Ομοσπονδία συλλόγων της περιοχής: Αναγκαίο όσο ποτέ!

Γράφει ο Ηλίας Τσίγκας

Η ευθύνη της κοινωνίας των πολιτών και η νέα ισχυρή εξουσία στο αστικό περιβάλλον…

Πολλές φορές ο Δήμαρχος Δελφών έχει επιφυλάξει κορυφαία θέση στις δράσεις και τους απολογισμούς της δημοτικής Αρχής κατά την τελευταία πενταετία στις διεκδικήσεις της περιοχής, είτε αυτές αφορούν σε δομές κάθε είδους που κινδύνευαν ή κινδυνεύουν να κλείσουν είτε αφορούν σε αναπτυξιακές προτεραιότητες. Οι πρωτοβουλίες αυτές του δήμου έλαβαν χώρα ως έκφραση της “κοινωνίας των πολιτών” και ως μια συνολική φωνή που διερμηνεύει κι εκφράζει καθολικά, ή σχεδόν καθολικά, το δημόσιο αίσθημα και τη δημόσια κοινή γνώμη.

Είναι όμως κάτι τέτοιο συμβατό στην εποχή μας, όταν το πρότυπο του δημάρχου-διεκδικητή είναι προ πολλού παρωχημένο και στη θέση του στην εποχή της βιώσιμης αστικής ανάπτυξης το ζητούμενο είναι η εμπέδωση στη συνείδηση της κοινής γνώμης και των δημοτών το μοντέλο του δημάρχου-συντονιστή ή του δημάρχου-παρόχου σύγχρονων κι ανταποδοτικών υπηρεσιών στους παρόχους του; Φυσικά και όχι. Βέβαια, ο Θανάσης Παναγιωτόπουλος τις περισσότερες φορές δεν έπραττε λάθος, καθώς αισθανόταν δικαιολογημένα την υποχρέωση να ανταποκριθεί στη φωνή της κοινωνίας που ζητούσε λύσεις από το δήμαρχο. Τη φωνή μιας κατακερματισμένης κοινωνίας που δεν έχει ακόμα αντιληφθεί ότι τέτοιες πρωτοβουλίες είναι πρωτίστως αρμοδιότητα της κοινωνίας των πολιτών κι επικουρικά ενός δημάρχου-συντονιστή ή ενός δημάρχου-παρόχου υπηρεσιών.

Κατ αρχάς οφείλουμε να άρουμε την οξεία διαστρέβλωση στον όρο “κοινωνία των πολιτών”. Αυτή η έννοια δεν περιλαμβάνει, όπως οι περισσότεροι νομίζουν, μεμονωμένα μέλη της κοινωνίας, εσένα-εμένα-τον καθένα, που αθροιστικά αποτελούμε ένα σύνολο που λέγεται κοινωνία των πολιτών. Αυτή είναι η κοινή γνώμη. Η κοινωνία των πολιτών είναι ο ζωτικός ενδιάμεσος χώρος ανάμεσα στο κράτος και την αγορά, ανάμεσα δηλαδή στην κεντρική κυβέρνηση και τους φορείς αυτοδιοίκησης από την μία και την επαγγελματική ιδιωτεία του καθενός μας από την άλλη. Συμπεριλαμβάνει με δυο λόγια κάθε φορέα συλλογικότητας, είτε πρόκειται για συνδικαλιστικές ενώσεις, επιμελητήρια και κάθε λογής συλλόγους, αθλητικούς-πολιτιστικούς-επιμορφωτικούς κ.α. Πέρα από τη λειτουργία και τις δράσεις που αναπτύσσει ο καθένας από αυτούς τους φορείς και τους συλλόγους στο χώρο αρμοδιότητάς τους, αποστολή τους είναι και η διεκδίκηση πραγμάτων για τον τόπο με ενιαίο και συντονισμένο τρόπο σε φάσμα που θα αγκαλιάζει τις ελλείψεις, τις ανάγκες και τις διεκδικήσεις κάθε τοπικής κοινωνίας. Κοινωνία των πολιτών είναι το Επιμελητήριο, οι Ψυχιατρικές εταιρείες, ο ιατρικός-δικηγορικός-φαρμακευτικός-Εμπορικός (-οι) κλπ σύλλογος, η ΕΛΜΕ, η κίνηση για τη σωτηρία της Γκιώνας, η ΕΛΙΑ, ο Φωκικός, η Καρτερία, το ΠΚΦ κι ούτω καθ εξής των οποίων ο αριθμός δεν έχει τέλος…

