Βήματα στήριξης της παραγωγικής γης. Άμεσα.

Της Αφροδίτης Παπαθανάση

Η νέα οικονομική κρίση λόγω πανδημίας, αλλά και οι προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής, θα δημιουργήσουν την ανάγκη για αλλαγές στην παραγωγική διαδικασία, αλλά και ανάγκη στήριξη απασχόλησης και εισοδημάτων.

Πόσο ακόμη θα κυριαρχούν χρόνιες  εκκρεμότητες, αδυναμία ή και αδιαφορία για την τύχη βασικών έργων υποδομής στον πρωτογενή τομέα στη Φωκίδα; 

Γιατί – η αδιαφορία – γίνεται καθοριστικός παράγοντας στο τέλμα και έργα με χρονοδιάγραμμα πέντε ή επτά χρόνια καταλήγουν να σέρνονται για δεκαετίες; 

Είναι εύκολη η επικοινωνία σε χαρές και πανηγύρια και social media και κριτική έναντι των «όλων άλλων», πόσο δύσκολο όμως τελικά αποδεικνύεται να υπάρχουν θεσμοί και πρόσωπα που τους υπηρετούν, που με ευλάβεια, έναντι της ευθύνης τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, να παρακολουθούν βήμα βήμα και συστηματικά, έργα ζωτικής σημασίας για το νομό. 

Χρόνιες οι καθυστερήσεις στα έργα της άρδευσης του Ελαιώνα Άμφισσας και του έργου της Πεδιάδας Μόρνου.

Μας αξίζει αυτή η κατάσταση; 

Αξίζει στους παραγωγούς, στα νέα παιδιά που ο πρωτογενής τομέας είναι επαγγελματική διέξοδος ή στον οικογενειάρχη που χρειάζεται στήριξη του οικογενειακού του εισοδήματος, να παραμένουν πόροι ανεκμετάλλευτοι και έργα, χωρίς συνέχεια, να απαξιώνονται; 

• Πόσα χρόνια πια χρειάζεται για να δώσει η ΕΥΔΑΠ ΠΑΓΙΩΝ το δεύτερο σημείο υδροληψίας για τον Ελαιώνα και τελικά πόσοι και ποιοι πήγαν στην ΕΥΔΑΠ και στο Υπουργείο κάθε μήνα και κάθε χρόνο, όσο διαρκεί αυτή η εκκρεμότητα; Ο κ. Μπακογιάννης υπέγραφε πρωτόκολλα συνεργασία με ΕΥΔΑΠ για Κωπαίδα, αλλά κανείς ευγενικά δεν του υπενθύμιζε ότι υπάρχει θέμα και με το έργο της Φωκίδας.
• Πόσες φορές ακόμη θα ρωτήσουμε τον κ. Σπανό, ήδη κλείνει χρόνο ως Περιφερειάρχης,  να μας πει πότε θα γίνει τελικά η συνάντηση εργασίας ΕΥΔΑΠ και Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης;
• Πόσες φορές θα ερωτηθεί Υπουργείο και Περιφέρεια για την τύχη του έργου της Πεδιάδας Μόρνου, έως να απαντήσουν στα αυτονόητα, ως θεσμικά οφείλουν; 

Τα παραπάνω παραδείγματα, είναι δυστυχώς παραδείγματα απαξίωσης και πραγματικά αναζητούμε άλλες, πιο ουσιαστικές και καθαρές συμπεριφορές. 

Κοινωνία και Πολίτες πέρασαν δεκαετή κρίση, είδαμε τράπεζες να κλείνουν και να γονατίζουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις, να στεκόμαστε στην ουρά για λίγα ευρώ. Τώρα είμαστε στις πύλες μιας νέας δύσκολης κατάστασης. Το λιγότερο που απαιτούμε είναι όχι  άλλος χαμένος χρόνος, όχι άλλος εμπαιγμός για βασικά έργα που θα καθορίσουν την ταυτότητα της περιοχής.

Η κρίση πανδημίας και οι δυσκολίες που θα επιφέρει η κλιματική κρίση, φέρνουν τα έργα στήριξης της παραγωγικής γης και της ορθής καλλιέργειας σε προτεραιότητα, λόγω και του φόβου για κρίση σε είδη διατροφής, διατροφικής ασφάλειας και επάρκειας. 

Ακόμη και η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη χρειάζεται ποιοτικά τοπικά προϊόντα διατροφής, ή η τοπική μεταποίηση χρειάζεται τοπικά προϊόντα.  Η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών στον πρωτογενή τομέα χρειάζεται να υπάρχει παραγωγική γη, σωστή διαχείριση υδατικών πόρων. 

 Τα τελευταία  σαφώς είναι πιο σημαντικά ζητήματα από την προσωπική επικοινωνία και την αδυναμία να βγει ένα δελτίο τύπου κάθε μήνα που να εξηγεί ποια βήματα έγιναν και ποια θα γίνουν για την τύχη των έργων. 

Και τα Δημοτικά Συμβούλια και το Περιφερειακό κάποια στιγμή οφείλουν να ασχοληθούν με ζητήματα παραγωγικής γης, ορθής παραγωγικής διαδικασίας και διαχείρισης φυσικών πόρων. Το ίδιο ισχύει και με την ίδια ένταση για τους βοσκότοπους. 

Γιατί για παράδειγμα το ΤΕΙ – ΑΕΙ ήταν πάντα θέμα για το Δήμο Δελφών και ΔΕΝ είναι το θέμα ολοκλήρωσης του αρδευτικού του Ελαιώνα ή το θέμα πυρασφάλειας του Ελαιώνα;   Από απάντηση του κ. Σπανού σε κοινοβουλευτική ερώτηση του ΚΙΝΑΛ μαθαίνουμε ότι από το Δεκέμβριο του 2018 τελείωσε η μελέτη για πυρασφάλεια στον Ελαιώνα. Τι έγινε από τον Ιανουάριο του 2019, και μετά γνωρίζει κανείς ; γνωρίζει κανείς αν έχει η μελέτη αυτή την έγκριση της Πυροσβεστικής; Επίσης , από την ίδια απάντηση μαθαίνουμε ότι έχουν ήδη εκτελεστεί 100 χιλ από τα 167χιλ υπόγειων αγωγών του έργου άρδευσης, αλλά ακόμη ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΔΟΚΙΜΗ στο σύστημα…  

Η συζήτηση για κάθε εκκρεμότητα σε υποδομές, ειδικά τις  δύσκολες αυτές εποχές οφείλει να έχει αρχή, μέση και τέλος, με διαφάνεια και καλή πρόθεση. Όχι άλλη αδιαφορία, όχι και άλλος χαμένος χρόνος.