Πολιτική παρέμβαση της Αφροδίτης Παπαθανάση μέσα από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΦΩΚΙΔΑ

“Να δώσουμε την ευκαιρία μιας ακόμη προοδευτικής πρότασης”

Τη δικό της λόγο εν όψει των δημοτικών εκλογών στο Δήμο Δελφών αρθρώνει σήμερα μέσα από την ΚΦ η Αφροδίτη Παπαθανάση. Η πρώην Βουλευτής Φωκίδας, και με φόντο τα σενάρια περί υποψηφιότητάς της για το δημαρχιακό θώκο, τονίζει την επιτακτική ανάγκη συνθέσεων με στόχο την έκφραση μιας προοδευτικής δημοκρατικής πρότασης στο Δήμο Δελφών, στιγματίζει τον ευτελισμό της πολιτικής που καταγράφεται από ορισμένες πλευρές, επισημαίνει την ανάγκη αντίστασης στον “κοινωνικό χρυσαυγιτισμό” και υπογραμμίζει την αναγκαιότητα δέσμευσης σε μια “Χάρτα κοινωνικής και αναπτυξιακής προσπάθειας” με επεξεργασμένο σχέδιο στρατηγικής, προκειμένου να αναστραφεί η πορεία οπισθοδρόμησης του τόπου. (εισαγωγή)

          Η τοποθέτηση της Αφροδίτης Παπαθανάση αναλυτικά

Η έκφραση μιας προοδευτικής δημοκρατικής πρότασης είναι βαριά και αληθινή ευθύνη. Επιλογή των Πολιτών, συναισθηματική ή περισσότερο πολιτική, είναι, αν θα την ακούσουν και θα την αγκαλιάσουν.

Όσοι και με όποια ιδιότητα επιλέξαμε να μην κρυφτούμε στα εύκολα και στα δύσκολα που πέρασαν η Χώρα, τα Κόμματα μας, οι κοινωνίες και οι οικογένειες μας, κατανοούμε την ανάγκη συνθέσεων για κάτι ουσιαστικό, θετικό. Στο δημόσιο διάλογο και στο προεκλογικό κλίμα του 2019 αυτό μεταφράζεται με την ανάγκη να σταματήσει ο ευτελισμός της Πολιτικής, να συζητήσουμε και να μην κατηγορήσουμε ασύστολα, να μιλήσουμε με προτάσεις αντί των χαρακτηρισμών, να πούμε με απλό και καθαρό τρόπο, πως ο «κίνδυνος» δεν προέρχεται από καθαρές, ψύχραιμες και προοδευτικές φωνές, που θέλουν να συμμετέχουν σε μια Δημοκρατική διαδικασία,  ο «κίνδυνος» ενισχύεται από την έλλειψη αυτών.

Δεν υπάρχουν «αποκλειστικότητες» στο δικαίωμα του λόγου, στην κατάθεση μιας προοδευτικής πρότασης. Δεν υπάρχουν ταμπέλες προοδευτικότητας και τεστ δημοκρατικότητας. Υπάρχουν μόνο ξεκάθαρες απαντήσεις και στάση ζωής, υπέρ της Δημοκρατίας, της Ισονομίας, της Δικαιοσύνης, της δίκαιης αναδιανομής απέναντι σε λογικές ισοπέδωσης, απέναντι σε κάθε ψήγμα ρατσισμού και νέοφασισμού.

Μακάρι κόμματα, στελέχη, πολιτικά πρόσωπα και αιρετοί να απευθυνθούν με σεβασμό στους Πολίτες. Πιστεύω και πάντα πίστευα στην πολιτική άποψη και ταυτότητα, δεν μεταφορτώνομαι πολιτικά ανάλογα τις συγκυρίες και  προτιμώ αυτήν τη σταθερά, όση επίθεση και να δέχεται, από διαδρομές κλειστών παραθύρων και διευθετήσεις της στιγμής.

Μακάρι κόμματα, στελέχη, πολιτικά πρόσωπα και αιρετοί να απευθυνθούν στου Πολίτες, που δεν είναι εγκλωβισμένοι σε κλειστά κομματικά στεγανά,που αισθάνονται περήφανοι για την ιστορική πολιτική διαδρομή της προοδευτικής Παράταξης, καταδικάζοντας πρώτοι φαινόμενα και συμπτώματα παρακμής, ευτελισμού του δημόσιου και σήψης. Να απευθυνθούν και να απευθυνθούμε στους Πολίτες που έρχονται από την συντηρητική δημοκρατική Παράταξη και που ποτέ δεν ανεχθήκαν λόγο μίσους, διχασμού, φαινόμενα αδιαφάνειας, διαφθοράς.

Η Πολιτική, η συμμετοχή στα Κοινά σήμερα, την εποχή του διχασμού και της απαξίωσης, είναι από μόνο του σπουδαία πράξη γενναιότητας. Και αυτό χαρακτηρίζει κάθε Πολίτη και μέλος αυτοδιοικητικού συνδυασμού που θέτει πρώτα και πάνω από όλα τις ανάγκες και την ευθύνη του απέναντι στο συλλογικό, κοινωνικό συμφέρον και όχι στους μικρούς υπολογισμούς της προσωπικής προβολής.

