«Ο γάμος του Καραχμέτη» σήμερα στο Μεγάλο Καφενείο

Μετά από 2 χρόνια εμπορικής και καλλιτεχνικής επιτυχίας στην Αθήνα και στο Θέατρο Από Μηχανής, το σημαντικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Ο Γάμος του Καραχμέτη» σε σκηνοθεσία της Όλιας Λαζαρίδου παρουσιάζεται την Τρίτη 22 Μαΐου στην Άμφισσα, στο Μεγάλο Καφενείο 1929.

Σύνοψη έργου
Η ιστορία του διηγήματος λαμβάνει χώρα στη Σκιάθο την εποχή της Τουρκοκρατίας. Ο Κουμπής ένας από τους προεστούς του χωριού και φίλος του Τούρκου ναυάρχου, μετά από δεκαπέντε έτη στείρου γάμου με τη Σεραϊνώ φλέγεται από την επιθυμία να αποκτήσει παιδιά. Το σχέδιό του είναι να απαγάγει τη γειτόνισσά του τη Λελούδω που είναι μόλις τριάντα ετών και να δωροδοκήσει ένα παπά ή να τον βιάσει με φοβέρα να τους στεφανώσει.
Το τέλος της ιστορίας αναδεικνύει τη Σεραϊνώ, τη γυναίκα του, σε Αγία ψυχή και την προβάλλει σαν παρήγορη μαρτυρία για τη δυνατότητα εξαγιασμού του βέβηλου κόσμου μας.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Όλια Λαζαρίδου
Σκηνικά- Κοστούμια: Όλια Λαζαρίδου, Δάφνη Ρόκκου
Παίζουν:
Μαρία Δαμασιώτη
Νικόλαος Γεώργιος Χαλδαιάκης
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12€
Προπώληση: 10€
Φοιτητικό & ανέργων: 8€
Προπώληση στο Μεγάλο Καφενείο 1929, τηλ. 6948 245729
Ώρα παράστασης: 21:00
Διάρκεια: 50 λεπτά

Ο Νίκος Χαλδαιάκης στην Εν Δελφοίς

Ένα πρώτο ερώτημα που έρχεται στο μυαλό κάποιου, που θα διαβάσει την υπόθεση του έργου, είναι το γιατί μία ιστορία που λαμβάνει χώρα δύο αιώνες πριν να αφορά το θεατή του σήμερα…
Αυτό συνιστά μια εισαγωγή στην Αληθινή ποιότητα της αγάπης αυτής που θα αποκαλυφθεί μόνο με την απουσία του άλλου.

Εδώ βέβαια τίθεται πάντα το ίδιο ερώτημα: ο θεατής θα πρέπει να ψάξει την αλήθεια και το μήνυμα του δημιουργού, ή μπορεί να ανακαλύψει και τις δικές του διαφορετικές αλήθειες μέσα από το έργο;
Πάντα ο καθένας έχει τη δυνατότητα να εξάγει τη δική του αλήθεια από το έργο – το όποιο έργο- και αυτό είναι και το σημαντικό σε αυτό τον τρόπο που η τέχνη επικοινωνεί.

Πόσο εύκολο είναι άραγε για κάποιον ή κάποια να πάρει ένα έργο του Παπαδιαμάντη και να το ντύσει με τις δικές του εικόνες;
Ακούγεται ιδιαίτερα τολμηρό, που όμως για τη συγκεκριμένη παράσταση, οι κριτικοί είπαν τα καλύτερα… Αυτή είναι μια ικανότητα που έχει αδιαμφισβήτητα ο καθένας.

Ποιος ο ρόλος της μουσικής στην παράσταση; «Ντύνει» απλά το έργο ή έχει και κάποια ιδιαίτερη σημασία;
Πάντα όλα έχουν μια ιδιαίτερη σημασία

Η παράσταση ανεβαίνει σε έναν χώρο που έχει τη δική του ιστορία για την περιοχή. Για τους συντελεστές της παράστασης αυτό σημαίνει κάτι;
Σημαίνει μια μεγάλη χαρά που αυτό θα υποδεχθεί ένα έργο του Αλ. Παπαδιαμάντη.

Κριτικές Έργου
“… Η Όλια Λαζαρίδου διασκευάζοντας το διήγημα δεν έκανε εξυπνάδες. Κράτησε τον αφηγηματικό του πυρήνα και αξιοποίησε τη θεατρικότητα της καθημερινότητας των ηρώων. Με δύο βασικά ηθοποιούς επαγγελματίες, την Ιφιγένεια Γρίβα και τον Νίκο Χαλδαιάκη, ξετύλιξε τη μουσική του παπαδιαμαντικού κειμένου και τη σημαίνουσα συμπεριφορά του θύτη και του θύματος. Ο Χαλδαιάκης μάλιστα, όπως μαθαίνω, είναι και δόκιμος ψάλτης κι έτσι η σκηνική αφήγηση έφτασε σε μια μουσική απογείωση, αφού διανθίστηκε με έξοχα δημοτικά τραγούδια, ερωτικά και του γάμου. Μέσα σ’ ένα απέριττο σκηνικό και φόντο το φυσικό τοπίο της Πλάκας κάτω από την Ακρόπολη (χώρους που ως ψάλτης και πότης κυκλοφορούσε ο Παπαδιαμάντης), οι δύο ηθοποιοί με την έξοχη δασκάλα δημιούργησαν ένα σκηνικό ποίημα υψίστου κάλλους και ήθους.”

Απόσπασμα από την Κριτική του Κώστα Γεωργουσόπουλου

“.. Όπως ο Παπαδιαμάντης αναζήτησε στα απόμερα ξωκλήσια, στα φιλόξενα χαμόσπιτα, στους απλούς και αδιάφθορους λαικούς ανθρώπους, στο μεγαλείο και τη σιωπή της φύσης να απαλύνει την απαισιοδοξία του για τη ζωή, για το μάταιον, το συνθηματικόν και αγοραίον πάσης ανθρώπινης αξίας έτσι και η παράσταση της Όλιας Λαζαρίδου μεταμορφώνεται σε ένα ουμανιστικό κουκούλι , όπου γύρω του θαμπώνει ο αγοραίος περίγυρος και φωτίζονται μέσα του ιερατικές μορφές του εσωτερικού κόσμου του Παπαδιαμάντη υπό τη μορφή της αιθέριας και συνάμα στιβαρής ερμηνευτικά Ιφιγένειας Γρίβα ( αφηγήτρια, Λελούδα, Σεραινώ ) – πραγματική αποκάλυψη αυτό το νέο κορίτσι – και του αξιόλογου Νίκου Χαλδαιάκη (Κουμπής/Καραχμέτης)…”

Απόσπασμα από την Κριτική της κ. Ιωάννας Μπλάτσου

πηγή: έντυπη έκδοση Εν Δελφοίς