Το μήνυμα της κάλπης κι η επόμενη μέρα…

Γράφει ο Ανδρέας Καρακώστας

Ειπώθηκαν πολλά τούτες τις μέρες, εγράφησαν λιγότερα, αφού ως γνωστόν τα τελευταία είναι εκείνα που μένουν(!), αλλά αυτό που οι δικές μου κυψέλες του εγκεφάλου κατάφεραν να συγκρατήσουν μες την θολούρα, είναι ένα σκίτσο του Αρκά που έβαλε τον γέροντά του να διαπιστώνει πως είναι: «Κακό να μην ξέρεις να χάνεις και, ακόμα χειρότερο, να μην ξέρεις, το γιατί χάνεις»…

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και λίγα χρόνια βρίσκομαι εκτός αυτού που στην δημοσιογραφία συνηθίζαμε να λέμε «μάχιμο ρεπορτάζ», αλλά είμαι περισσότερο από βέβαιος ότι, κατά την προσφιλή τακτική μας, θα υποκύψουμε πολλοί στην τακτική του… «σηκωμένου δάχτυλου» -για τον δείκτη μιλάω-, σημαδεύοντας προς κάθε κατεύθυνση. Και ακόμη πιο σίγουρος, ότι στο στόχαστρό μας οι περισσότεροι, στην καλύτερη, θα βάλουμε το δέντρο, ή κανένα… πουρναράκι, γιατί το δάσος, ποιος νοιάζεται για το δάσος… Το δάσος, ξέρετε, έχει και το στοιχείο της αυτοκριτικής, οπότε, ούτε λόγος!

Η κάλπη έβγαλε λοιπόν νικητή. Απομένει το τυπικόν του πράγματος της άλλης Κυριακής, γιατί οποιαδήποτε σκέψη για ανατροπές της ισχυρής εντολής που έλαβε ειδικά στον Δήμο Δελφών, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Ήταν τόσο ξεκάθαρο το μήνυμα που… Και δεν ήταν προς μια κατεύθυνση. Είχε, όπως πάντα άλλωστε, πολλούς αποδέκτες.

Συμπαθάτε με, αλλά στο σημερινό σημείωμα σκοπεύω να αναφερθώ μόνο στον επικεφαλής του συνδυασμού που επικράτησε. Για ν’ αποφύγω και την βάσανο του… «σηκωμένου δάχτυλου», πέραν των άλλων! Θ’ αφήσω τους υπολοίπους στις έγνοιες τους και θα καταθέσω τις σκέψεις μου για εκείνον που πλέον έχει στα χέρια του και το καρπούζι και το μαχαίρι: Τον Παναγιώτη Ταγκαλή.

Ποιος άραγε είναι ο Παναγιώτης Ταγκαλής; Το ξέρουν οι πάντες. Και ποιος είναι ο Θανάσης Παναγιωτόπουλος ξέρουν και ποιος είναι ο Στάθης ο Ματζώρος ξέρουν, ο Μανανάς, ο Γουργουρής και, φυσικά, ο κουμπάρος μου, ο Νίκος ο Φουσέκης. Όλοι αυτοί εν’ ολίγοις που κάποτε υπό την σκέπη του τελευταίου, «έστησαν» τον με την σημερινή του μορφή, Δήμο Δελφών.

Τότε που όλοι αυτοί μετρούσαν πλειοψηφίες, όχι κουκιά. Τότε που όλοι αυτοί μετρούσαν πρωταθλήματα, όχι γκολ… Σαν τον Ολυμπιακό ένα πράγμα. Κι ας είμαι Παναθηναϊκός ο δυστυχής!

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Ότι επιτέλους έφθασε ο καιρός να σοβαρευτούμε. Ν’ ανασκουμπωθούμε γενικώς, ν’ αφήσουμε την γκρίνια και τις μικροστοχεύσεις ή τις όποιες προσωπικές στρατηγικές, για να ξαναθυμηθούμε τις πλειοψηφίες.

Βρισκόμαστε ενόψει εθνικών εκλογών. Κρίσιμων, κρισιμότατων εθνικών εκλογών. Το τι θα κάνουμε στα χωριά μας τούτες τις ώρες είναι απόλυτα συνυφασμένο με το τι θα γίνει στην χώρα. Και, αυτή η χώρα δεν αντέχει άλλες περιπέτειες. Δεν αντέχει άλλες προσωπικές στρατηγικές. Δεν νομιμοποιείται κανείς να διχοτομεί, να τριχοτομεί, να μοιράζει σε τιμάρια την κυρίαρχη βούληση της Φωκίδας για να συνεχίζει να εξυπηρετεί τα μικροπολιτικά του συμφέροντα. Κανείς. Αυτό υπαγόρευσε η κάλπη. Και το ξανάχε κάνει πριν πέντε χρόνια, αλλά ο Θανάσης Παναγιωτόπουλος, δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος… Δεν κατάφερε να συνθέσει. Μόνος του με την σκιά του ίδιου του του εαυτού έμεινε, φθάνοντας μέχρι του σημείου χθες να υποκαθίσταται εκουσίως από συνεργάτιδά του, που χωρίς να εκπλήξει κανέναν, δεν έτυχε στην ανακοίνωση που εξέδωσε να βρει δικά της λάθη στο εκλογικό αποτέλεσμα…

Αυτό είναι το κυρίαρχο ζήτημα τώρα για τον Παναγιώτη τον Ταγκαλή. Να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να σταθεί στο ύψος του δύσκολου ρόλου να συνθέσει, αξιοποιώντας κάθε υγιή πρόταση που έπεσε στο τραπέζι. Αξιοποιώντας το σύνολο του στελεχικού του δυναμικού, το σύνολο των πολιτικών ή φερόμενων ως τέτοιων, πολιτικών του αντιπάλων. Αξιοποιώντας εν’ ολίγοις το σύνολο εκείνων που θέλουν ανιδιοτελώς να προσφέρουν.

Σ΄αυτόν τον τομέα θα του κάνουμε μεθαύριο ταμείο. Όχι αν τοποθέτησε καλά τα λαμπάκια του Παναγιωτόπουλου, αλλά αν επέτυχε να υπερκεράσει τις όποιες ανθρώπινες πικρίες του, βάζοντάς τον μαζί με όλους τους άλλους ξανά στο παιχνίδι…