Στο βωμό της εξουσίας, χάθηκαν και χάνονται πολλά.

Εδώ που είμαστε ας αναρωτηθούμε – μέσα σε έναν κατακλυσμό ειδήσεων, πληροφοριών και φημών – αν αξίζει και νέος διαχωρισμός «ανησυχούντων και μη» για την τύχη της Προοδευτικής Δημοκρατικής Παράταξης.

Όσοι επιχειρούν, προεκλογικά, να ορίσουν και να περιορίσουν την Παράταξη, με λογικές ευκαιριακών εκλογικών δεξαμενών, διαπράττουν ένα ακόμη λάθος, απέναντι στις ανάγκες των στιγμών.

Η ακροδεξιά και ο συντηρητισμός δεν αντιμετωπίζονται με μηχανικές κινήσεις, αλλά με βαθιές και ειλικρινείς πολιτικές διαδικασίες, με μέτρα και πολιτικές απέναντι στο φόβο , την φτωχοποίηση, όταν υπάρχει η αίσθηση του Δικαίου και των ίσων ευκαιριών.

Η πολιτική επιβίωση παραγόντων, έναντι Αρχών και Αξιών, έχει επιφέρει εκτροπές, δράματα. Στη χώρα και στην πολιτική σκηνή της περισσεύουν οι κατηγόριες, τα ευτράπελα και ο τακτικισμός, την ίδια ώρα που λείπει ο πολιτικός διάλογος στην ίδια την κοινωνία, ενώ εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ελάχιστοι στο πολιτικό σύστημα τοποθετούνται επί της ουσίας στο πρόοδος, συντήρηση και ακόμη λιγότεροι, πολιτεύονται αξιακά και σταθερά και διαχρονικά στην επιλογή πρόοδος, έναντι της συντήρησης.

Αυτές είναι πικρές αλήθειες.

Όπως αλήθεια είναι και ότι, ο Ελληνικός λαός και η χώρα, έχουν απόλυτη ανάγκη από μια ισχυρή προοδευτική πολιτική δύναμη.

Μια προοδευτική κοινωνική και πολιτική συμμαχία που,

1. Να μπορέσει να υπηρετήσει την αναγκαία υπόθεση της Αλλαγής, με Δικαιοσύνη, Ισονομία, Αξιοκρατία, Διαφάνεια, Λογοδοσία, με βιώσιμη Ανάπτυξη,
2. Να υπηρετήσει το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον, απέναντι στις εξαρτήσεις, εξωτερικές και εγχώριες, εξαρτήσεις από έξωθεσμικά συστήματα και παράγοντες,
3. Να αντισταθεί στην κατάπτωση του πολιτικού ήθους και στην αντίληψη ότι η εξουσία, είναι κτήμα, ανήκει σε κόμματα, οικογένειες ή κυβερνώντες, που μπορούν να την νέμονται,
4. Να θωρακίζει καθημερινά τη Δημοκρατία, προστατεύοντας και όχι καταστρατηγώντας την ανεξαρτησία των Θεσμών,
5. Να θέσει με σαφήνεια τα περιεχόμενα του υπαρκτού διλήμματος, πρόοδος απέναντι στη συντήρηση, και να αρθρώσει πολιτικές και μέτρα υπέρ της πρώτης,
6. Να σηματοδοτήσει το δρόμο της ενότητας και του σεβασμού της Κοινωνίας των Πολιτών, απέναντι στο μίσος και στο διχασμό, απέναντι στα συστηματικά ψεύδη και στην ισοπέδωση του λαϊκισμού,
7. Να επιλέγει, τελικά, κάθε φορά και κάθε στιγμή, τον καλύτερο δυνατό τρόπο που να διασφαλίζει την πορεία προς την Αλλαγή, ώστε να διασφαλίζει παράλληλα και ένα βιώσιμο μέλλον για την Ελληνική κοινωνία και τη Χώρα, όχι το στενό κομματικό συμφέρον.
Δεν κάνουμε, προφανώς, τα πάντα για την εξουσία.

