Οι νέοι, η ζωή και το χρέος μας

Εκδηλώσεις το Σαββατοκύριακο 30-31/3 στο Δήμο Δελφών

Της Μαρίνας-Σελήνης Κατσαϊτη*

Το τελευταίο σαββατοκύριακο του Μάρτη, είχαμε την ευκαιρία και την πολυτέλεια να παρακολουθήσουμε δυο εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε συνεργασία με τον Δήμο Δελφών, στο Κυριακοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Ιτέας. Η πρώτη με πρωτοβουλία της Προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνασίου Γαλαξιδίου, κυρίας Μαρίας Μαρδάκη με θέμα τη Βία και την Παραβατικότητα των νέων, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 30/3. Η δεύτερη, με πρωτοβουλία της Προέδρου Παραρτήματος Φωκίδας της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, κυρίας Γεωργίας Καπαρέλη, με θέμα τον Καρκίνο στα παιδιά, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 31/3.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα, σαν πολίτης, σαν μάνα και σαν εκπαιδευτικός να εκφράσω τα συγχαρητήρια μου στους διοργανωτές των δυο εκδηλώσεων, διότι πραγματικά οι διοργανώσεις ήταν ουσιαστικές, χρήσιμες και εξαιρετικά επιμορφωτικές. Με μια λέξη συγκλονίστηκες. Οι δε προσκεκλημένοι ομιλητές και στις δυο περιπτώσεις κυριολεκτικά εκλεκτοί. 

Δυο είναι τα ζητήματα τα οποία επιθυμώ να αναδείξω στο παρόν άρθρο, για την τοπική κοινωνία αλλά και γενικότερα για τους αναγνώστες της εφημερίδας μας. Το πρώτο αφορά τη θεματική, η οποία και στις δυο περιπτώσεις ήταν οι νέοι, τα παιδιά μας. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει τίποτε πιο ουσιαστικό και τίποτε πιο επείγον από το να ασχοληθούμε όλοι τώρα, περισσότερο από ποτέ, με οποιοδήποτε ζήτημα αφορά και επηρεάζει τη ζωή των παιδιών μας. Και λέω των παιδιών μας, γιατί κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε να ξεχωρίζουμε τα παιδιά σε δικά μου και δικά σου, και να καταλάβουμε ότι ΟΛΑ τα παιδιά εκεί έξω είναι παιδιά μας. Και το μέλλον τους μας αφορά όλους. Και είμαστε ΟΛΟΙ σαν κοινωνία υπεύθυνοι για αυτά, ανεξάρτητα με το αν τα έχουμε φέρει εμείς στον κόσμο ή όχι. 

Άκουσα με πολλή προσοχή τις εισηγήσεις των καλεσμένων ομιλητών στην ημερίδα για τη Βία και την Παραβατικότητα των νέων. Και οφείλω να ομολογήσω πως η ομιλία του ψυχολόγου που υπηρετεί στην Αστυνομική Διεύθυνση Ανηλίκων κυρίου Σταματόγιαννη, αναφορικά με τους ψυχολογικούς παράγοντες που αφορούν την παραβατικότητα των ανηλίκων με καθήλωσε, γιατί μου υπενθύμισε ότι τα παιδιά είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Και αυτό ήταν ένα γερό χαστούκι. 

Η βία και η παραβατικότητα που παρατηρείται σήμερα στους νέους, σε ποσοστά υψηλότερα από ποτέ αλλά και με την ολοένα φθίνουσα μέση ηλικία διάπραξης αδικήματος, δεν είναι αποτέλεσμα ούτε της κακής πάστας των παιδιών μας αλλά ούτε και του κακού τους χαρακτήρα. Είναι αποτέλεσμα του λάθος προτύπου που ΕΜΕΙΣ τους προσφέρουμε. Είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας που ΕΜΕΙΣ τόσο γενναιόδωρα τους διδάσκουμε. Είναι αποτέλεσμα της «βίας» που βιώνουν σε όλα τα επίπεδα μέσα στην κοινωνία την οποία ΕΜΕΙΣ συνδιαμορφώνουμε. Σε μια κοινωνία, που βρίζουμε χωρίς αναστολές τον μπροστινό μας επειδή άργησε τρία ολόκληρα δευτερόλεπτα να ξεκινήσει στο φανάρι, που φωνάζουμε στην ουρά της εφορίας επειδή ο υπάλληλος που εξυπηρετεί τον συμπολίτη μας δεν ολοκλήρωσε την εργασία του σε πέντε λεπτά, και που δεν χάνουμε ευκαιρία να δείξουμε τη λιγοστή ψυχική μας ποιότητα στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε σε ανθρώπους «αδύναμους» αλλά και στα ζώα. Γυρνάμε επιδεικτικά τον προβολέα στο σύμπτωμα, δηλαδή τη συμπεριφορά, δίχως να εξετάζουμε την αιτία. Διότι η αιτία, θα μας στενοχωρήσει και θα μας προβληματίσει. Και ενδεχομένως και να μας ταράξει. 

