Βραβείο ζωής στο Γιώργο Φαλίδα

Το Forum Στερεάς Ελλάδας άνοιξε τις πόρτες του την Παρασκευή 31 Μαρτίου, και έως την Κυριακή 2 Απριλίου αποτέλεσε το σημείο αναφοράς για αρκετές από τις επιχειρήσεις της περιοχής της Άμφισσας, και όχι μόνο, δίνοντάς τους την ευκαιρία να εκθέσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους στο κοινό. Τα εγκαίνια πραγματοποίησε ο πρ. Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης Δημήτρης Τσουκαλάς, ενώ με το πέρας της επίσημης έναρξης ακολούθησε συζήτηση με θέμα «Οι αναπτυξιακές δυνατότητες του Νομού Φωκίδας».
Ένα από σημεία όπου αξίζει κανείς να σταθεί, μεταξύ των όσων συνέβησαν κατά τη διάρκεια του τριημέρου στο Πνευματικό Κέντρο Άμφισσας, είναι αναμφίβολα η βράβευση, το Σάββατο, παλαιών επιχειρηματιών της περιοχής, μεταξύ των οποίων ήταν και αυτή του Γεώργιου Φαλίδα, ενός ανθρώπου που έχει συνδέσει το όνομά του με τον εμπορικό κόσμο από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα έως και σήμερα. Ο κ. Φαλίδας βραβεύτηκε για την προσφορά και την παρουσία του στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι της Φωκίδας, αποτελώντας παράδειγμα προσφοράς, αλλά και ένα πρότυπο ανθρώπου που κατάφερε στην έως σήμερα διαδρομή του να κερδίσει το σεβασμό όλων.
Από το 1945…
Με την ευκαιρία της βράβευσης μιλήσαμε μαζί του, αποκομίζοντας ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το πως ο ίδιος και η οικογένειά του μεγαλούργησαν επιχειρηματικά στην περιοχή, μη ξεχνώντας όμως στιγμή, όπως χαρακτηριστικά μας είπα, το από πού ξεκίνησε. Από εκεί μάλιστα άρχισε να μας ξετυλίγει το κουβάρι μιας ιστορίας τριών γενεών, με τον ίδιο να αποτελεί την ενδιάμεση, αλλά και την πιο καθοριστική για τη δημιουργία του επιχειρηματικού ονόματος που όλοι σήμερα γνωρίζουν. Ο κ. Γιώργος μας γύρισε στα δύσκολα χρόνια αμέσως μετά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο, το 1945, όταν ο ίδιος με τον πατέρα του γύριζαν όλη την περιοχή πουλώντας υφάσματα και συναφή είδη. Πέντε χρόνια αργότερα άνοιξαν ένα μπακάλικο και όπως μας είπε «παρά τις δυσκολίες και τις κακουχίες εκείνης της περιόδου είχαμε τη δουλειά μας», μεταφέροντάς μας όμως και το όνειρο που είχε ο ίδιος να κάνει κάτι μεγαλύτερο. Κάτι διαφορετικό το οποίο είχε σχεδιάσει στο μυαλό του, και που δεν θα σταματούσε εάν δεν το έκανε πράξη.