Οι Πολίτες αναζητούν – χωρίς ελπίδα κάποιες φορές – από τους πολιτικούς το σεβασμό και την αξιοπρέπεια που τους ανήκει.

Να μην είναι η ανάγκη κάθε σπιτιού πεδίο εκλογικής ανταλλαγής, για παράδειγμα.

Οι δυνατότητες για μικρές ´ή μεγάλες ευκαιρίες επαγγελματικής βελτίωσης να μην είναι μηδαμινές από την ανυπαρξία ενός στρατηγικού σχεδιασμού και πλαισίου διεκδικήσεων για το αύριο, παράδειγμα, όλη η Ελλάδα έχτισε  – ακριβούς – οδικούς άξονες τα τελευταία χρόνια, (300 εκατ. Ευρώ η τελευταία σύμβαση του Ε65 Λαμία Ξυνιάδα). Αντίθετα, Φωκίδα, τελευταία επένδυση ο άξονας Αγ. Ευθυμία – Μαλανδρινο, κοντά δέκα χρόνια πριν.

Η κοινωνική πολιτική, “κανείς μόνος, κανείς χωρίς βοήθεια, με σεβασμό και αξιοπρέπεια” θα έπρεπε να ήταν το πρώτο σημείο μιας συλλογικής, διαπαραταξιακής συμφωνίας για τα μέτρα που χρειαζόμαστε, χθες, σήμερα, αύριο.

Αντίθετα, η εκκίνηση του αυτοδιοικήτου προεκλογικού αγώνα, ξεκίνησε με ανακοινώσεις και διαρροές σε επίπεδο ονομάτων, όλοι αγαπητοί και σεβαστοί και τους ευχόμαστε το καλύτερο.

Θα θέλαμε, όλοι, όμως πρώτα, ένα πλαίσιο δέσμευσης, μια Χάρτα προσπάθειας, αναπτυξιακής και κοινωνικής, όχι για λόγους πολιτικής ηθικής, αλλά γιατί η κούραση της κοινωνίας είναι μεγάλη. Το στίγμα ότι ενωμένοι μπορούμε να πάμε παρακάτω, το αίσθημα ασφάλειας και αισιοδοξίας, είναι προτεραιότητα έναντι συγκρούσεων που μερικές φορές, το ύφος και το στίγμα, υποτιμούν την προσπάθεια των συμμετεχόντων στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Η ανάγκη να μιλήσουμε είναι μεγάλη, γιατί σε κρίσιμα ζητήματα ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας, “φταίει το χρώμα του δέρματος ή η ακραία φτώχεια” υπήρξαν φωνές που υποστήριξαν το πρώτο, πολλές φορές χωρίς τον αναγκαίο θεσμικό αντίλογο των αιρετών. Γιατί δεν καταφέραμε να ενοποιήσουμε τη δράση των δομών πρόνοιας, παρά την ηρωική προσπάθεια προσώπων στο πεδίο της κοινωνικής προστασίας και – ντροπή για όλους μας – ακόμη δεν καταφέραμε να θέσουμε το ΚΕΣΑΜΕΑ σε λειτουργία.

Το σημείο «ένα» της τρέχουσας προεκλογικής περιόδου θα έπρεπε να ήταν αυτό. Επεξεργασμένο σχέδιο στρατηγικής, από όλους, παρατάξεις, θεσμούς, φορείς.

Και όσοι φλερτάρουν ευκαιριακά με τον κοινωνικό χρυσαυγητισμο να εκτεθούν για την θέση και συμπεριφορά τους απέναντι στον άνθρωπο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον σεβασμό, αλλά και απέναντι τους να έχουν παρατάξεις, όχι φοβισμένους που δεν ομιλούν.

Ποιος και πως σχεδιάζει το αύριο; Δεν είναι βαθιά πολιτική διαδικασία αυτή;

Τελευταία, σωστά, τρέχουμε για αλλαγές πίσω από το χωροταξικό για την Περιφέρεια.

Γιατί δεν εισακούσθηκε από την Κεντρική Διοίκηση το διεκδικητικό πλαίσιο αυτοδιοίκησης, κοινωνίας, παραγωγικών φορέων τους τελευταίους πολλούς μήνες που προηγήθηκαν της διαδικασίας επίσημης διαβούλευσης του;

Θυμάμαι, όταν με δική μου ευθύνη το 2010 – 2011 ξεκίνησε από το Υπ. Πολιτισμού η διαδικασία αναθεώρησης χρήσης ζωνών του Δελφικού Τοπίου, σε δύσκολες για μένα προσωπικές και πολιτικές συνθήκες, ουδείς, ουδείς έμεινε εκτός πεδίου συνεννόησης, τεχνοκρατικής και πολιτικής συνεργασίας και διαβούλευσης. Το ίδιο και σε κρίσιμο σχέδιο που αφορούσε την δυνατότητα κτηνοτροφικών εγκαταστάσεων, ακόμη και γύρω από την λίμνη Μορνου, να αδειοδοτήθουν. Συνεργαστήκαμε αποδοτικά με τους συλλόγους κτηνοτρόφων και δεν υπήρξε ούτε μια παρατήρηση τους που δεν κατατέθηκε στο σχέδιο νομού.

