Η ποιότητα δημοκρατίας απαιτεί σεβασμό της άλλης γνώμης

Του Ιωάννη Ηλ. Καλύβα*

Δεν μπορώ παρά να επαινέσω τη Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. για τις δράσεις της τόσο σε θέματα τοπικού ενδιαφέροντος όσο και σε κοινοβουλευτικά. Στην «ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ» της Παρασκευής 23 Απριλίου 2021 με εντυπωσίασε η διαδικτυακή εκδήλωση που οργάνωσε, στην οποία και συμμετείχαν οι δύο βουλευτές Φθιώτιδας και Βοιωτίας του κόμματος, εκπρόσωποι όλων των παραγωγικών τάξεων καθώς και οι δύο Δήμαρχοι Δελφών και Δωρίδας.

Το θέμα αφορούσε τις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., προτάσεις και σχεδιασμός υλοποίησής τους. Μέχρι εδώ όλα ωραία και καλά. Όπως δε προανέφερα, αξίζουν επαίνους.

Η ένστασή μου είναι: Τι σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με τις σκουριασμένες ιδέες και τα κατεδαφισμένα υλικά της π.Χ. εποχής. Όσο και να προσπαθώ, δεν μπορώ να το καταλάβω, συμπαθάτε με. Είχα την άποψη ότι η νέα γενιά διδάσκει και διδάσκεται, με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Δεν έχει κανένα νόημα να μας κυριεύει το πάθος για τις πολιτικές των αντιπάλων μας (πολιτικά). Καλύτερα το πάθος να το επιστρατεύουμε όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ανέντιμους ανθρώπους.

Και πώς δέχεται μία παράταξη που λέει ότι έχει αρχές και αξίες, με το χαιρετισμό να εξαπολύει ο ομιλητής μύδρους στον κυριότερο πολιτικό αντίπαλό της. Αλλά ας υποθέσουμε ότι έτσι γινόταν προχθές και τώρα επαναλαμβάνεται. Τόσο το καλύτερο για το ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. να επανέλθει πιο γρήγορα στην εξουσία. Τα λόγια όμως αυτά δεν προσβάλλουν τους εκλεγμένους θεσμικούς αντιπροσώπους, αλλά τους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους, που τώρα ψήφισαν τη σημερινή κυβέρνηση και χθες σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις ψήφισαν τη σημερινή αντιπολίτευση. Αυτός και μόνο αυτός ο κοσμάκης έχει κάθε δικαίωμα να κρίνει, γιατί χρόνια τώρα υπομένει καρτερικά τις αποφάσεις της κάθε κυβέρνησης. Και φυσικά όταν έρχεται η ώρα της κρίσεως ψηφίζει ανάλογα. 

Τώρα θα μου πείτε, γιατί ψηφίζει πολλές φορές το ίδιο κόμμα, ενώ επιμένει στα ίδια λάθη! Η απάντηση νομίζω ότι δεν είναι και τόσο δύσκολη. Απλά «μεταξύ των δύο κακών, το μη χείρον βέλτιστο». Προσωπικά θα ήθελα η επιλογή να ήταν «μεταξύ των δύο καλών, το καλύτερο» (κόμμα φυσικά). Αυτό όμως θα μπορούσε να γίνει και θα ήταν το βέλτιστο, σε μία πολιτεία υψηλής καλλιέργειας. Όμως αυτός ο πολυβασανισμένος λαός μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940 βρισκόταν στη δίνη των πολέμων. Με τελευταίο και χειρότερο τον εμφύλιο. Και μία ολόκληρη δεκαετία μετά (αυτή του 1950) για ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Και όμως προσπάθησε και συνεχίζει να προσπαθεί με καρτερία και αγάπη θα έλεγα. Η τελευταία δεκαετία φρονώ (δηλαδή αυτή του 2010) ότι τον ωρίμασε περισσότερο. Έχει αφήσει πίσω σχεδόν όλα αυτά που τον χώριζαν και του προκαλούσαν μίσος. Ζουν όλοι σε μία πλατεία, στα ίδια καφενεία συζητώντας για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και είναι πολλά δυστυχώς.

