“Υποκλοπές. Όχι στην περαιτέρω διερεύνηση από τον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου”

Της Αφροδίτης Παπαθανάση

O εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, δήλωσε ότι δεν θα υπάρξει περαιτέρω διερεύνηση μετά την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για την υπόθεση Predator, που οδήγησε στην καταδίκη των Γιάννη Λαβράνου, Φέλιξ Μπίτζιου, Ταλ Ντίλιαν και Σάρα Αλεξάνδρα Χάμου με την ανώτατη των ποινών. 

Η απόφαση του Μονομελούς και το υλικό που ήρθε στην επιφάνεια κατά την διάρκεια της δίκης, έθεσαν ουσιαστικά ερωτήματα, όπως:

1. Ποιος ήταν ο «Τελικός Χρήστης» (End User); Δεδομένου ότι το Predator πωλείται μόνο σε κυβερνήσεις, ποια κρατική υπηρεσία στην Ελλάδα είχε την επιχειρησιακή ευθύνη; 
2. Ποιος έδωσε την εντολή για τις «διπλές» παρακολουθήσεις; Πώς εξηγείται η ταύτιση στόχων μεταξύ ΕΥΠ και Predator; Υπήρχε κοινό κέντρο επιχειρήσεων; 
3. Ποιος πλήρωσε και πώς; Με ποια κονδύλια (ίσως και μυστικά;) χρηματοδοτήθηκε ένας μηχανισμός εκατομμυρίων ευρώ; 
4. Γιατί αγνοήθηκαν κομβικοί μάρτυρες; Γιατί ο κ. Ζήσης δεν κάλεσε ποτέ τους Γρ. Δημητριάδη και Γ. Σμυρλή, παρά τις αποδείξεις για τον ρόλο τους; 
5. Τι περιείχαν τα «λαβράκια» των τραπεζικών λογαριασμών; Ποια πολιτικά πρόσωπα συνδέονται οικονομικά με τις εταιρείες-φαντάσματα που διακινούσαν το λογισμικό; 

Τα πρακτικά της δίκης διαβιβάστηκαν στην Εισαγγελία Πρωτοδικών, υποδηλώνοντας, ότι η προηγούμενη έρευνα  «αρχειοθέτησε» τις πολιτικές ευθύνες, το ότι ήταν ελλιπής ή ακόμα και κατευθυνόμενη. 

Και ενώ το Μονομελές ουσιαστικά άνοιξε το δρόμο για διερεύνηση νέων προσώπων, συμβάσεων και σκοπού των υποκλοπών, με την βαρύτατη σκιά της διάστασης της κατασκοπείας της σύνδεσης των κρατικών αρχών με το predator, η σημερινή απόφαση του Εισαγγελέα Αρείου Πάγου, “διατάσσει” σιωπητήριο, αν και η  υπερασπιστική γραμμή του Ταλ Ντίλιαν (Intellexa), είναι  το ότι «Παρέχουμε τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις», δήλωση που καθαρά ανέτρεψε τις κυβερνητικές διαψεύσεις, περί ενός ξένου “ιδιώτη” που υπέκλεπτε συνομιλίες από έλληνες στρατιωτικούς και υπουργούς. 

Στην  παραδοχή αυτή προστίθενται οι αποδείξεις ότι το λογισμικό «εξαγόταν» από την Αθήνα με επίσημη κρατική σφραγίδα και την υπογραφή του τότε Γενικού Γραμματέα του ΥΠΕΞ, Γιάννη Σμυρλή, δηλαδή η Ελλάδα, φαίνεται να ήταν το επιχειρησιακό κέντρο από όπου το λογισμικό ταξίδευε σε χώρες όπως το Σουδάν και η Μαδαγασκάρη, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούνταν εσωτερικά για παρακολουθήσεις. 

Βέβαια, το Μαξίμου επέβαλε σιωπή, καθώς η πλειοψηφία των 87 στόχων, συμπεριλαμβανομένων κορυφαίων υπουργών και ηγετών των ενόπλων δυνάμεων, δεν προχώρησαν σε μηνύσεις και νομικές διαδικασίες για την παρακολούθησή τους. 

Η καταδίκη όμως από το Μονομελές πυροδότησε άμεσες αντιδράσεις στην Ευρώπη. Η Κομισιόν, μέσω της Αντιπροέδρου Βέρα Γιούροβα, έχει ήδη θέσει την Ελλάδα υπό αυστηρή επιτήρηση για το κράτος δικαίου, καθώς:

• Ευρωπαϊκή Επιτροπή: Θεωρεί τις καταδίκες ως επιβεβαίωση των φόβων της ότι ένα κράτος-μέλος της ΕΕ επέτρεψε τη λειτουργία ενός παράνομου μηχανισμού επιτήρησης. 
• Επιτροπή PEGA: Τα μέλη της επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου τονίζουν ότι η Ελλάδα παραβίασε τις θεμελιώδεις αξίες της ΕΕ, ασκώντας πίεση για την αποκάλυψη των πολιτικών εντολέων και προειδοποιώντας για συνέπειες στις χρηματοδοτήσεις και το κύρος της χώρας σε περίπτωση ατιμωρησίας. 

Η ομολογία Ντίλιαν για πωλήσεις μόνο σε κυβερνήσεις, τον όποιο Ντίλιαν η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, δεν καλεί καν για εξηγήσεις, έθεσε και πλέον ερωτήματα τα οποία η Εισαγγελία έβαλε στον “πάγο”, όπως:

1. Την μετατόπιση της Κατηγορίας από «Ιδιώτες» σε «Κρατικούς Λειτουργούς»,
2. Την  κατάχρηση θέσης εξουσίας καθώς η αγορά λογισμικού από κυβερνήσεις σημαίνει εμπλοκή κρατικών λειτουργών, 
3. Την κατάρρευση του «Απορρήτου» ως Νομικού Κωλύματος: Η σύνδεση με τις άδειες εξαγωγής του ΥΠΕΞ και η παραδοχή Ντίλιαν αφαιρούν το επιχείρημα του «εθνικού απορρήτου», επιτρέποντας στους εισαγγελείς να καλέσουν μάρτυρες που προηγουμένως αρνούνταν να απαντήσουν,

Η υπόθεση Predator χαρακτηρίζεται ως η «ανοιχτή πληγή» της ελληνικής δημοκρατίας.

Το επιχείρημα της Κυβέρνησης και Υπουργών της “ότι ο κόσμος δεν ασχολείται με τις υποκλοπές” είναι πολιτικά και θεσμικά απαράδεκτο για το κράτος δικαίου στη χώρα.

Οι υποκλοπές θα είναι μαύρη σελίδα στην ελληνική πολιτική ιστορία και όσοι συντάσσονται με την σιωπή επ αυτού δεν βοηθούν τη Χώρα και την Κοινωνία της.

Φιέστες, μεγάλα λόγια, υποσχέσεις, δείχνουν μια εικονική πραγματικότητα ευπρεπισμού όταν το Κράτος Δικαίου νοσεί βαριά. 

Και για αυτό υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι. Η νυν κυβέρνηση και οι υπουργοί της.