Συναίνεση στο Δήμο Δελφών; Πόσο αργά για (γνήσιες) υποσχέσεις;

Ήταν από τις λίγες, αν όχι σπάνιες, φορές που σε ένα κομβικό ζήτημα για τα συμφέροντα του δήμου το δημοτικό συμβούλιο χαρακτηρίστηκε από πλήρη ομοφωνία και ομοθυμία. Αναφερόμαστε στο ζήτημα του Χωροταξικού Πλαισίου Στερεάς, όπου η απόφαση για αίτηση ακύρωσής του ήταν καθολική και επιστεγάστηκε από πλήρη συναίνεση των μελών του συμβουλίων και όλων των παρατάξεων.

Είναι, όμως, αυτή η ευρύτερη εικόνα στα πολιτικά πράγματα του Δήμου Δελφών;

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση υπάρχουν λέξεις κλειδιά, τις οποίες εκείνος που θα προσωποποιεί πειστικότερα θα ξεκινάει την προεκλογική κούρσα από την “εσωτερική” και θα έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες όχι απλά προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές αλλά και για να εγκαινιάσει μια νέα προσωπική πολιτική ηγεμονία για εκείνον και τα συμφέροντα που εκπροσωπεί. Στον προηγούμενο εκλογικό κύκλο η λέξη αυτή ήταν η “διαφάνεια”. Ο όρος και το περιεχόμενό του, βέβαια, συνεχίζει να βρίσκεται ψηλά στην προτεραιότητα των δημοτών, και για το λόγο αυτό θα παραμείνει θέλοντας και μη ψηλά και στο προεκλογικό ρεπερτόριο όσων θα διεκδικήσουν την ψήφο των εκλογέων τον Μάιο. Όμως πια στην κορυφή της ατζέντας έχει ήδη εκτοπιστεί από τη λέξη “συναίνεση”. Κι αυτό εξ αιτίας του νέου εκλογικού νόμου.

Η απλή αναλογική φιλοδοξεί να μετασχηματίσει το παλαιοημερολογίτικο “δημαρχοκεντρικό” μοντέλο, που είχε προ πολλού αποβεί καρκινοφόρος κι ανασχετικός παράγοντας για τις δημοκρατικές διαδικασίες και την πρόοδο των συμφερόντων των πολιτών-όχι όμως ακριβώς και των ασκησάντων διοίκηση στους δήμους (εξ ου και οι διαπρύσιες αντιστάσεις της ΚΕΔΕ περί “ακυβερνησίας” όταν επρόκειτο να ψηφιστεί). Όπως grosso-modo γνωρίζει πια η κοινή γνώμη, για το σχηματισμό πλειοψηφίας στα δημοτικά (και περιφερειακά) συμβούλια θα χρειάζεται η συνένωση συμβούλων από δύο ή και τρεις συνδυασμούς συνδυασμούς. Κατά νομοτελειακό τρόπο, επομένως, τα χαρακτηριστικά μετριοπάθειας, σύνθεσης και συναίνεσης και η σαφής αναγνώρισή τους από τους ψηφοφόρους θα είναι ένα από τα πλέον κεντρικά στοιχεία που θα αναδείξουν το νέο δήμαρχο Δελφών. Πόσο γνήσια, όμως, θα είναι η δέσμευση περί “συναίνεσης” από όσους διεκδικούν αυτή τη στιγμή το θώκο του Δημάρχου στην Παρνασσίδα, τη στιγμή που όλοι έχουν την πορεία τους στα κοινά του τόπου;

Ο νυν Δήμαρχος Δελφών θα χρειαστεί να κουραστεί πολύ για να πείσει και κυρίως να ενεργοποιήσει τη φαντασία του. Η σύμπηξη συμμαχιών απαιτεί ικανότητα σύνθεσης κι η εντύπωση αυτή έχει χαθεί αμετάκλητα και προ πολλού για το Θανάση Παναγιωτόπουλο, παρά τη μετριοπαθή στάση του στα δημοτικά συμβούλια του τελευταίου καιρού, όπου σε ορισμένα θέματα αποδέχεται εισηγήσεις κι άλλων παρατάξεων (με δεδομένη, βέβαια, την από καιρό ουσιαστική απώλεια της δεδηλωμένης). Οι επαναλαμβανόμενες απώλειες και οι φυγόκεντρες τάσεις κάθε είδους στελεχών και συνεργατών σε όλη τη γεωγραφική επικράτεια του δήμου, που έχουν καταγραφεί από την αρχή κιόλας της θητείας της νυν δημοτικής Αρχής, είναι πλέον πάρα πολλές αφ ενός ώστε να θεωρηθούν “συμπτώσεις” αφ ετέρου ώστε να αποδομούν την όποια ρητορική συναινέσεων που θα επιχειρηθεί.

