υψηλό ηθικό, αλλά και με το γνωστό χιούμορ του, που απέδειξαν σε όλους μας την ψυχική του δύναμη, έφυγε δε για το επέκεινα γεμάτος αγάπη από την οικογένεια και τους φίλους του.
Στην ανάμνηση του Παναγιώτη Παναγιωτόπουλου, θα συναντάμε πάντα με νοσταλγία έναν σημαντικό Αμφισσιώτη, που μας θυμίζει ωραίες και αισιόδοξες εποχές της πόλης και της περιοχής μας, αλλά και μια γενιά ολόκληρη που είχε θέληση και αποφασιστικότητα να μην υποκύψει στις δύσκολες μέρες, μέσα στις οποίες ανδρώθηκε, αλλά αντίθετα να δώσει αγώνα για το μέλλον της, για τα παιδιά της και για τον τόπο.
————————————————————————–
Θανάσης Παναγιωτόπουλος
Δήμαρχος Δελφών
Σχόλια Αναγνωστών
Τα σχόλια είναι κλειστά για αυτό το άρθρο