Για να εκφράζουν τα παιδιά μας τόσο φόβο και τόσο θυμό, μέσω της βίας και της παραβατικής συμπεριφοράς, κάτι πολύ βαθύ και πολύ λάθος μάλλον τους συμβαίνει. Και αυτό που τους συμβαίνει το κάνουμε εμείς, οι μεγάλοι. Η δεύτερη ομιλήτρια που με καθήλωσε στη συγκεκριμένη εκδήλωση ήταν η κυρία Πανάγου. Εκπαιδευτικός στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Βόλου, μίλησε για τα χαρακτηριστικά των νέων που φοιτούν στο σχολείο και το ρόλο του σχολείου στην επανένταξη των μαθητών στην κοινωνία. Η κυρία Πανάγου, γλαφυρά αλλά και με όση σοβαρότητα αρμόζει στο ζήτημα, εξήγησε την πολυπλοκότητα του ζητήματος αλλά και τη σοβαρότητά του αναφορικά με την πορεία και την εξέλιξη της ζωής του κάθε ανθρώπου σημειώνοντας το χρέος μας να μην στιγματίζουμε και να μην κρίνουμε με βάση τα κακώς καμωμένα αλλά να μαθαίνουμε να αναδεικνύουμε τα πλεονεκτήματα και τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα επαναφέρουν τους νέους στη νομιμότητα, δίνοντάς τους μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Σημειωτέον ότι πολλά από τα παιδιά αυτά έχουν στερηθεί ακόμη και την πρώτη ευκαιρία εκ γενετής.

Η δεύτερα ημερίδα, της Κυριακής, επίσης σκληρή και συγκινητική, με έστειλε σπίτι στα παιδιά μου γεμάτη ευγνωμοσύνη. Αυτό είναι και το δεύτερο θέμα που θα ήθελα να αναδείξω. Η ευγνωμοσύνη και η αναγνώριση των ζητημάτων που είναι πράγματι σημαντικά στη ζωή. Ευτυχώς είμαι από τους ανθρώπους που ευχαριστεί κάθε μέρα τον Θεό για την καλή υγεία που έχουμε, εγώ και τα παιδιά. Και δεν τη θεωρώ δεδομένη. Και όταν προσεύχομαι στον Θεό, σας λέω αλήθεια, μόνο ΥΓΕΙΑ ζητάω. Το θέμα της δεύτερης αυτής ημερίδας, όπως σας είπα ήταν ο Καρκίνος στα Παιδιά. Κι εκεί οι ομιλητές ήταν εξαιρετικοί. Ωστόσο, θα ήθελα να υπογραμμίσω την αξία δυο ομιλιών που με έκαναν να κλαίω από συγκίνηση. Πρώτη ήταν η ομιλία της κυρίας Ματίνας Κυριάκου, μητέρας του Αλέξανδρου, ο οποίος, μαζί με την οικογένειά του πάλεψε για χρόνια πολλά με τον καρκίνο και τελικά έφυγε από τον κόσμο αυτό. Η κυρία Κυριάκου, με περίσσευμα ψυχικών αποθεμάτων, που δεν έχω ιδέα μετά από μια τέτοια περιπέτεια που μπορεί να τα βρήκε (μάλλον στο ίδιο μέρος που τα βρήκε και η κυρία Καρυστιανού και τόσοι τόσοι άλλοι γονείς), μοιράστηκε μαζί μας συγκινητικές και ταυτόχρονα σκληρές λεπτομέρειες αναφορικά με τη δοκιμασία στην οποία υπεβλήθησαν οικογενειακώς μετά την πρώτη διάγνωση του γιού της με καρκίνο. Η κυρία Κυριάκου, μια ηρωίδα, με το κεφάλι ψηλά και ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΗΣ, μας κάλεσε να γίνουμε όλοι εθελοντές δότες του μυελού των οστών, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες να σωθούν ζωές πασχόντων από καρκίνο. Μας έδειξε το παράδειγμα του εθελοντισμού στην πράξη και μας κάλεσε να ενδιαφερθούμε κι εμείς για όλα τα παιδιά (αλλά και τους συνανθρώπους μας γενικά), ανεξάρτητα από το αν είναι βιολογικά δικά μας. 

Η κυρία Μαρδάκη, και εδώ πραγματικά θα υποκλιθώ, εξιστόρησε τον Γολγοθά που έζησε από τα δώδεκα της χρόνια, παλεύοντας με τη λευχαιμία, την οποία τελικά νίκησε πριν καλά καλά ενηλικιωθεί. Μας διηγήθηκε τις κυριολεκτικά τρομακτικές στιγμές των εξετάσεων, της διάγνωσης, αλλά και της πολυετούς θεραπείας. Τα σωματικά και ψυχικά συμπτώματα και τη σημασία του να μένεις μαχητής μέχρι τέλους. Με λόγο κοφτό, προτάσεις μικρές, και λέξεις προσεκτικά αλλά με πόνο βαλμένες, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν το βίωμα τόσο παραστατικά, μας «έβαλε όντως στα παπούτσια της». Και μας χτύπησε με έμμεσο τρόπο το καμπανάκι. Μας θύμισε την ύβρι που διαπράττουμε καθημερινά γκρινιάζοντας για ένα σορό ανόητα και ανούσια πράγματα, αντί να γιορτάζουμε και να ευγνωμονούμε που είμαστε ζωντανοί και υγιείς. 

Ως πολίτης, ως μάνα και ως εκπαιδευτικός θα ήθελα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τόσο τους διοργανωτές όσο και όλους τους ομιλητές των δυο ημερίδων. Αυτό το σαββατοκύριακο έγινα πιο πλούσια. 

Κλείνω με ένα μεγάλο μπράβο στη Μαρία. Υποκλίνομαι. 

*Η Μαρίνα-Σελήνη Κατσαΐτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ανάλυσης, Πρόεδρος στο Τμήμα Περιφερειακής και Οικονομικής Ανάπτυξης Άμφισσας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών