Για τον δάσκαλο της καρδιάς μας

Τον γνώρισα στα πρώτα μου βήματα στην εκπαίδευση, ως δάσκαλο στό 1ο Δημοτικό Σχολείο της Άμφισσας όπου ήμουν μαθητής τότε στο τέλος της δεκαετίας του 1960. Τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του Κική, επίσης δασκάλα, στο ίδιο σχολείο ήταν από τότε δύο ξεχωριστές φυσιογνωμίες και αγαπητές από όλα τα παιδιά του δημοτικού μικρών και μεγάλων τάξεων. Δεν είχα την τύχη να είμαι μαθητής του σε καμία από τις έξι τάξεις του δημοτικού παρ’ όλα αυτά με είχε τότε εντυπωσιάσει η συμπεριφορά του. Ήταν ο δάσκαλος που δεν χρησιμοποιούσε καθόλου βέργα για να συνετίσει τους άτακτους, καθ’ όσον έγώ ήμουν ένας από αυτούς, μικρός και ατίθασος. Στις βόλτες που έκανε στο προαύλιο την ώρα του διαλείμματος μας μάλωνε με τα λόγια με ένα ύφος πράο και καλοσυνάτο και πάντα με το αστείο και το χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που σε αφόπλιζε και ήταν αδύνατο να αντισταθείς και να μην κάνεις αυτό που σου ζητούσε. Σου ενέπνεε εμπιστοσύνη ο λόγος του και χαιρόσουν που έκανες αυτό που σου ζητούσε.
Αυτός ο εξαίρετος πρώτα άνθρωπος και ύστερα δάσκαλος υπήρξε δάσκαλος των περισσοτέρων παιδιών της πόλης μας που σήμερα είναι επιφανείς επιστήμονες, αλλά και άριστοι οικογενειάρχες.
Οι δρόμοι μας χώρισαν όταν εγώ έφυγα από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση για τις Γυμνασιακές μου αλλά και μετέπειτα τις Λυκειακές μου σπουδές. Τον συναντούσα όμως κάπου κάπου στο δρόμο και με σεβασμό τον χαιρετούσα και μου ανταπέδιδε τον χαιρετισμό του πάντα ευγενικά και καλοσυνάτα μέχρι που ήμουν ακαδημαϊκός πολίτης αλλά και μετέπειτα.

Οι δρόμοι μας ξανασυναντήθηκαν μετά από 25 χρόνια περίπου όταν ξεκίνησα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία ως τυπογράφος στην Άμφισσα. Αυτός ως συνταξιούχος δάσκαλος ασχολείτο με την έρευνα σε λαογραφικά αλλά και ιστορικά θέματα, κυρίως ότι είχε σχέση με την ιδιαίτερη πατρίδα του την Αγόριανη.
Τότε πρόσφατα είχε αναλάβει διευθυντής και υπεύθυνος της ύλης του περιοδικού «Σελίδες από τήν Φωκίδα» της Εταιρείας Φωκικών Μελετών όπου ήταν και μέλος. Με τις ιδιαίτερες γνώσεις που είχε το όραμά του και την φαντασία τόλμησε και άλλαξε όλη την εικόνα του περιοδικού από το εξώφυλλο μέχρι το εσωτερικό του, τα κείμενα, τις φωτογραφίες και τις γραμματοσειρές που επέλεξε και με υπομονή μας υποδείκνυε πώς θα το κάνουμε. Πάντα εργαζόταν με ζήλο και ανιδιοτελώς, δεν περίμενε κανένα αντάλλαγμα και αυτό το γνώριζαν τα δημόσια πρόσωπα που κατά καιρούς θήτευαν στον τόπο μας και τον άκουγαν σε κάθε του αναφορά για οποιοδήποτε θέμα. Εμένα και την γυναίκα μου Αναστασία επειδή περνούσαμε τότε πολλές ώρες μαζί του ένεκα του περιοδικού, μας ένιωθε σαν παιδιά του μια και ο Θεός δεν του είχε χαρίσει δικά του παιδιά. Ίσος γι’ αυτό να ήταν τόσο φιλικός και προσιτός με όλα τα παιδιά που πέρασαν από τα χέρια του ως μαθητές του, τόσο από αυτόν αλλά και από την γλυκυτάτη και ευγενεστάτη σύζυγό του Κική.

Ο Γιώργος Ασημ. Βακράκης ή Γ.Α.Β. όπως υπέγραφε τα συγκράμματά του ήταν συνταξιούχος δάσκαλος και είχε ασχοληθεί με ιστορικές και λαογραφικές έρευνες. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Φωκικών Μελετών και διετέλεσε διευθυντής και υπεύθυνος ύλης του περιοδικού “Σελίδες απ’ τη Φωκίδα”, αρθρογραφούσε τακτικά στις τοπικές εφημερίδες “Αγών” Ιτέας, “Φωκίς” και “Φωκικός Παλμός”. Το 1997 βραβεύτηκε από τη Βαρδουσιακή Σχολή Ελεύθερου Λόγου, της οποίας είναι τακτικό μέλος, ήταν επείσης μέλος στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών αναγνωρίζοντας την ικανότητα του στο να χειρίζεται την πένα του με δεξιοτεχνία. Έχει γράψει τα βιβλία: “Απάνω Αγόριανη” (Αθήνα, 1991, β’ έκδ. 1992), “Ο Πλάτανος” (Άμφισσα, 1993) και “Το Χάνι της Γραβιάς” (Άμφισσα, 1999). Για την αναστύλωση του Χανίου της Γραβιάς έδωσε όλον τον εαυτό του.

Την Δευτέρα 21 Μαίου 2018 έφυγε για πάντα από την ζωή κλείνοντας έτσι ένα κύκλο απωλειών μετά τον πρόωρο θάνατο της πολυαγαπημένης του συζύγου Κικής, Τώρα θα βρεθούν ξανά μαζί στην αιώνια ζωή χωρίς να κινδυνεύουν να τους χωρίσει κανείς πια.
Καλό σου ταξίδι Δάσκαλε και να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Βαγγέλης και Αναστασία Μυταρά