Παράλληλα, η συγκεντρωτική ιδιοσυγκρασία του νυν Δημάρχου δε συνηγορεί εύκολα για ειλικρινή συναίνεση και αποδοχή της “αλήθειας» των άλλων. Η δημιουργία, ωστόσο, το 2014 συνδυασμού με στελέχη ποικίλων ιδεολογικών αποχρώσεων, παρόλο που πλέον δεν ευθυγραμμίζεται με το πολιτικό κλίμα που κυριαρχεί στις αναζητήσεις των πολιτών, θα μπορούσε να υποστηρίξει επικοινωνιακά και πολιτικά την κεντρομόλα φιλοσοφία του Θ. Παναγιωτόπουλου, αν δεν είχε προηγηθεί ο εκφυλισμός, ουσιαστικά, της παράταξης που έλαβε τη λαϊκή εντολή πριν πέντε χρόνια.

Ο Παναγιώτης Ταγκαλής στη θητεία του παρόντος δημοτικού συμβουλίου και μετριοπάθεια επέδειξε και τον εντυπωσιασμό προσπάθησε να αποφύγει, ενώ υιοθέτησε και όχι λίγες επιλογές του Θανάση Παναγιωτόπουλου. Εν τούτοις, η κάθετη διαφοροποίησή του με λεπιδωτή γλώσσα του σε μείζονες επιλογές της δημοτικής Αρχής (κυκλοφοριακό, Ρομά, εργασίες αποκατάστασης στην Άμφισσα κ.α.), όσο πρωτίστως ο δαπανηρός προσωπικά και χρόνιος “ανένδοτος” που έδωσε στην επιτροπή του άρθρο 152 (Ν.3463/2006 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων) σχετικά με την απόφαση για την αναπροσαρμογή των δημοτικών τελών καθαριότητας και ηλεκτροφωτισμού, που ψήφισε το δημοτικό συμβούλιο το Δεκέμβριο του 2014 και που, αν τελεσφορούσε, θα οδηγούσε το δήμο σε “λουκέτο”, καθιστά και αυτού την προσπάθεια δύσκολη και το εγχείρημα να αποδείξει την ικανότητα σύνθεσης ανηφορικό. Ιδίως που εκ δεξιών του έχει εγκατασταθεί και συνδυασμός με όχι αγαστές τις σχέσεις μεταξύ τους, όπως διαφάνηκε με ενάργεια και με αφορμή στην πρόσφατη συζήτηση περί «μακεδονικού» και το χαρτοπόλεμο των ανακοινώσεων που ακολούθησε ένθεν κι ένθεν.

Ταυτόχρονα, όπως ισχύει βέβαια και για το Θανάση Παναγιωτόπουλο, ο προγενέστερος πολιτικός βίος στην (ηγεμονική) δημαρχιακή θητεία Φουσέκη δεν παρέχει τα εχέγγυα που θα καθιστούσαν την προσπάθεια αυτή απλούστερη και θα έπειθαν με ασφάλεια το κοινό για ειλικρινείς συνέργειες. Άλλωστε, όπως έλεγε κι ο Βενιαμίν Φραγκλίνος «οι πιστωτές (βλ. ψηφοφόροι) έχουν καλύτερη μνήμη από τους οφειλέτες (αιρετούς)».