Το προοδευτικό πολιτικό μέτωπο δεν μπορεί να υφανθεί χωρίς ένα σαφές διακύβευμα, που να αφορά τη χώρα, την Ευρώπη και μεγάλες προκλήσεις στον κόσμο.

Ό,τι μικρότερο από αυτά τα σπουδαία, που θέλουν να αναμετρηθούμε με την ιστορία, θα καταστεί ένα φθηνό εκλογικό εργαλείο μιας χρήσης.

Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθεται εκ των πραγμάτων είναι αυτονόητο: Μετά, τι;

Προοδευτική πολιτική πρόταση, δεν υπηρετείται από αντιλήψεις βυζαντινισμού, από νέους διχασμούς, μεταξύ «ανησυχούντων» και μη και από μια αντίληψη ισοπέδωσης πολιτικών χωρών. Όταν η πορεία δεν έχει στίγμα, δεν έχει πρόσημο, οι πολιτικές μεταγραφές, φαντάζουν ως προϊόν αμηχανίας και όχι στρατηγικής, περιχαράκωση και όχι μια προοδευτική συμμαχία, σηματοδοτούν.

Ο καθένας βεβαίως, είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του και κρίνεται – δημόσια και αυστηρά.

Προσοχή όμως, ο λίθοβολισμός, αν κανείς, κακώς, θεωρεί ότι αποτελεί εργαλείο άσκησης πολιτικής, προϋποθέτει, αναμάρτητους και βεβαίως, έχει δραματικές επιπτώσεις στην πορεία μας, ως χώρα, κοινωνία, χώρος, για το που πάμε τελικά , συνολικά, γιατί είναι αυτονόητο ότι βαραίνει ακόμη περισσότερο το κλίμα απαξίωσης της πολιτικής, πλήττει βαρύτατα την αυτονομία της πολιτικής.

Κοντολογίς:
1. Προοδευτικό μέτωπο, με καραμανλισμό, με συστηματική παρέμβαση στους θεσμούς, με έλεγχο του κράτους, με συστηματική εργαλειοποίηση κάθε πολιτικού ή εθνικού ζητήματος, αλλά με “άνοιγμα” επί προσωπικοτήτων και στελεχών της όποιας κεντροαριστεράς, ως αντιστάθμισμα, δεν γίνεται.

Στο πολυσυζητημένο κείμενο στελεχών που μάθαμε ότι θα δημοσιοποιηθεί, αναμένουμε με ενδιαφέρον τον σχολιασμό του συστήματος Παπαγγελόπουλου, Θάνου, της απαράδεκτης περιπέτειας στην οποία υποβάλλεται συνειδητά ο Γεωργίου, της εκ νέου επιβράβευσης του κ. Παυλόπουλου, με μια ακόμη θητεία στην Προεδρία, προφανώς για τις προοδευτικές επιλογές του στη δημόσια διοίκηση και τη, φιλολαϊκή επιβάρυνση μέχρι καταστροφής, του δημόσιου ταμείου, για να περιοριστούμε σε λίγα παραδείγματα.

2. Ποια η σχέση του προοδευτικού πολιτικού μετώπου, με εξωθεσμικά κέντρα, με συμφέροντα και κατεστημένα; Μήπως κάτω από τον μανδύα μιας δήθεν φιλολαϊκής προσέγγισης δικαιολογείται η οποιαδήποτε πελατειακή αντίληψη και λειτουργία;

3. Ποια η αφήγηση;
Αντιλήψεις του τύπου, «αυτοί ή εμείς”, συνθήματα μίσους και διχασμού, γενικοί αφορισμοί;
Είναι η ιστορική πολιτική αφήγηση του προοδευτικού χώρου δημιούργημα του 2015 ή έχει αναφορά σε ιστορικές στιγμές και αποφάσεις και πρόσωπα εδώ και έναν αιώνα;

