Έξιμισι χρόνια μετά, οι πράξεις μιλούν στο ΟΑΚΑ

Ένα μεγάλο και ανθρώπινο «ευχαριστώ» σε όλους όσοι στήριξαν την προσπάθεια για τη συνολική αναβάθμιση του ΟΑΚΑ και συνέβαλαν στην υλοποίηση ενός πρωτοφανούς, για τα μεταολυμπιακά δεδομένα, τεχνικού προγράμματος απηύθυνε ο Συντονιστής Γενικός Διευθυντής του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθηνών, Δρ. Κωνσταντίνος Χαλιορής.

Με αφορμή μια φωτογραφία και μια προσωπική αναδρομή έξιμισι ετών, ο κ. Χαλιορής αναφέρθηκε στη συνεργασία του με τον Διευθυντή Τεχνικών Υπηρεσιών του ΟΑΚΑ, κ. Σπέρτο, αναδεικνύοντας με χιούμορ αλλά και συγκίνηση τις διαφωνίες, τις εντάσεις και τις δύσκολες στιγμές που προηγήθηκαν της σημερινής εικόνας.

Στο επίκεντρο της ανάρτησης βρίσκεται το μεγαλύτερο τεχνικό πρόγραμμα που έχει γνωρίσει συνολικά το Ολυμπιακό Συγκρότημα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, συνολικού ύψους άνω των 170 εκατ. ευρώ, με παρεμβάσεις που αφορούν την ασφάλεια, την αποκατάσταση, την ανακαίνιση και τη συνολική αναβάθμιση των αθλητικών εγκαταστάσεων.

Ο Συντονιστής Γενικός Διευθυντής του ΟΑΚΑ υπογραμμίζει ότι, παρά τις διαφορετικές απόψεις και τις συγκρούσεις, αυτό που παρέμεινε σταθερό όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο κοινός στόχος: ένα ασφαλέστερο, σύγχρονο και λειτουργικό ΟΑΚΑ, αντάξιο της ιστορίας του και της μεγάλης αθλητικής οικογένειας που το χρησιμοποιεί καθημερινά.

Και με αφορμή την αρχική προτροπή του κ. Σπέρτου, τον Μάρτιο του 2020, «μη λες πολλά… μην ενθουσιάζεσαι», ο κ. Χαλιορής κλείνει την ανάρτησή του με μια φράση που αποτυπώνει, όπως σημειώνει, όλη τη διαδρομή: «Τελικά, κύριε Σπέρτο, δεν χρειάστηκε να πούμε πολλά. Αρκούσε να τα κάνουμε».

Αναλυτικά:

«Μερικές φορές, μια διαφωνία κρύβει μέσα της ένα κοινό όραμα…
Τον Μάρτιο του 2020, σε μία από τις πρώτες μας συζητήσεις, ο κ. Σπέρτος με χτύπησε στην πλάτη και μου είπε, με εκείνον τον δικό του, λιτό τρόπο:
«Μη λες πολλά… μην ενθουσιάζεσαι. Τα έχουμε ξανακούσει. Και τελικά, τίποτα δεν έγινε…»
Δεν ξέχασα ποτέ εκείνα τα λόγια. Όχι γιατί με απογοήτευσαν, αλλά γιατί μέσα τους υπήρχε η κούραση ενός ανθρώπου που είχε δει πολλά, είχε ακούσει περισσότερα και είχε μάθει να περιμένει τις πράξεις πριν πιστέψει στις υποσχέσεις.
Σήμερα, έξιμισι χρόνια μετά, κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και χαμογελώ.
Γιατί ο άνθρωπος που τότε μου έλεγε να μην ενθουσιάζομαι, είναι σήμερα ο Διευθυντής Τεχνικών Υπηρεσιών του ΟΑΚΑ, στη θητεία του οποίου εξελίσσεται το μεγαλύτερο τεχνικό πρόγραμμα που γνώρισε συνολικά το Ολυμπιακό Συγκρότημα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Ένα πρόγραμμα άνω των 170 εκατομμυρίων ευρώ, με έργα ασφάλειας, αποκατάστασης, ανακαίνισης και συνολικής αναβάθμισης των αθλητικών μας εγκαταστάσεων.
Και η διαδρομή μέχρι εδώ κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν.
Είχε δύσκολες ημέρες και ακόμη δυσκολότερες αποφάσεις. Είχε εργοτάξια, σχέδια απλωμένα πάνω στα τραπέζια, ατελείωτες συσκέψεις, τηλέφωνα, αγωνίες, προβλήματα που εμφανίζονταν εκεί που νόμιζες ότι μόλις είχες λύσει τα προηγούμενα. Είχε στιγμές έντασης, κούρασης, αμφιβολίας. Είχε και πολλές φορές που διαφωνήσαμε, συγκρουστήκαμε, υψώσαμε τους τόνους – και μάλλον θα συνεχίσουμε να το κάνουμε.
Γιατί οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά, δεν συμφωνούν πάντοτε.
Συναντιούνται όμως εκεί που έχει σημασία: στον κοινό σκοπό.Και ο δικός μας κοινός τόπος όλα αυτά τα χρόνια είναι ένας: το ΟΑΚΑ.
Να το παραδώσουμε ασφαλέστερο, σύγχρονο, λειτουργικό και αντάξιο της ιστορίας του. Αντάξιο της Ελλάδας που το δημιούργησε, των ανθρώπων που εργάζονται καθημερινά γι’ αυτό και, πάνω απ’ όλα, της μεγάλης αθλητικής οικογένειας που το γεμίζει κάθε μέρα με προσπάθεια, ιδρώτα, όνειρα και ελπίδα.
Ίσως τελικά αυτή η φωτογραφία να περιγράφει καλύτερα από οποιοδήποτε επίσημο κείμενο αυτά τα έξιμισι χρόνια. Λίγο πείραγμα, αρκετή ένταση, πολλές διαφωνίες, αμέτρητες ώρες δουλειάς και, πίσω από όλα, βαθιά εκτίμηση και ένας κοινός προορισμός.
Κύριε Σπέρτο, ένα μεγάλο και ανθρώπινο ευχαριστώ.
Για την επιμονή, την εμπειρία, τις μάχες, τις διαφωνίες μας, αλλά κυρίως για το ότι στα δύσκολα μείναμε στην ίδια πλευρά: στην πλευρά της ευθύνης απέναντι στο ΟΑΚΑ.
Και εκείνο το χτύπημα στην πλάτη του Μαρτίου του 2020, σήμερα μπορώ να το ανταποδώσω με ένα χαμόγελο και μία μόνο φράση:
Τελικά, κύριε Σπέρτο, δεν χρειάστηκε να πούμε πολλά.
Αρκούσε να τα κάνουμε.
Να είστε πάντα γερός, δυνατός και δημιουργικός.
Έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας. Και, ευτυχώς, αρκετά πράγματα για να συνεχίσουμε να διαφωνούμε… μέχρι να τα κάνουμε πραγματικότητα».