Πρώτη και σημαντική στάση της διαδρομής το μακρινό 1955, όταν με 15.000 δραχμές στην τσέπη, εκ των οποίων οι 5.000 δανεικές από τα θείο του Κωνσταντίνο Κάζο, ξεκίνησε για την Αθήνα προκειμένου να προμηθευτεί εμπορεύματα κάνοντας το επόμενο βήμα. Φτάνοντας στην καρδιά του εμπορίου εκείνης της περιόδου, πέριξ της Μητροπόλεως, ρίχτηκε στο ψάξιμο, αλλά δυστυχώς για τον ίδιο δεν ήταν όπως τα είχε φανταστεί. Σκοπός του ήταν να αγοράσει εμπόρευμα διπλάσιας αξίας από τα χρήματα που διέθετε, αλλά κανένας δεν τον πίστωνε, καθώς όλοι ήθελαν… συστάσεις. Ζητούσαν συστάσεις τις οποίες ο ίδιος δε διέθετε, όντας ένα νέο παιδί που μόλις είχε ολοκληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, αλλά έως εκεί. Τα όνειρα άραγε μπαίνουν παρακαταθήκη; Κι όμως μπαίνουν όπως αποδείχθηκε λίγο μετά. Απογοητευμένος από την έκβαση της έρευνας, κάθισε αντικρίζοντας μία από τις μεγαλύτερες υφασματαποθήκες της εποχής, τις ξακουστές υφασματαποθήκες Ζούλα. «Ποιος είμαι εγώ που θα μπω, χωρίς να με ξέρουν, και θα δεχθούν το αίτημά μου;», σκέφτηκε, αλλά δεν είχε άλλη λύση. Στην Άμφισσα με άδεια χέρια δε θα γυρνούσε… και μπήκε, όμως η απάντηση που έλαβε από τον υπάλληλο ήταν και πάλι αρνητική. «Στο δρόμο της εξόδου από το κατάστημα, και πριν βγω, αντίκρισα στα αριστερά μου έναν κύριο, ο οποίος καθόταν στο γραφείο του και βλέποντάς με μου έκανε ένα νόημα», μας είπε. «Ήταν ο ίδιος ο ιδιοκτήτης, ο οποίος είχε λάβει γνώση του αιτήματος, και κάτι θέλησε να μου πει», συνέχισε την αφήγησή του ο κ. Γιώργος, μεταφέροντάς μας πλέον μέσα στο γραφείο ενός εκ των μεγαλύτερων εμπόρων εκείνης της περιόδου. «Του συστήνομαι, με κοιτάζει και μου λέει: Αν χάσω 15.000 δραχμές δε χάνω τίποτα. Θα σε εμπιστευτώ και φρόντισε να μη με διαψεύσεις», του είπε, κι εκεί ξεκίνησαν όλα.
Ο δρόμος της επιστροφής ήταν για τον Γιώργο Φαλίδα κι ο δρόμος για το επόμενο βήμα στα όσα είχε σχεδιάσει. Δε γύριζε πια με άδεια χέρια, αλλά με γεμάτα, και τώρα έπρεπε να ριχτεί στη δουλειά. Μία δουλειά που άμεσα έφερε τα πρώτα αποτελέσματά της, μιας και όλο το εμπόρευμα πουλήθηκε τις αμέσως επόμενες ημέρες στην εμποροπανήγυρις της περιοχής. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, και μέσα σε μόλις 7 ημέρες, ο κ. Γιώργος και ο πατέρας του κατάφεραν να πουλήσουν όλη την πραμάτεια τους, βγάζοντας 45.000 δραχμές! «Δεν μπορούσα να το πιστέψω», μας λέει, «αλλά ήξερα ότι εκείνη ήταν και η στιγμή που θα έπρεπε να «πέσω με τα μούτρα» στη δουλειά».
Αντίπαλος με τα «θηρία»
Και έτσι έκανε περνώντας στο επόμενο βήμα που ήταν το άνοιγμα ενός νέου καταστήματος. «Θα πέσουν τα θηρία να σε φάνε», μας λέει ότι του είπαν όσοι έμαθαν το σχέδιό του, αλλά γι’ αυτόν τίποτα δεν ήταν πια εμπόδιο. Κατάφερε να κλείσει τη συμφωνία για ένα κατάστημα στην επάνω πλατεία της πόλης, ένα κατάστημα 100 τμ, για το οποίο θα πλήρωνε 300 δραχμές το μήνα. «Δέκα δραχμές τη μέρα έπρεπε να βγάζω γι’ αυτή μου την υποχρέωση και δε φοβήθηκα», σημειώνει, μεταφέροντάς μας και πάλι στην Αθήνα, και συγκεκριμένα στο γραφείο, ποιου άλλου, του Ζούλα όπου εμφανίστηκε έχοντας αυτή τη φορά στην τσέπη όλες τις εισπράξεις από το παζάρι. Η νέα συμφωνία προέβλεπε εμπόρευμα 60.000 δραχμών, με 15.000 πίστωση, αλλά αυτή τη φορά όλα ήταν πιο εύκολα. Είχε φανεί άλλωστε συνεπής, κι αυτό δεν ήταν λίγο. Δεν ήταν λίγο μάλιστα, σε σημείο που λίγο αργότερα, και ενώ θέλησε να προμηθευτεί νέα προϊόντα για το μαγαζί του, καινούριους κωδικούς όπως θα λέγαμε σήμερα, ο Ζούλας ήταν εκείνος που του έδωσε και τη συστατική επιστολή για να ανοίξουν νέες πόρτες.