Η ανάγκη συνεργασιών και συνεργείων καταλυτική για να πάμε παρακάτω, πόσο μάλλον που το νέο περιβάλλον «Κλεισθένη» είτε θα παραλύσει δημοτικά συμβούλια λόγω μη συνεννόησης ή θα λειτουργήσει με συναινέσεις και ισορροπίες. Θα θέλαμε αυτές οι συναινέσεις και ισορροπίες να προκύψουν με αξιακή βάση, σε προγραμματικό πλαίσιο και όχι με πλειοδοσία ανταλλαγών και ανταλλαγμάτων επί προσωπικού.

Τι εννοούμε βιώσιμη Ανάπτυξη στην περιοχή μας; Ποιοι συνδυασμοί και παρατάξεις τοποθετούνται επί της ουσίας πολιτικά και στρατηγικά υπέρ αυτής; Θα κλειδώσουμε, για παράδειγμα,  περιοχές όπως τα Βαρδούσια και τη ΔΕ Καλλιέων ως εθνικά πάρκα; Θα συζητήσουμε – και πότε – με τους κατοίκους των περιοχών επί του σχεδίου αυτού, ή επί ποιου σχεδίου τελικά συζητούμε;

Για ποιες περιοχές θα ζητήσουμε απαγορευτικά για επιφανειακές εξορύξεις;

Πως θα διαχειριστούμε την νέα εποχή της ρομποτικής και της 4ης τεχνολογικής επανάστασης, προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας,  σε πεδία όπως οι εξορύξεις; Πότε θα μιλήσουμε για όλα αυτά;

Θα επηρεάσει η κλιματική αλλαγή τα Υδατικά μας αποθέματα, τα βοσκοτόπια, τις καλλιέργειες μας; Πότε θα μιλήσουμε για όλα αυτά;

Σέβομαι και κατανοώ τον κόπο της κάθε προσπάθειας.

Για καθημερινά απλά βήματα χρειάζεται πολύς κόπος και η προσπάθεια όσων έχουν σήμερα την ευθύνη. Δεν πιστεύω, πολιτικά και ως άποψη προσωπική, ότι είναι όφελος να ακυρώσεις προσπάθειες και ανθρώπους.

Ούτε αναζητώ «ρόλους». Συμμετείχα και συμμετέχω στο δημόσιο διάλογο, χωρίς να θεωρώ την άποψη μου απαραίτητα σπουδαία ή αναγκαία, μακριά από την αντίληψη ότι η πολιτική αντιπαράθεση είναι υπόθεση ύβρεων και χαρακτηρισμών.

Έγραψα και το γράφω ξανά: το ήθος, η εντιμότητα, η αξιοσύνη, η αγάπη για τον τόπο και την πατρίδα, δεν έχουν αποκλειστικό κομματικό πρόσημο.

Αν, σήμερα, τα καταφέρει ή όχι,  η άποψη που εμπεριέχει βαθύ σεβασμό στον Πολίτη, που δεν φοβάται την πολιτική θέση και άποψη, που θέλει σχεδιασμό για το αύριο χωρίς κανέναν αποκλεισμό, να υπάρξει ή να εκφραστεί, αυτό είναι υπόθεση πολλών.

Πρώτα και πάνω από όλα των Πολιτών.

Τα στελέχη των κομμάτων, τα κόμματα ή και οι θεσμικοί τους εκπρόσωποι επιλέγουν ρόλους. Να δουν το αύριο ή τις στατικές ισορροπίες, να ενώσουν αντιλήψεις ή να διχάσουν ως τροχονόμοι διευθετήσεων, να δώσουν την ευκαιρία μιας ακόμη προοδευτικής πρότασης – γιατί δεν είναι μονοπώλιο η προοδευτικότητα, η οποία όμως κρίνεται όμως καθημερινά – ή να δηλώσουν κουρασμένοι.

Όποιος αγαπά πολύ τα «μαλαματένια λόγια» θυμάται στίχους, εμένα δύο με συγκλονίζουν

 «Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι

απ’ του καιρού την άγρια πληρωμή»

γιατί μεγάλωσα ακούγοντας ιστορίες για ηρωικές καθημερινές αληθινές ιστορίες ανθρώπων, να ζήσουν, να έχουν το δικαίωμα στην προσπάθεια, να δημιουργήσουν, να πουν τη γνώμη τους ελευθέρα,

και το

 «πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή

πώς το `φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή»

γιατί με φέρνει απέναντι στα αδιέξοδα που ζήσαμε και ζούμε. Και αισθάνομαι πως πρέπει να μιλήσω, να μην κρυφτώ από αυτά.