Αυτό το συντεταγμένο ρόλο μπορεί να τον αναλάβει μόνο μια ομοσπονδία συλλόγων της περιοχής. Ένα δευτεροβάθμιο όργανο δηλαδή που θα εγκολπώνει στις τάξεις του το σύνολο των συλλόγων και φορέων της περιοχής ως μέλη σε ένα ενιαίο όργανο με βαρύνουσα σημασία και καταλυτική επίδραση στην περιοχή. Που το διοικητικό του συμβούλιο θα αποτελείται από αιρετά μέλη που θα προέρχονται από την τοπική κοινωνία των φορέων και του οποίου υπέρτατη αρχή θα είναι η Γενική του Συνέλευση, όπως συμβαίνει με κάθε ένα σύλλογο.

Η σύσταση ενός τέτοιου υπερσυλλογικού και διασυλλογικού οργάνου είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη, τόσο αν υπολογίσουμε τις ανάγκες της σύγχρονης εποχής όσο και τις ειδικές ανάγκες της βαλτωμένης αναπτυξιακά κατάστασης στη Φωκίδα. Θα είναι εκείνος που θα συντονίζει τις δράσεις διεκδίκησης και προταγμάτων του τόπου με ενιαία φωνή, απαλλάσσοντας την αυτοδιοίκηση από έναν ρόλο που δεν είναι καταστατικός της και που της στερεί ζωτικό χρόνο και σκέψη από τις πραγματικές της αρμοδιότητες και που την αναγκάζει να αναλαμβάνει κάθε είδους πρωτοβουλία με μοιραία συγκεντρωτικό, αλλά αναπόδραστα αναποτελεσματικό τρόπο. Που θα προσδώσει την αναγκαία κουλτούρα συλλογικής λήψης αποφάσεων και συναίνεσης, που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος. Που θα λειάνει αντιθέσεις και θα αναβαθμίσει την ποιότητα, το ύφος και το ήθος του δημόσιου διαλόγου.

Που θα φιλτράρει τις ατομοκεντρικές στρατηγικές προόδου και προαγωγής πολυδιασπασμένων συμφερόντων που στρέφονται ενάντια στο γενικό συμφέρον. Που η στάση της θα έχει βαρύτητα στα καίρια ζητήματα της δημόσιας σφαίρας στον τόπο. Που θα πάρει πρωτοβουλίες διοργάνωσης συνεδρίων, εκδηλώσεων ενημερωτικού χαρακτήρα σε έναν κόσμο που αλλάζοντας ταχύτατα μας προσπερνάει και μας αφήνει όλο και πιο πίσω μέρα με τη μέρα. Που θα συγκεντρώσει σε έναν φορέα την τεχνογνωσία των κατοίκων-επαγγελματιών-επιστημόνων της περιοχής και θα επισημαίνει τις ελλείψεις και τις αδυναμίες της. Και που από αυτόν, μέσα από τη δράση και τη δημόσια προσφορά, θα ξεπηδήσουν άνθρωποι από τη δεξαμενή των οποίων θα στελεχωθεί η τοπική πολιτική σκηνή. Με ανθρώπους δηλαδή της βαθιάς κοινωνίας των πολιτών και όχι μέσα από την καμαρίλα, τους διαδρόμους των κομμάτων και το “κλειστό επάγγελμα” των πρωταγωνιστών της τοπικής πολιτικής κονίστρας.

Έλειπε, είναι ιδιαίτερα αναγκαίο και πρέπει να γίνει. Ομοσπονδία συλλόγων της περιοχής! Με πρώτο σταθμό τη διοργάνωση ενός παμφωκικού αναπτυξιακού συνεδρίου, όπου θα τεθούν, συζητηθούν και αποφασιστούν οι κατευθύνσεις του τόπου για τη δεκαετία 2020-2030. Και που θα υποχρεώνουν τους τοπικούς άρχοντες να ακολουθήσουν. Γιατί αν περιμέναμε από αυτούς να ομονοήσουν σε ένα κοινά αποδεκτό μεσοπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο για τον τόπο, θα περιμένουμε πολύ…

Οι νέες τάσεις στην τοπική διακυβέρνηση αλλά και το μοντέλο βιώσιμης αστικής ανάπτυξης που καθιερώνεται επιφυλάσσουν εξαιρετικά βαρύνουσα σημασία στο ποιος κατέχει την εξουσία στις πόλεις. Απαραίτητο για μια γενική προκοπή χωρίς αποκλεισμούς και προσωπικές κυρίαρχα επιδιώξεις αυτή να περάσει στα χέρια και την ευθύνη της κοινωνίας των πολιτών!

Από την έντυπη έκδοση