Ιδιαίτερες δυσκολίες στον τομέα αυτό στρατηγικά θα έχουν και οι “Πολίτες στο Προσκήνιο”. Ο συνδυασμός του Π. Μέγκου προεκλογικά το 2014 κινήθηκε κατά αρτηριοσκληρωτικό ιδεολογικά τρόπο. Απέφυγε τα ανοίγματα σε όμορους πολιτικά χώρους και λειτούργησε εν συνεχεία στη δογματικό και μανιχαϊστικό απολυτίκιο “μνημόνιο-αντιμνημόνιο” και έκλεισε πόρτες σε πολλούς και για πολλά. Η ταύτισή των “Πολιτών” ως προς τον πολιτικό λόγο αφ ενός με την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (ενδεικτικά μόνο, ο Π. Μέγκος είναι μέλος της Κ.Ε. της ΛΑ.Ε.) αφ ετέρου η ετεροβαρής για άλλες περιοχές της δημοτικής επικράτειας προσκόλληση στα ζητήματα της Δ.Ε. Ιτέας, αλλά και η συνωμοσιολογική πολλές φορές προσέγγιση των εξελίξεων συναπαρτίζουν ένα πολιτικό trademark εμπεδωμένο στην κοινή γνώμη, το οποίο θα χρειαστεί κόπο ώστε να ανανεωθεί και να παραγάγει ειλικρινείς συνεργασίες, όπως έχει ανάγκη ο δήμος και οι κάτοικοί του.

Για την παράταξη του Γ. Δρακάκη οι συμπράξεις δεν ήταν μέχρι τώρα το ζητούμενο. Ο ακραία αφοριστικός και καταγγελτικός του λόγος σε κάθε δημοτικό συμβούλιο κατά παντός και τα βαριά λόγια που έχουν ειπωθεί περισσότερο απωθούν παρά έλκουν έστω και κατ ελάχιστο. Λόγος ο οποίος είναι εκείνος που διαφοροποιεί το συγκεκριμένο συνδυασμό και που τον οδηγεί να απευθύνεται σε συγκεκριμένες δεξαμενές και συγκεκριμένα ακροατήρια και που θα δυσκολέψουν τόσο τον ίδιο τον επικεφαλής της “Δελφικής Δημοκρατίας” όσο και πιθανούς υποψήφιους δημάρχους να δικαιολογήσουν με φυσικότητα και προγραμματικό λόγο την πιθανή συνεργασία τους στο σχηματισμό πλειοψηφίας στο νέο δημοτικό συμβούλιο.

Τέλος, για τη Λαϊκή Συσπείρωση τα δεδομένα είναι ευανάγνωστα. Ο αυτοδιοικητικός βραχίονας του ΚΚΕ, λειτουργώντας με απόλυτη κομματική πειθαρχία, είναι περίπου βέβαιο ότι θα απόσχει από διεργασίες με άλλους συνδυασμούς κινούμενη στη λογική “πέντε συνδυασμοί, δύο πολιτικές”. Αυτό ωστόσο που μένει να φανεί είναι αν η επιτυχία και η δημαρχιακή πολιτεία Πελετίδη στην Πάτρα μπορεί να κάνει το Κόμμα να σκεφτεί περίπου αλλιώς στην παρούσα συγκυρία.

Το βέβαιο είναι ότι λόγω του νέου εκλογικού συστήματος για να διοικηθεί ο (κάθε) δήμος θα πρέπει να υπάρξουν συνεργασίες, συμπράξεις και συνέργειες. Άλλωστε αυτή θα είναι και η λαϊκή εντολή προς όλους. “Βρείτε τα και συνεργαστείτε για το καλό του δήμου”! Κατά συνέπεια, τα όποια συμβαλλόμενα μέρη στις συνεργασίες αυτές θα πρέπει να προσέλθουν όταν θα έρθει η συγκεκριμένη στιγμή με κάθε ειλικρίνεια και σεβασμό προς τους δημότες, ώστε να μπορούν να γίνουν πιστευτοί και να έχουν τη συναίνεση της κοινής γνώμης. Και ο προγενέστερος πολιτικός βίος όλων, κατά το μάλλον ή ήττον, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον δεν προδιαθέτει προς τούτο.

Για αυτό, όπως λέει κι ένα γκράφιτι σε κάποιον τοίχο: “Να προσέχεις τα λόγια που λες σήμερα να είναι γλυκά. Γιατί αύριο μπορεί να χρειαστεί να τα φας”…

Από την έντυπη έκδοση