Ο Ευθ. Αγγελόπουλος μιλά στην Εν Δελφοίς: «Να δούμε ολόπλευρα τη ζωή του εργαζόμενου»

Ο Ευθύμιος Αγγελόπουλος είναι εδώ και λίγες ημέρες ο νέος πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φωκίδας. Σήμερα μιλά στην Εν Δελφοίς, για το τι συνεπάγεται για τον ίδιο η ανάληψη της συγκεκριμένης θέσης, καθώς και για το ποια είναι τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σήμερα, τόσο σε επίπεδο χώρας, όσο και στη Φωκίδα. Επίσης απαντά στο εάν υπάρχει σχέση μεταξύ συνδικαλισμού και εξουσίας, επιρρίπτοντας ευθύνη επ’ αυτού στις ηγεσίες πολλών συνδικαλιστικών φορέων που οδήγησαν τους εργαζόμενους μακριά από αυτούς.

Καταρχάς κύριε Αγγελόπουλε να ξεκινήσουμε από την πρόσφατη εκλογή σας στη θέση του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Φωκίδας. Αποτελεί φυσική εξέλιξη της ενασχόλησής σας με τα συνδικαλιστικά εδώ και χρόνια;
Θα έλεγα ότι συνολικά η εκλογή της νέας διοίκησης του εργατικού κέντρου Φωκίδας είναι φυσική εξέλιξη μιας προσπάθειας που γίνεται τα τελευταία χρόνια ώστε το εργατικό συνδικαλιστικό να ανασυγκροτηθεί, να βρει τον ταξικό του προσανατολισμό, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων, να παλέψει με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα για τα προβλήματα τους. Σε αυτή την προσπάθεια εντάσσομαι και εγώ όπως και οι υπόλοιποί συνάδελφοί μου από το νέο διοικητικό συμβούλιο.

Ως ένας άνθρωπος που είχατε παρουσία και πριν στον ΔΣ, σε άλλη θέση βέβαια, αλλάζει το μέγεθος της ευθύνης που έχετε σήμερα απέναντι στους εργαζόμενους της Φωκίδας;
Εκ των πραγμάτων οι ευθύνες είναι μεγαλύτερες αλλά και οι απαιτήσεις. Όλο το διοικητικό συμβούλιο θα κριθούμε στο τέλος της θητείας στο κατά πόσο βοηθήσαμε να αναπτυχθούν νέοι αγώνες, αγώνες απέναντι στην κυβερνητική πολιτική αλλά και τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό που από κοινού τσακίζουν εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις παλαιότερων δεκαετιών. Θα κριθούμε στο κατά πόσο βοηθήσαμε τα ίδια τα σωματεία που ανήκουν στη δύναμη του Εργατικού κέντρου να σταθούν στα πόδια τους, να γίνουν ζωντανοί οργανισμοί, αποκούμπι για κάθε εργαζόμενο. Επίσης θα κριθούμε στο κατά πόσο καταφέραμε να προσελκύσουμε νέους εργάτες και εργάτριες στα σωματεία, μιας γενιάς που μεγάλωσε τα χρόνια που υποχωρούσε συνεχώς το εργατικό κίνημα παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ταξικών δυνάμεων.

Τι κρατάτε από τις ημέρες της προηγούμενης διοίκησης, και τι καινούριο θα θέλατε να φέρετε στα συνδικαλιστικά πράγματα της περιοχής;
Η προηγούμενή διοίκηση έδωσε σημαντικές και σκληρές μάχες απέναντι στην εργοδοσία και ιδιαίτερα στον χώρο του βωξίτη. Βοήθησε τα σωματεία να δουν πιο καθαρά την πραγματική στόχευση της εργοδοσίας στα μεταλλεία βωξίτη που ήταν να τα βάλει στο χέρι της ώστε να εφαρμόσει μια αντεργατική πολιτική για να αυξήσει την κερδοφορίας της χωρίς να κουνηθεί φύλλο, χωρίς να αντιδράσει κανένας. Και εγώ και οι συνάδελφοι που εκλέχτηκαν είμαστε δοκιμασμένοι στους αγώνες, έχουμε σταθεί στο πλάι συναδέλφων μας που σήκωσαν το κεφάλι τους και διεκδικούσαν καλυτέρους όρους και συνθήκες εργασίας. Άλλωστε γι αυτό μας εμπιστεύτηκαν και ευελπιστούμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες τους. Μην ξεχνάμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας, έχουμε στο πλάι μας την στήριξη και την βοήθεια του ΠΑΜΕ, του οποίου είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι εδώ και χρόνια με αλλεπάλληλες αποφάσεις των συνεδρίων του Εργατικού Κέντρου. Σημαντικό είναι για μας όπως προανέφερα η ενίσχυση των υπάρχων σωματείων όπως και η δημιουργία και άλλων. Κάθε κλάδος έχει την ανάγκη για ισχυρό σωματείο που θα λύνει τα προβλήματά των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε χώρους εργασίας που δεν υπάρχουν σωματεία η εργοδοσία δεν τηρεί και τους λιγοστούς νόμους που προστατευτούν την εργασία. Ακόμα, πιστεύουμε ότι το Εργατικό Κέντρο πρέπει να δει ολόπλευρα τη ζωή του εργαζόμενου, και όχι μόνο τα εργασιακά, για αυτό το λόγο θα στηρίξουμε και θα ενθαρρύνουμε κάθε προσπάθεια ενασχόλησης με τον πολιτισμό, υπάρχουν σκέψεις που θα υλοποιήσουμε εν καιρώ.

