Απεργιακή συγκέντρωση την Πρωτομαγιά

Ανακοίνωση από το ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Φωκίδας

 ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2026

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

9:30 π.μ. Πλατεία Λαού (Άμφισσα) 

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ

Συνάδελφοι Συναδέλφισσες

Για όλους εμάς, η Εργατική Πρωτομαγιά είναι εδώ όχι ως μνημείο αλλά ως σύμβολο αγώνα. Η ιστορική μνήμη, όπως και η σύγχρονη πείρα, δίνουν τα διδάγματα και δείχνουν τη συνέχεια.

Τιμάμε τα 140 χρόνια από την εξέγερση του Σικάγο, τα 90 χρόνια από τον ματωμένο Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη, τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής στην πλειοψηφία τους πρωτοπόροι Συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, που βάδισαν στο θάνατο με το χαμόγελο του νικητή στα χείλη και τις γροθιές υψωμένες.

Όλες αυτές οι θυσίες, όλοι αυτοί οι αγώνες δείχνουν πως όταν η εργατική τάξη οργανώνεται και παλεύει με τους δικούς της όρους, μπορεί να ανατρέπει συσχετισμούς, να μπλοκάρει σχεδιασμούς, να επιβάλλει κατακτήσεις.

Αυτή η πείρα υπάρχει δυνατότητα να μετατραπεί σε συνειδητή δύναμη, σε ενιαίο βηματισμό για να περάσει το εργατικό κίνημα από την άμυνα στην αντεπίθεση.

«Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε

Πόλεμος και ειρήνη

Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά

Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους

Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα

Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους

καθώς ο γιος από τη μάνα

έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά

ο πόλεμός τους σκοτώνει

                                            ό, τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους»                         Μπ. Μπρεχτ 

Η Πρωτομαγιά αυτή είναι διαφορετική από όσες έχουμε ζήσει. Για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ τακτικών στρατών, η πολεμική προετοιμασία σε όλο τον κόσμο φέρνει όλο και πιο κοντά τον κίνδυνο γενίκευσης σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. 

Οι πολεμικές συνθήκες μάς έχουν φέρει ήδη σε δυσκολότερη θέση από αυτή που ήμασταν πριν την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ενώ παράλληλα επισπεύδουν το  ξέσπασμα μιας νέας καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης που σύμφωνα με αναλυτές «θα είναι η μεγαλύτερη που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα».

Για τους στόχους που έχει θέσει το ελληνικό κεφάλαιο και όσοι το υπηρετούν για μερτικό από τη λεία και αναβαθμισμένο ρόλο στον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών και δρόμων μεταφοράς, έχουν ήδη παρθεί τα ανάλογα μέτρα: 

• αύξηση του εργάσιμου απλήρωτου χρόνου εργασίας,  μείωση μισθών και συντάξεων, παραπέρα κατάργηση των σταθερών σχέσεων εργασίας, παραπέρα αφαίμαξη του πενιχρού εισοδήματός μας με νέους φόρους 
• γενική άνοδο της ακρίβειας,  περιορισμός των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, καταστολή και την κρατική βία, περιορισμός κοινωνικών δαπανών, όπως στην υγεία και την παιδεία ή δαπανών για την ασφάλεια και την προστασία της ανθρώπινης ζωής, 
• παραπέρα ιδιωτικοποίηση κεντρικών δομών και υπηρεσιών
• στρατιωτική ετοιμότητα στα μέτωπα του πολέμου και προσπάθεια διαμόρφωσης «κουλτούρας φέρετρων».

Οι εργοδότες θα αξιοποιήσουν ακόμη πιο αποφασιστικά τις νομοθετικές αυτές αντεργατικές διατάξεις όλων των Κυβερνήσεων. Οι κυβερνήσεις στο όνομα της «εθνικής ομοψυχίας» θα εντείνουν την καταστολή για να πειθαρχούμε  στα δημοσιονομικά μέτρα που απαιτεί το κεφάλαιο, «για να εξασφαλιστούν επενδύσεις στην πολεμική οικονομία», αλλά και να πειθαρχήσουμε στο ενδεχόμενο επιστρατεύσεων στα πολεμικά μέτωπα, στις φάμπρικες και τις υπηρεσίες που θα τα υποστηρίζουν.

