3+1 λόγοι που το πρόγραμμα των παρατάξεων είναι πια καίριας σημασίας…

Γράφει ο Ηλίας Τσίγκας

Από τις στήλες αυτής της εφημερίδας έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στην ανάγκη έμφασης στον προγραμματικό λόγο των υποψήφιων δημάρχων και των παρατάξεών τους σε συνδυασμό με την εγκατάλειψη της παρελθοντολογίας κι ιδίως περί ζητημάτων στο πολιτικό σκέλος των οποίων οι εκλογείς έχουν πάρει θέση δια της ψήφου του. Χθες στους Δελφούς ο υποψήφιος δήμαρχος Δελφών Παναγιώτης Ταγκαλής γνωστοποίησε προγραμματικό πλαίσιο με βάση το οποίο διεκδικεί την ψήφο των συνδημοτών του και, εν τέλει, την ανάρρησή του στο δημαρχιακό θώκο. Εδώ και καιρό ο υποψήφιος Δήμαρχος Δωρίδας Θάνος Ασημάκης έχει γνωστοποιήσει τους κατευθυντήριους πυλώνες του δικού του προγράμματος θέτοντάς το σε δημόσια διαβούλευση, ενώ ο Γιώργος Δρακάκης έχει δημοσιεύσει πρόγραμμα 100 ημερών.

Οι υποψήφιοι περιφερειάρχες έχουν στην πλειοψηφία τους επίσης παρουσιάσει τη δική τους προγραμματική πλατφόρμα τόσο για την Στερεά Ελλάδα ολιστικά είτε κατά περίπτωση για κάθε νομό ξεχωριστά. Μπορεί να φανεί κλισέ και τετριμμένο, η αλήθεια όμως είναι ότι το πρόγραμμα των υποψηφίων είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να ληφθεί πολύ σοβαρά υπ όψιν από τους ψηφοφόρους. Και αυτό για τρεις λόγους συν έναν λόγους.

Πρώτον, για να αποφασίσει ο ψηφοφόρος ποιον θα ψηφίσει και ποιον θα αποδοκιμάσει. Για να καταλήξει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Όσοι τέλος πάντων θα πάρουν θέση με βάση το ποιος υποψήφιος ανταποκρίνεται στις ανάγκες τις δικές του και του καιρού και δεν έχουν προεπιλέξει με βάση την κομματική αφετηρία, τη συγγένεια, υποχρεώσεις κάθε δυνατής μορφής κι άλλα παρόμοια. Προκειμένου, με άλλα λόγια, να κατασταλάξει ποια πρόταση είναι εκείνη που τον αντιπροσωπεύει και ποια όχι.

Κατά δεύτερον, γιατί η προγραμματική πλατφόρμα που θα παρουσιάσει κάθε υποψήφιος θα είναι εκείνη με βάση την οποία σε μεγάλο βαθμό θα κριθεί κατά τη διάρκεια της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου. Είτε εκλεγεί στο αξίωμα του Δημάρχου ή του Περιφερειάρχη, είτε τοποθετηθεί από το εκλογικό σώμα στα έδρανα της αντιπολίτευσης, θέση που κάθε άλλο παρά αμελητέα είναι, μιας και αναγκαίο συστατικό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι ο έλεγχος του βίου και της πολιτείας της κάθε αυτοδιοικητικής Αρχής από την αντιπολίτευση, μείζονα ή ελάσσονα. Το κατά πόσο θα κινηθεί γύρω από το σχέδιο που έθεσε προς έγκριση στους εκλογείς κι απέσπασε τη συναίνεση των πολιτών, το κατά πόσο στη διάρκεια της νέας θητείας θα το επικαιροποιήσει και θα το προσαρμόσει στις μεταβαλλόμενες ανάγκες που μοιραία προκύπτουν σε μια εποχή που αλλάζει διαρκώς ή το αν θα “ξεχάσει” την επαύριο των εκλογών όλα όσα δεσμεύθηκε στην κοινωνία και ακολουθήσει “αλλότριο” δρόμο εκείνος που θα εκλεγεί είναι αυτονόητα κρίσιμο και ζωτικό.

Τρίτον. Και κυριότερο. Το για ποιο λόγο το πρόγραμμα του κάθε υποψήφιου δημάρχου ή περιφερειάρχη είναι καίριας σημασίας. Η απλή αναλογική στις εκλογές των ΟΤΑ κατά πάσα βεβαιότητα οδηγεί σε σειρά αλλαγών σε σχέση με αυτά που γνωρίζαμε. Εν αρχή, επιτρέπει την εμφάνιση και την κάθοδο στον αυτοδιοικητικό στίβο περισσότερων σχημάτων και συνδυασμών που, αν και πολλοί με διαφορετικές αφορμήσεις και συμφέροντα ισχυρίζονται ότι θα προκύψει “ακυβερνησία”, αναπόδραστα θα παράσχει τη δυνατότητα εγγύτερης και πιο αξιόπιστης συμμετοχής και έκφρασης στους πολίτες, στοιχείο που είναι το βασικότερο σε μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ιδίως αν ακεφτεί κανείς τα ποσοστά αποχής σε όλων των ειδών της εκλογικές αναμετρήσεις, πραγματικότητα η οποία συνιστά από τα πλέον θεμελιώδη ζητήματα προς αντιμετώπιση στον πολιτικό βίο σήμερα.

Έτσι, το νέο εκλογικό σύστημα θα οδηγήσει, κατά πάσα βεβαιότητα, στην αδυναμία συγκέντρωσης του 50+1% από έναν συνδυασμό την πρώτη Κυριακή. Και στους δύο δήμους της Φωκίδας και στην Περιφέρεια Στερεάς. Μ άλλα λόγια, δεν θα έχουμε “αυτοδύναμη κυβέρνηση”. Κατά συνέπεια, στο δεύτερο γύρο θα χρειαστούν οπωσδήποτε συγκλίσεις μεταξύ δημοτικών ή περιφερειακών παρατάξεων, προκειμένου να διοικηθούν αποτελεσματικά και με τις μεγαλύτερες δυνατές συναινέσεις οι δήμοι κι η περιφέρεια. Και η σύγκλιση αυτή επιβάλλεται να προέλθει αποκλειστικά και μόνο από τις προγραμματικές συγκλίσεις. Κι όχι από “νταλαβέρια” και ταξίματα πίσω από κλειστές πόρτες και κάτω από τα τραπέζια. Τέτοιου είδους αυτοδιοικητικά “παντρολογήματα” θα φανούν, θα αποβληθούν από το σώμα της κοινωνίας και δεν θα ταξιδέψουν πολύ, ούτε στο χώρο ούτε στο χρόνο.  Κατά συνέπεια, είναι τελείως απαραίτητο για τους πολίτες να ενημερωθούν και να σχηματίσουν κρίση για τον προγραμματικό λόγο και τις δεσμεύσεις κάθε υποψήφιου, κι όχι μόνο εκείνου που θα έχουν (προ;)αποφασίσει να ψηφίσουν. Γιατί ο εκλεκτός τους θα απαιτηθεί να συνεργαστεί με άλλους. Οπότε, κι η “αλήθεια των άλλων” είναι αναγκαίο να έχει κατανοηθεί αυτή τη φορά περισσότερο από ποτέ.

Επιπρόσθετος λόγος, τέλος, είναι κι ο εξής: Οι συνέργειες και οι συγκλίσεις που θα συμφωνηθούν δεν σημαίνει ότι είναι εξ αρχής προορισμένες να διαρκέσουν για πάντα. Για όλη την αυτοδιοικητική περίοδο δηλαδή. Δεν είναι καθόλου απίθανο να προκύψουν αποκλίσεις τέτοιες που θα οδηγήσουν στη διάλυση συμμαχιών μεσούσης της νέας αυτοδιοικητικής θητείας. Κρίσιμο θα είναι τότε να γνωρίζουμε όλοι αν αυτό θα έχει συμβεί γιατί κάποιος από τους συμβαλλόμενους εξόκειλε των προεκλογικών-προγραμματικών του δεσμεύσεων ή αν “ταξίματα” κι υποσχέσεις για αντιδημαρχίες ή άλλες περιζήτητες (αμοιβόμενες) θέσεις ή για αναθέσεις αλλού από εκεί που είχε αρχικά συμφωνηθεί δεν υλοποιήθηκαν…

Ανάμεσα στις δύο Κυριακές θα έχουμε πολλά να πούμε (ενδεχομένως δε, και να δούμε)…

Από την Έντυπη Έκδοση