“Μεταρρυθμίσεις” και εργασία

Του Χρήστου Κτενά*

Διαβάζω για μια έρευνα που καταλήγει στο ότι στην Ελλάδα 6 στους 10 εργαζόμενους θέλουν να αλλάξουν δουλειά. Και αυτό παρά το μεγάλο ποσοστό ανεργίας, το οποίο υποθέτω θα μας “εμφάνιζε” να είμαστε αμυντικοί στην όποια αλλαγή εργασίας καθώς αυτό εμπεριέχει και ρίσκο.

Το γιατί όλοι (σχεδόν) ψάχνουν για άλλη δουλειά η έρευνα το εντοπίζει και είναι βέβαια οι χαμηλές αμοιβές. Να προσθέσω και τα αυτονόητα, δηλαδή τις άθλιες συνθήκες, τις παρελκυστικές τακτικές στην μισθοδοσία με τα πολλά καθυστερούμενα, την αυταρχικότητα (που έχει αυξηθεί δυσθεώρητα με μεγάλο μέρος του μεσαίου στελεχιακού δυναμικού να έχει μετατραπεί σε μικρό δυνάστη, υπερασπιζόμενο έτσι με το χειρότερο τρόπο την δική του θέση). Ας αθροίσουμε εδώ και τον ευτελισμό πολλών εργοδοτών. Μιλώ προφανώς για εκείνη την αύρα που είχαν αρκετές εταιρίες στην Ελλάδα, ότι “φρόντιζαν τους ανθρώπους τους”, κάτι που έχει καταρρεύσει.

Φυσικά εδώ οι υπερασπιστές της “μεταρρύθμισης” μας προτρέπουν (εδώ και χρόνια) να αποδεχθούμε και περαιτέρω “ευελιξία” στην εργασία. Δηλαδή την μερική κατάργηση του ωραρίου (με διάφορες κομψές διατυπώσεις), την ενοικίαση εργαζομένων, τις μαζικές απολύσεις, την μείωση των αποζημιώσεων, την δυνατότητα επιβολής lock-out από πλευράς εργοδοσίας, την παρεμπόδιση κήρυξης απεργίας που πλέον θα απαιτεί απόλυτη πλειοψηφία στην εργατική συνέλευση.

Το τελευταίο παράλληλα με άρση της προστασίας των συνδικαλιστών! Δηλαδή προτείνεται να απελευθερωθεί η απόλυση των όποιων τολμούν να οργανωθούν στο χώρο εργασίας, και ταυτόχρονα να γίνει σχεδόν αδύνατον να δράσει κάποιος συνδικαλιστικά.

Το βασικό επιχείρημα όλων των παραπάνω είναι ότι έτσι “μειώνεται το κόστος εργασίας” και η δυνατότητα των εργαζομένων να “μειώνουν την παραγωγικότητα με απεργίες και κινητοποιήσεις”. Επιχειρήματα και τα δύο ψευδή για τον ιδιωτικό τομέα, όπου εδώ και πολλές δεκαετίες η συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις είναι ελάχιστη και εμφανιζόταν μόνο σε συγκεκριμένους κλάδους με ισχυρό συντεχνιασμό, π.χ. τράπεζες. Που και εκεί βέβαια έχει πλέον ατονίσει έως εξαφανιστεί, όταν το προσωπικό έχει μειωθεί κατά 40% τουλάχιστον λόγω μαζικών απολύσεων και εθελουσίας.

Το ενδιαφέρον; Όλα τα παραπάνω δεν τα θίγει κανείς στον δημόσιο διάλογο ενόψει εκλογών. Μιλώ για τα μεγάλα κόμματα (ουσιαστικά μόνο το ΚΚΕ μιλά για αυτά, στον γνωστό του εργατοπατερικό ρόλο). Αντίθετα οι σχετικές “μεταρρυθμίσεις” περνάνε άηχα ανά κλάδο, είτε νομοθετικά είτε στην πράξη. Π.χ. ας αναρωτηθεί κανείς πότε έγινε η τελευταία μαζική απεργία για οφειλόμενα και σε ποια εταιρία…

Το 2019 λοιπόν προβλέπεται λαμπρό. Καθώς είναι μάλλον δεδομένο πως όλα τα παραπάνω δεν θα τα ακουμπήσει κανείς. Το πολύ πολύ να γίνει μια κουβέντα για τους “διορισμούς στο δημόσιο” που ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται (αγνοώντας την μεγάλη μάζα εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα), και βέβαια για τις “χιλιάδες θέσεις εργασίας που θα φέρει η ανάπτυξη” που υπόσχεται η ΝΔ, (αγνοώντας βέβαια το καθεστώς αυτών των θέσεων όπως και την προστασία της εργασίας).

*Ο Χρήστος Κτενάς είναι δημοσιογράφος