Αυτό φυσικά συνετέλεσε και στις πολλές μεταβολές που υπέστη ο πληθυσμός. Πιστεύω δε ότι θα έρθει η μέρα που και οι αντιπρόσωποί μας στη Βουλή και σε άλλους θεσμούς θα έχουν ένα αρκετά καλό επίπεδο και θα αγαπούν και θα σέβονται τον πολίτη. Αν δε με ρωτήσετε σήμερα, αν είμαι ευχαριστημένος από τους αντιπροσώπους σε τοπικό επίπεδο και στη Βουλή, θα σας πω όχι. Και για να είμαι δίκαιος με εξαίρεση έναν, δύο σε τοπικό επίπεδο  (από το χώρο το δικό μου. Παρακάτω θα κάνω λίγα σχόλια).

Ο Χριστιανισμός, αγαπητοί μου εκπρόσωποι, μιλά για αγάπη και ειρήνη ψυχής, ο Ισλαμισμός για αγάπη, ο Ινδουϊσμός για καρτερία, το αυτό ο Βουδισμός και ο Κομφουκιανισμός. Αναλογίζομαι από πού οι εκλεκτοί εκπρόσωποι άντλησαν αυτό το λεξιλόγιο και βρήκαν την ώρα χαράς και γιορτής ιδεών, απόψεων και προτάσεων να το εκφωνήσουν. Το αναφέρω, γιατί ο πολιτισμός σέβεται τις απόψεις όλων των ελεύθερων ανθρώπων. «Διαφωνώ με αυτά που λες, αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες», υποστηρίζει ο Βολταίρος κάπου εκεί στη Γαλλία στις αρχές του Διαφωτισμού 1.700 μ.Χ. Αυτό είναι πολιτισμός, αυτό είναι ποιότητα Δημοκρατίας.

Και ποιος δεν θα συμφωνούσε με την προτελευταία φράση του ομιλητή σχετικά με την ποιότητα της Δημοκρατίας (όχι το πολίτευμα, γιατί αυτό είναι αρκετά καλό). Γιατί η Δημοκρατία μας πάσχει. Και οι λόγοι είναι πολλοί.

Ένας, θα έλεγα ταπεινά, ξεκινά από τους εκλεγμένους άρχοντες της Βουλής, που όταν ανεβαίνουν στο βήμα του ναού της Δημοκρατίας, εξαπολύουν ύβρεις και συκοφαντίες προς πάσα κατεύθυση (κυρίως προς αυτούς που θεωρούν αντιπάλους πολιτικά). Στο κυλικείο όμως όλα αυτά ξεχνιούνται.

Και το ερώτημα παραμένει έστω και θεωρητικά! Τι πρέπει να σκεφθεί ο δύσμοιρος λαός όταν ακούει τους άρχοντες, που επέλεξε, να εκπέμπουν από το βήμα της Δημοκρατίας απρεπείς φράσεις έθεν κακείθεν. Και τι παράδειγμα δίδουν στον ελληνικό λαό!

Τώρα όσο αφορά την τελευταία φράση «υπερσυγκέντρωση των μέσων ενημέρωσης σε ολιγοπωλιακούς θύλακες με τις ευλογίες της Κυβέρνησης» κ.λ.π. Αυτοί, κύριοι, είναι επιχειρηματίες, τους ενδιαφέρει μόνο το προϊόν τους. Αν αυτό πάει καλά, έχει καλώς, αν όχι αλλάζουν γραμμή πλεύσης. Είναι τόσο δύσκολο να γίνει αντιληπτό! Όχι μόνο σε εσάς, αλλά και στους σημερινούς βουλευτές της Κυβέρνησης. Δυστυχώς κι εδώ στη Φωκίδα και με λυπεί πολύ.

Ένα αρχαίο ελληνικό ρητό των ανθρώπων της φιλοσοφίας μας λέει: «Προς γαρ το τελευταίο εκβάν έκαστο των πριν υπαρξάντων κρίνεται». Άριστο θα ήταν να χειροκροτηθείς (από όλους τους συμμετέχοντες) για την προτελευταία φράση που φέρει θετικό προβληματισμό και όχι για την τελευταία σου που δίδει χειροκρότημα κομματικό (μόνο), αλλά αρνητικό προβληματισμό (γι’ αυτό αναφέρω και το ρητό).

Εξάλλου μόνο ο Κύριος και Θεός μας ευλογεί και μίλησε για αγάπη με το «αγαπάτε αλλήλους». Οι άνθρωποι όμως δεν κατάλαβαν καλά και μισούν αλλήλους, θέλω να πιστεύω για ένα καλύτερο αύριο από τους νέους του σήμερα.

*Ο Ιωάννης Ηλ. Καλύβας είναι Ηλεκτρονικός και Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, π. Αντινομάρχης Φωκίδας