Η μεγάλη μοναξιά των προοδευτικών ανθρώπων!

Της Αφροδίτης Παπαθανάση

Η μοναξιά των προοδευτικών ανθρώπων είναι μεγάλη σήμερα.

Έχουμε την ανάγκη να λειτουργήσουμε και να δράσουμε πολιτικά.

Να διαμορφώσουμε, εν μέσω αντιπαραθέσεων επί πολιτικού περιεχομένου, τον πολιτικό μας λόγο, που μπορεί να απαντά στις σύγχρονες προκλήσεις.

Χρειαζόμαστε την σαφήνεια της προοδευτικότητας σε αντίθεση με τις ala cart λύσεις, κινήσεις , ανακοινώσεις, μετακινήσεις.

Χρειαζόμαστε να γίνουμε ξανά ισχυρός ιδεολογικός και πολιτικός πόλος έναντι της Δεξιάς, της Δεξιάς συντηρητικής αντίληψης και των πολιτικών της.

Όσο οι προοδευτικοί πολίτες παραμένουν αδιάφοροι απεναντί μας, η κρίση στον προοδευτικό χώρο βαθαίνει.
Αν πραγματικά ήθελαν να τιμωρήσουν τους συμβιβασμούς μας, θα μπορούσαν μαζικά να πάνε στις συνελεύσεις των κομμάτων του χώρου συνολικά και να απαιτήσουν εξηγήσεις για κάθε συμβιβασμό εξουσίας έναντι αρχών και αξιών.

Η μοναξιά των προοδευτικών ανθρώπων είναι μεγάλη.

Δεν βλέπουν φως σε μια Ευρώπη και μια Ελλάδα όπου ο συντηρητισμός γιγαντώνεται.

Εγκαταλείπουν χώρο, ρόλο, δυναμικές ακόμη και τις εποχές που η εμφανής αδικία και το ψεύδος της ελίτ των άριστων έχει καταλάβει κάθε χώρο δίπλα μας.

Τα κόμματα και εμείς οι κομματικοί πολλές φορές απαντούμε συμβατικά, με επιτροπές και επιτροπίες, όταν σε κάθε πόλη, χωριό και καφενείο υπάρχει αγωνία, θυμός, απαίτηση για εξηγήσεις, χρόνος για συζήτηση.

Δεν μας ανήκει κανένα μέλλον, πόσο μάλλον το να εκφράσουμε το μέλλον των Πολιτών, αν δεν κατανοήσουμε οτι αποκαλύφθησαν πολλοί.
Επαναστατικός λόγος και συμβιβασμοί με Καμμένο δεν πάνε μαζί, ούτε προοδευτικότητα με κρυφτούλι εξουσίας.

Και όσο μεγαλώνει η κρίση εμπιστοσύνης, απέναντι συνολικά στο χώρο που θέλει να εκφράσει την αριστερά, αυτό συνεπάγεται μεγαλύτερος πολιτικός και κοινωνικός χώρος για τον συντηρητισμό, με άρνηση της συμμετοχής, με απαξίωση της Πολιτικής.

Αποτελούν ασκήσεις επί χάρτου οι εγγραφές κομματικων μελών όσο λείπει το πολιτικό αφήγημα, πόσο μάλλον όταν υποχωρούν οι πολιτικές διαδικασίες.

Το παράδοξο εδώ είναι πως κανείς δεν θέλει την απαξίωση του Χώρου.
Άλλοι από λόγους Αρχής, άλλοι για την ανάγκη αυτοσυντήρησης τους.

Το αύριο δεν μπορεί να έχει χαρακτηριστικά σχημάτων μπαλαντέρ και συνεργασίες αναγκαστικής επιβίωσης.

Δεν θέλουμε να χαρίσουμε, αμαχητί, το πολιτικό, αναπτυξιακό και κοινωνικό γίγνεσθαι στη Δεξιά.

Για αυτό πρέπει να γίνουμε φωνές δυνατές που με την ευθύνη μας, απόλυτα προσωπική, θα πούμε στα κόμματα μας, ότι θα συμμετάσχουμε, λειτουργώντας πολιτικά, θα καταθέσουμε θέσεις, ιδέες, απόψεις, καθαρές φωνές απέναντι σε κάθε στασιμότητα.

Απλά, δηλαδή, όσοι κομματικοί μπορούν / μπορούμε ακόμη, να σοβαρευτούμε.
Όσοι ζουν με τον τακτικισμό δεν θα αλλάξουν ούτε τώρα, ούτε ποτέ.

Οι πληγές στον Προοδευτικό Δημοκρατικό Χώρο είναι πολλές.

Και οι μεταξύ μας σχέσεις κουβαλούν πληγές και ένα διαρκές “κατηγορώ”.

Σαφώς όμως γνωρίζουμε, ότι όσο οι πολιτικές υποχωρούν και οι πολιτικές μας διαδικασίες δεν αφορούν τον κόσμο, δημιουργούμε μόνοι μας εμπόδια αντί για λύσεις.

Τα στελέχη, τα Μέλη, οι Πολίτες, υπό το βάρος της αναξιοκρατίας και των αδικιών, κάποια στιγμή θα βγουν από την λήθη του καναπέ και θα απαιτήσουν από τα πολιτικά κόμματα και χώρους, σημεία διαλόγου, παράγωγης θέσεων, δυνατότητες συμμετοχής χωρίς «καπελώματα» , χωρίς τις αγκυλώσεις και τα ταμπού των συστημάτων τους.
Αν τίποτε δεν γίνει, απλά θα μας προσπεράσουν.
Για δεκαετίες.