ΕΣΠΑ 2021-2027: Υπάρχει σχέδιο στους δήμους της Φωκίδας;

Του Ηλία Τσίγκα

Μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις που έλαβαν χώρα στο “γύρισμα” της νέας χρονιάς, και στην οποία δεν δόθηκε ίσως η προσοχή που της αναλογεί, είναι χωρίς αμφιβολία ο διπλασιασμός περίπου των κονδυλίων που έχει στη διάθεσή της να διαχειριστεί η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας στη νέα προγραμματική περίοδο ΕΣΠΑ 2021-2027.

Πιο συγκεκριμένα, οι πέντε νομοί της Ρούμελης συνολικά θα λάβουν χρηματοδότηση 403 εκ.€, ενώ το αντίστοιχο ποσό την προγραμματική περίοδο 2014-2020 ανερχόταν στα 215 εκ. €. Εξέλιξη η οποία αποτελεί την αίσια έκβαση μιας διεκδίκησης χρόνων του αυτοδιοικητικού κόσμου της περιφέρειας και που δικαιώνει όλους όσοι αγωνίστηκαν προκειμένου να αρθεί μια χρόνια αδικία για όλη την περιοχή και της οποίας ο πυρήνας εντοπιζόταν στην βιομηχανική περιοχή των Οινοφύτων που στρέβλωνε τα στατιστικά και πραγματικά οικονομικά μεγέθη στη Στερεά Ελλάδα. 

Οι ευκαιρίες και οι προκλήσεις συνεπώς που εκπηγάζουν από την θετική αυτή κατάληξη είναι κατανοητές, έστω και στον ελάχιστο βαθμό, από τον καθένα.  Οι κάτοικοι της Φωκίδας ειδικότερα έχουν κάθε δικαίωμα να ελπίζουν αλλά πριν από όλα να διεκδικούν δραστική τροποποίηση του Χάρτη των περιφερειακών ενισχύσεων κι αυξημένες επενδύσεις στο νομό για κορυφαία έργα υποδομής. Κι αυτό βασίζεται στην διαρκή υποχρηματοδότηση του νομού από τις δημόσιες πολιτικές που έχει ασκήσει την τελευταία δεκαετία η Περιφέρεια Στερεάς και που έχουν οδηγήσει σε εκτόξευση των ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων. Με πρώτο και κύριο “θύμα” τη Φωκίδα!

Το ερώτημα πλέον -και για το προσεχές διάστημα- είναι αν υπάρχει σχέδιο στους δύο δήμους της Φωκίδας για την διεκδίκηση της θέσης που αναλογεί στο νομό και κατ επέκταση για την αξιοποίηση των ευκαιριών που δημιουργούνται. Κυρίως όμως αν υπάρχουν στις τοπικές κοινωνίες δυνάμεις που μπορούν να διαγνώσουν την ανάγκη αλλαγής πλεύσης στην αναπτυξιακή λογική που χαρακτηρίζει τη Φωκίδα. Και η αλλαγή πλεύσης δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην ανάδειξη των υπαρχόντων και των λανθανόντων αναπτυξιακά βιώσιμων πόρων της περιοχής και στο χτίσιμο νέου αφηγήματος σε εδαφικά εντοπισμένες δημόσιες πολιτικές πάνω σε αυτούς ακριβώς τους πόρους ….

Χρέος και καθήκον των τοπικών κοινωνιών είναι η θέση σε πρώτη προτεραιότητα της λογικής αυτής και η αποτροπή επανάληψης τοξικών πολιτικά-οικονομικά-κοινωνικά επιλογών που κατέστησαν τη Φωκίδα επί δεκαετίες έναν τόπο που τελεί σε μια διαρκή “αίθουσα αναμονής”!