Εύκολος ή δύσκολος στόχος σήμερα να μιλήσετε αλλά και πολύ περισσότερο να ακούσει ο εργαζόμενος αυτά που έχετε να του πείτε; Γιατί κατά τα ψέματα η μεγάλη μάζα του κόσμου έχει γυρίσει εδώ και χρόνια την πλάτη της στο συνδικαλιστικό μέτωπο…
Όντως, υπάρχει μεγάλη μάζα των εργαζομένων που έχει γυρίσει την πλάτη της στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτό έγινε γιατί εδώ και δεκαετίες βλέπει μια σήψη και ένα σωρό σκάνδαλα μέσα από τις κυβερνητικές – εργοδοτικές παρατάξεις που κυριαρχούν σε αρκετές δευτεροβάθμιες οργανώσεις αλλά και στις τριτοβάθμιες όπως και στη Γ.Σ.Ε.Ε, και την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Οπότε πλέον ο κάθε εργαζόμενος πρέπει να καταλάβει με ποιους πρέπει να παλέψει. Κάθε τίμιος συνδικαλιστής πρέπει να εμπνέει τους εργαζόμενους στο χώρο εργασίας, να αναγνωρίζεται η στάση του και το προσωπικό του παράδειγμα.

Σχέση συνδικαλισμού και εξουσίας… Υπάρχει κατά την άποψή σας;
Αν εννοείται ότι το συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα έως ένα βαθμό χειραγωγείται από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα εξουσίας του κεφαλαίου, έχετε δίκιο. Το ζητούμενο για κάθε συνδικαλιστή που θέλει να λέει ότι υπερασπίζεται τα συμφέροντα των συναδέλφων του, είναι να βάλει πλάτη ώστε το εργατικό κίνημα να χειραφετηθεί από την κυβερνητική πολιτική. Κανένα συμφέρον δεν έχει ο εργάτης να γίνει στήριγμα της κυβερνητικής πολιτικής διότι είναι αντιλαϊκή και γνώμονα έχει μόνο να εξυπηρετήσει την απρόσκοπτη κερδοφορία των μεγαλοεργοδοτών σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Ιεραρχώντας τα προβλήματα των εργαζομένων σήμερα, ποια θα λέγατε πως είναι τα πιο σημαντικά και φυσικά πως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν…
Τα πιο σημαντικά προβλήματα των εργαζομένων σήμερα είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία δουλεύει με μισθούς πείνας, με λιγότερα από 500 ευρώ και σε συνθήκες εργασίας που παραπέμπουν σε προηγούμενους αιώνες. Ο κατώτατος και ο υποκατώτατος μισθός που ψήφισε με προεδρικό διάταγμα η προηγούμενη κυβέρνηση και συντηρεί η σημερινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ έχει λειτουργήσει ο πολιορκητικός κριός για τον μέσο μισθό που έχει συμπιεστεί αρκετά. Τα τελευταία χρόνια συνολικά οι εργαζόμενοι έχουν χάσει πάνω από 2-3 μισθούς σε ετήσια βάση ενώ η φοροληστεία έχει εξανεμίσει το πενιχρό οικογενειακό εισόδημα. Πολλοί χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε κάτεργα, για χάριν της κερδοφορίας, δεν τηρούνται ούτε οι στοιχειώδης κανόνες υγείας και ασφάλειας. Την ίδια ώρα οι Συλλογικές συμβάσεις εργασίας βρίσκονται στο κρεβάτι του Προκρούστη αφού το μεγαλύτερο μέρος των συναδέλφων μας δουλεύει χωρίς ΣΣΕ αλλά με ευέλικτες μορφές απασχόλησης.

Εστιάζοντας στα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους στη Φωκίδα, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, υπάρχουν εδώ ανοιχτά μέτωπα που θα κληθείτε να κλείσετε;
Όσον αφορά τους εργαζόμενους στη Φωκίδα, η κατάστασή τους δεν διαφέρει από αυτών στην υπόλοιπη χώρα. Η φθηνή εργασία, η αδήλωτη, οι υπερωρίες χωρίς πληρωμή είναι ορισμένα μόνο από τα φαινόμενα που κυριαρχούν και δω στη Φωκίδα. Δεν έχουμε σκοπό να κλείσουμε ανοιχτά μέτωπα αλλά το αντίθετο, να ανοίξουμε νέα μέτωπα ιδιαίτερα σε κλάδους όπου οργιάζει η εργοδοτική αυθαιρεσία σε βάρος των συναδέλφων μας. Είμαστε αποφασισμένοι να στηρίξουμε κάθε προσπάθεια που κάνουν οι εργαζόμενοι σε οποιονδήποτε χώρο εργασίας να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι στους εργοδότες και την κυβέρνηση, είναι δέσμευση απέναντι στους συναδέλφους μας που εξέλεξαν στο πρόσφατο συνέδριο του Εργατικού Κέντρου.

πηγή: έντυπη έκδοση Εν Δελφοίς