Βήματα μπροστά γίνονται, αλλά είναι σε πλήρη γνώση μας;

Γράφει ο Ηλίας Τσίγκας

Σε κάθε περίπτωση η μείωση της φορολογίας αλλά και των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών-καλλιεργητών της επιτραπέζιας ελιάς, θέμα που συμφωνήθηκε προχθές στη συνάντηση Βορίδη-εκπροσώπων ΠΕΜΕΤΕ για την οποά γράφουμε στο διπλανό θέμα, αποτελεί μια σημαντική ανάσα αλλά παράλληλα και ένα πρόσθετο κίνητρο για έναν κλάδο… χιλιοτραγουδισμένης αξίας για την περιοχή της Φωκίδας. Ταυτόχρονα, έρχεται να προστεθεί σε μια αλυσίδα θετικών βημάτων αναφορικά γενικότερα με την ελαιοκαλλιέργεια στο νομό και την αναπτυξιακή διάσταση που αυτή ενέχει.

Να θυμίσουμε την συνέχιση του προγράμματος του παραδοσιακού ελαιώνα που επετεύχθη πριν από μερικούς μήνες, καθώς και τη συμφωνία ΕΕ-χωρών Mercosur, για την οποία σας έχουμε πληροφορήσει αναλυτικά από αυτή την εφημερίδα, και η οποία, μπορεί υπό προϋποθέσεις να δημιουργήσει νέα εξαγωγικά πεδία για την βρώσιμη ελιά, άρα και για την ένταση της καλλιέργειάς της και την αξιοποίηση του ελαιώνα.

Από την Έντυπη Έκδοση

Επιπρόσθετα, σε μεσοπρόθεσμο διάστημα θετικές επενέργειες οφείλουμε να αναμένουμε και από τη λειτουργία των τμημάτων του Γεωπονικού στην Άμφισσα, όπως και από το εκπονηθέν σε συνεργασία του ίδιου πανεπιστημιακού φορέα με την Π.Ε. Φωκίδας και το Δήμο Δελφών Διαχειριστικό Σχέδιο του ελαιώνα.

Ζητήματα βέβαια που πάντα θα παραμένουν ανοιχτά και αμφισβητήσιμα, όσο δεν ολοκληρώνεται το αρδευτικό του ελαιώνα, όσο δεν γίνονται ουσιώδη βήματα στο ζήτημα της πυροπροστασίας του, αλλά και όσο συνεχίζει να απουσιάζει χαρακτηριστικά το συνεταιριστικό πνεύμα και η συνεργατική κουλτούρα στους κόλπους των καθ ημάς ελαιοκαλλιεργητών. Ιδίως τη στιγμή που όλες οι κατευθύνσεις δείχνουν την ανάγκη αταλάντευτης και κατηγορηματικής στροφής του πρωτογενούς τομέα συνολικά στη λογική της συνεταιριστικής οικονομίας, στην οποία ως χώρα είμαστε ακόμα έτη φωτός πίσω από τον ευρωπαϊκό (και όχι μόνο) ανταγωνισμό…