Η ώρα της Ιτέας
«Και κάπως έτσι τα 30τμ, που για αρχή καλύπταμε στο κατάστημα, έγιναν 60, και τα 60…100», μας είπε, φτάνοντας στο 1969, όταν το ακίνητο είχε περάσει πια στην ιδιοκτησία του, με τον ίδιο να το γκρεμίζει και να «σηκώνει» στη θέση του το χώρο που σήμερα όλοι στην Άμφισσα, αλλά και στις γύρω περιοχές, γνωρίζουν. Το πέρασμα των χρόνων τον οδήγησε το 1982 στο να ανοίξει ένα νέο κατάστημα στην Άμφισσα με αθλητικά και νεανικά ρούχα, ενώ δύο χρόνια αργότερα δραστηριοποιήθηκε στον ίδιο τομέα και στην Ιτέα. Τα χρόνια περνούσαν, η επιχείρηση μεγάλωνε, μεγάλωναν και οι ανάγκες, αλλά ο κ. Γιώργος είχε, όπως μας είπε, άξιους συμμάχους. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 μπήκαν στη δουλειά και τα παιδιά του, ο Θανάσης, η Μαρία και ο Γιάννης, καθώς αργότερα και οι Νύφες του Άννα και Ελένη, αποτελώντας στην ουσία τους συνεχιστές του έργου του. Βασικό στήριγμά του βέβαια σε όλη αυτή τη διαδρομή, ποιος άλλος, η σύζυγός του Ζωή, η οποία και αποτέλεσε και το σημαντικότερο δεκανίκι του, ενώ κοιτάζοντας το σήμερα και το αύριο, βλέπει στα μάτια των πέντε εγγονιών του τη συνέχεια του μόχθου του.
Το μυστικό της επιτυχίας
«Είμαι 88 ετών και ακόμα δουλεύω», μας λέει χαμογελώντας, αντικρίζοντας προς τα πίσω τα όσα δημιούργησε, αλλά χωρίς να κρύψει και τον προβληματισμό του γι’ αυτά που οι νέοι αντιμετωπίζουν σήμερα. «Υπάρχει μυστικό στην επιτυχία;», τον ρωτήσαμε, για να μας απαντήσει: «Δούλευα 16 ώρες την ημέρα. Η επιτυχία θέλει ρίσκο, θέλει οργάνωση, θέλει πολύ δουλειά και αφοσίωση». «Όποιος τα έχει αυτά μπορεί ακόμα και σήμερα να πετύχει», μας είπε, κλείνοντας την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μας.
Τούτα ήταν μερικά από τα σημεία σταθμός της διαδρομής του Γεώργιου Φαλίδα. Ενός ανθρώπου που συνέδεσε το όνομά του με τη ζωή του τόπου, του κλάδου του και όχι μόνο. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Επιμελητηρίου Φωκίδας, εκτελώντας για πολλά χρόνια χρέη Οικονομικού Επόπτη, ενώ παράλληλα υπήρξε και ο ιδρυτής του Εμπορικού Συλλόγου στις αρχές της δεκαετίας του ’70. «Έχω ζήσει μια ζωή γεμάτη», όπως μας είπε μεταξύ άλλων, για την οποία είναι βέβαιο, ότι τόσο ο ίδιος, όσο και οι δικοί του άνθρωποι, η οικογένειά του και εκείνοι που τον γνώρισαν από κοντά, μπορούν κάλλιστα να καμαρώνουν. Και έχουν κάθε δικαίωμα…