Πολιτική βούληση και αναθέσεις

Αναθέσεις, αναθέσεις, αναθέσεις… Αν υπήρχε ένα πεδίο αντιπαράθεσης το οποίο κερδίζει τη μερίδα του λέοντος από κάθε άλλο, μιλώντας πάντα για τα αυτοδιοικητικά, αυτό είναι δίχως δεύτερη σκέψη το κεφάλαιο των αναθέσεων. Και όχι άδικα φυσικά, καθώς πάνω σε αυτό στήθηκαν απίστευτα σκάνδαλα κατά το παρελθόν, ενώ και σήμερα, όσο κι αν το πλαίσιο λειτουργίας των δήμων έχει γίνει περισσότερο αυστηρό, υπάρχουν δήμοι που συνεχίζουν τη συγκεκριμένη “εργολαβία”.

Οι αναθέσεις, ως εργαλείο που δίνει ο νόμος στους δήμους, αποτελούν έναν ευέλικτο τρόπο για να κάνει προμήθειες ή εργασίες, όπου παραστεί άμεση ανάγκη, και έως ένα συγκεκριμένο ποσό. Βασιζόμενοι πολλοί δήμοι στο τελευταίο, το ποσό, και αγνοώντας το πρώτο, την άμεση ανάγκη δηλαδή, ακολουθούν το δρόμο των αναθέσεων ακόμα και για εργασίες ή προμήθειες που ο δήμος θα μπορούσε να αποτινάξει από πάνω του την όποια σκιά.

Ο τρόπος είναι τόσο απλός, όσο δεν φαντάζεται κανείς, αρκεί βέβαια να υπάρχει πολιτική βούληση. Τί πιο εύκολο από τη δημοσιοποίηση στο site του δήμου μίας αναλυτικής ανακοίνωσης για την πραγματοποίηση κάποιας εργασίας ή μίας προμήθειας, προς όσους ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν, καταθέτοντας την προσφορά τους σε άμεσο “x” χρονικό διάστημα; Στο τέλος η διαδικασία και πάλι, τυπικά, ως ανάθεση θα λογιστεί, όμως στην ουσία θα είναι ένας πρόχειρος διαγωνισμός, με το δήμο μάλιστα να βγαίνει και κερδισμένος οικονομικά.
Προφανώς η ελληνική δημόσια διοίκηση, με τις παθογένειές της, τέτοιου είδους παρεμβάσεις, που φαίνονται απλές, στην πράξη δεν τις βοηθά καθόλου. Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζεται η αποφασιστική πολιτική βούληση. Την έχεις, προχωράς, δεν την έχεις, πορεύσου με τις σκιές. Β. Καρ.

πηγή: έντυπη έκδοση Εν Δελφοίς