Στο επίκεντρο των σχεδίων για να στηρίξουν την πολεμική οικονομία, των στόχων κερδοφορίας της «πράσινης», της «ψηφιακής» μετάβασης, είναι η αξιοποίηση Κρίσιμων Πρώτων Υλών όπως είναι ο βωξίτης, η αλουμίνα και το γάλλιο. Για αυτό άλλωστε και κάτω από τις γρήγορες πολεμικές εξελίξεις, γρήγορη είναι η προσαρμογή και οι πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ελληνικής  Κυβέρνησης, οι οποίες στα πλαίσια της «στροφής στην πολεμική οικονομία» και στη μείωση της εξάρτησης από την Κίνα, έγκαιρα ενίσχυσαν με πακτωλό χρημάτων μονοπώλια όπως η METLEN που θα θησαυρίσουν πάνω στις πλάτες των εργαζομένων και συνολικά του ελληνικού λαού, οι οποίοι θα κληθούν να ματώσουν μεταφορικά και κυριολεκτικά για να εξασφαλιστούν τα κέρδη του επενδυτή και τα πολεμοκάπηλα σχέδια συνολικά. 

Για το λαό, άρα, ξεπροβάλλουν μεγάλοι κίνδυνοι. Γι’ αυτό θέλοντας να επιβάλουν σιωπητήριο στις διεκδικήσεις του λαού που αφορούν την ίδια τη ζωή και την επιβίωσή του, ξεπροβάλλει –αν και όχι καινούριο- το αφήγημα της «εθνικής ομοψυχίας». 

Όμως καταρρέουν σα χάρτινος πύργος όλα τα προσχήματα ότι η συμμετοχή στον πόλεμο γίνεται για κάποιο «εθνικό συμφέρον», που ενώνει τάχα τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών με αυτά της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού. Τίποτα τέτοιο δε συμβαίνει!

Δεν υπάρχει μία και ενιαία «πατρίδα» με κοινά συμφέροντα για όλους: 

Έλληνες είναι οι εφοπλιστές που θησαυρίζουν στον πόλεμο, Έλληνες είναι και οι ναυτεργάτες που είναι εγκλωβισμένοι στον Περσικό Κόλπο και απαιτούν οι εφοπλιστές για τα δικά τους κέρδη να παίξουν τη ζωή τους κορώνα – γράμματα. 

Έλληνες είναι και οι βιομήχανοι που σπάνε το ένα ρεκόρ κερδών μετά το άλλο. Έλληνες είναι και οι εργάτες που δε μπορούν να βγάλουν το μήνα. 

Έλληνες είναι και οι σουπερμαρκετάδες με τα τεράστια κέρδη. Ελληνικός είναι ο λαός που ψωνίζει τα απαραίτητα και τα ελάχιστα.

Έλληνες και οι εμποροβιομήχανοι στον αγροδιατροφικό τομέα, και οι αγρότες που δεν μπορούν να καλλιεργήσουν και ξεριζώνονται από τη γη και από τα κοπάδια τους.

Τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Μπορούμε όμως μέσα από αυτήν την κόλαση να βγούμε νικητές. Με επιπτώσεις αλλά νικητές. Οι αγώνες του προηγούμενου διαστήματος φωτίζουν το δρόμο: 

Οι συγκλονιστικές κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, οι πανελλαδικές απεργίες των τελευταίων ετών, ο απεργιακός συντονισμός των εργαζομένων σε 20 λιμάνια της Μεσογείου, τα εκατοντάδες νέα σωματεία που δημιουργούνται σε όλη τη χώρα μέσα στη φωτιά του αγώνα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής, οι νικηφόρες μάχες για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας όπως στη ΔΕΛΤΑ, ο εξάχρονος αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ, η πανελλαδική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Καισαριανή και συμμετείχαν 720 Σωματεία με πάνω από 2000 εκπροσώπους, έδειξαν ότι το εργατικό λαϊκό κίνημα είναι εδώ, ανασυντάσσεται και βγαίνει στην αντεπίθεση.

Να μην υποστείλουμε τη σημαία των διεκδικήσεών μας στο όνομα της “έκτακτης κατάστασης” και του δήθεν “εθνικού συμφέροντος”. Να βάλουμε μπροστά τις δικές μας ανάγκες!

Το Διοικητικό Συμβούλιο