“ΟΧΙ στην επιχείρηση διάλυσης των Βρεφονηπιακών και Παιδικών Σταθμών και των ΚΔΑΠ των δήμων”

Της Αφροδίτης Παπαθανάση

Σήμερα, περισσότερες από 200.000 οικογένειες σε όλη τη χώρα στηρίζονται καθημερινά στις δημοτικές κοινωνικές δομές: Βρεφονηπιακούς και Παιδικούς Σταθμούς, Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) και ΚΔΑΠ για άτομα με αναπηρία. 

Οι δομές αυτές δεν αποτελούν απλώς μια παροχή υπηρεσιών· είναι βασικός πυλώνας κοινωνικής συνοχής, στήριξης της οικογένειας και ισότητας ευκαιριών.

Ωστόσο, οι προωθούμενες αλλαγές από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δημιουργούν εύλογες ανησυχίες. Η μετατόπιση προς ένα σύστημα αποκλειστικής χρηματοδότησης μέσω voucher και η αντικατάσταση σταθερών εργασιακών σχέσεων με προσωρινές συμβάσεις ενδέχεται να οδηγήσουν σε αποδυνάμωση των δομών, αβεβαιότητα για τους εργαζόμενους και περιορισμό της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Η προσχολική αγωγή, όπως ορίζεται από το θεσμικό πλαίσιο και το Σύνταγμα, οφείλει να είναι καθολική, δημόσια και ενταγμένη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στόχος πρέπει να είναι η πλήρης κάλυψη όλων των παιδιών από 6 μηνών έως 6 ετών, με ελεύθερη επιλογή των γονέων και χωρίς οικονομικά εμπόδια.

Παράλληλα, απαιτείται επανεξέταση ρυθμίσεων που περιόρισαν τη λειτουργία των παιδικών σταθμών για παιδιά 4–6 ετών, στερώντας από τις οικογένειες μια σημαντική επιλογή φροντίδας και αγωγής. Η ενίσχυση των δημοτικών δομών αποτελεί επένδυση στο μέλλον, ιδίως σε μια περίοδο που το δημογραφικό πρόβλημα επιδεινώνεται.

Η βιωσιμότητα των δομών αυτών προϋποθέτει:

• Σταθερή και επαρκή χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό
• Θεσμική κατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα τους
• Μόνιμες και αξιοπρεπείς σχέσεις εργασίας για το προσωπικό
• Ενίσχυση του ρόλου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Η εμπειρία έχει δείξει ότι δομές όπως το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» μπορούν να αποτελέσουν παράδειγμα σταθερής και αποτελεσματικής κοινωνικής πολιτικής. Αντίστοιχα, οι παιδικοί σταθμοί και τα ΚΔΑΠ πρέπει να διασφαλιστούν ως μόνιμοι θεσμοί με διακριτό και ισχυρό ρόλο.

Η μετακύλιση της ευθύνης προς την αγορά και η ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα σε έναν τόσο ευαίσθητο χώρο εγκυμονεί κινδύνους ανισοτήτων και αποκλεισμών. Η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να βασίζεται στην επισφάλεια ούτε να εξαρτάται από προσωρινά προγράμματα.

Οι επιπτώσεις πιθανής αποδυνάμωσης των δομών θα είναι πολλαπλές: αύξηση της ανεργίας για χιλιάδες εργαζόμενους με πολυετή εμπειρία, επιβάρυνση των οικογενειών, ενίσχυση της ιδιωτικής δαπάνης για φροντίδα παιδιών και τελικά επιδείνωση κοινωνικών δεικτών όπως η γεννητικότητα και η νεανική παραβατικότητα.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η διατήρηση και ενίσχυση των δημοτικών κοινωνικών δομών δεν είναι συντεχνιακό αίτημα· είναι ζήτημα δημόσιου συμφέροντος. Απαιτείται ουσιαστικός διάλογος, τεκμηριωμένες πολιτικές και δέσμευση για ένα σύγχρονο, δίκαιο και αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος.

Η υπεράσπιση αυτών των δομών είναι, τελικά, υπεράσπιση της ίδιας της κοινωνίας.

 Στηρίζουμε την πανελλαδική απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ την ερχόμενη Παρασκευή 24 Απριλίου για να σώσουμε τις κοινωνικές δομές και τους εργαζομένους σε αυτές.