4. Ποια η αφήγηση του χώρου για τις νίκες και τις ήττες της, πολιτικές, κοινωνικές, αξιακές;
Θα χαθούμε στο “μνημόνιο – αντί μνημόνιο” ή στο πως και από ποιους χάθηκαν και συνεχίζουν δυστυχώς να χάνονται οι προϋποθέσεις, ενάντια στον πελατειασμό, για μια δίκαιη κοινωνία και μια οικονομία και διοίκηση που θα ξεπεράσουν τις αιτίες της κρίσης;

5. Ποια η αφήγηση για την κρίση; Την έφερε το κακό ΔΝΤ ή οι δομικές αδυναμίες του ελληνικού παραγωγικού προτύπου και η διαχείριση της κυβέρνησης Καραμανλή, της παρέας που σήμερα συγκυβερνά;
Ήμασταν εμείς οι “προδότες”, ο Σαμαράς αδιάφορος σε κριτική και ο σημερινός Πρωθυπουργός, παρέα με Βαρουφάκη και λοιπούς, χωρίς ευθύνη για το τρίτο μνημόνιο, την χαμένη ανακεφαλαιοποιηση των τραπεζών, δηλαδή την υστέρηση σε πόρους στήριξης ανάπτυξης της ελληνικής επιχειρηματικότητας;

6. Ποια η ατζέντα πρόοδος απέναντι στη συντήρηση, κοινωνικά δίκαιο απέναντι στις εκλογικές χάρες, δίκαιη Ανάπτυξη και διανομή απέναντι στη διατήρηση μιας επιδοματικής φτωχοποίησης με τον έναν στους δύο Έλληνες να χρωστά σε Εφορία.
Αυτά θα ήθελα να δούμε στο όποιο “κείμενο”, που θα διακινηθεί.
Και τι λέμε για τη Μόρια και τα ανθρώπινα δικαιώματα εκεί.

7. Ποια η αποτίμηση για τον χώρο, που δεν τοποθετείται δεξιά, η κατάσταση με το ύφος διακυβέρνησης των τελευταίων ετών;
Η Δεξιά έρχεται με δυναμική εξουσίας, πιο σκληρή και πιο συντηρητική και ο δικός μας ευρύτερος χώρος μοιάζει το λιγότερο ακινητοποιημένος.

Ο Δημοκρατικός Προοδευτικός χώρος είναι υπόθεση των Πολιτών και όχι κλειστή υπόθεση «στελεχών», που άλλοι τον αρνούνται, άλλοι τον ξορκίζουν και άλλοι τον χρησιμοποιούν ανά περίσταση ή ανάγκη.

Για αυτό, βήμα πρώτο, χρειάζεται θηριώδης προσπάθεια απέναντι στην εικόνα απαξίωσης της συμμετοχής και της πολιτικής.
Όλοι, έχουμε συναντηθεί και γνωριστεί πολλές φορές.
Δεν μας φταίει ο κόσμος που είτε είναι σπίτι του απογοητευμένος από εμάς, είτε βρίσκει καταφύγιο και στέγη εκλογική στο ΣΥΡΙΖΑ, είτε υπερασπίζεται το χώρο του στο ΚΙΝΑΛ.

Προοδευτικό μέτωπο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να σέβεται την παρακαταθήκη κάθε πολιτικού χώρου του δημοκρατικού τόξου, χωρίς να σέβεται ανθρώπους και απόψεις.
Θέλει βήματα που δηλώνουν με κάθε σαφήνεια πολιτικές, απόψεις, θέσεις και συμπεριφορές απέναντι στη συντήρηση, αριστερή και δεξιά.

Σκεφτείτε, αν μας αξίζει και αυτό: ο προοδευτικός χώρος, με την μεγάλη αγκαλιά ρευμάτων σκέψης, το σεβασμό στην άποψη και το δικαίωμα στην έκφραση, να επιχειρηθεί να γίνει, ένα ακόμη βήμα τακτισμού. Μετά τι;

Και σε όσους λίγους μπορεί να έρχονται με δεύτερες «ευγενικές σκέψεις δεξιάς συγκυβέρνησης», φυσικά, όχι, κεφαλαίο.