Δημήτριος Π. Καραγιώργος (1941-2026)

Του Σάββα Γιαννοσπύρου

Έφυγε πριν λίγες ημέρες από τη ζωή και ετάφη στην Αττική γη ο αγαπημένος φίλος και συμπατριώτης μας, Δικηγόρος, Δημήτριος Π. Καραγιώργος.                                                                                                                  

Συμπαραστεκόμαστε και εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του και στους οικείους του.                                                                                                                            Ο οικείος, προσιτός και προσφιλής σε όλους Μήτσος (όπως του άρεσε να τον προσφωνούν) γεννήθηκε στην Άμφισσα (13 Ιουνίου 1941) και ήταν ένα από τα έξι παιδιά (και το μικρότερο σε ηλικία) της γνωστής οικογένειας του Πανάγου και της Ευθυμίας Καραγιώργου.    

                                                                                                                                            Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του στο παλαιό 2ο Δημοτικό («Παρθεναγωγείο») και στο Γυμνάσιο – Λύκειο («Γιάγτζειον -Δελμούζειον») της Άμφισσας, μετακόμισε στην Αθήνα όπου εισήχθη και φοίτησε με επιτυχία τόσο στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), όσο και στη Νομική Σχολή Αθηνών.                                                                                                                                                               

Ο «ψηλός» όμως «ερωτεύτηκε» τη Νομική επιστήμη και τη μαχόμενη δικηγορία, που σταθερά και αδιάλειπτα την άσκησε-υπηρέτησε για 40 και πλέον χρόνια.                                                                          

Διακρίθηκε για την επιστημονική του κατάρτιση, τη συνέπεια, την εντιμότητα, την απλότητα, το πάθος (χαρακτηριστικά και αρετές που τον συνόδευαν σε κάθε πτυχή της ζωής του), τυγχάνοντας της εκτίμησης όλων των συναδέλφων του, του νομικού κόσμου, της κοινωνίας.                                                                                                                                                 Γνήσιος δημοκράτης σε όλο του το βίο, συμμετείχε, ενεργά-μαχητικά-αγωνιστικά, σε όλους τους αγώνες (για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, τη κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία) σταθερά προσανατολισμένος και ενταγμένος στη μεγάλη «δημοκρατική παράταξη».                                                                                                                                                          Αν και έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα, αγαπούσε βαθιά και ισχυρά τη γενέτειρά του, επιδιώκοντας πάντα  να προσφέρει σε αυτή και με κάθε δυνατό τρόπο.          

Τιμήθηκε μάλιστα από τους πολίτες της Άμφισσας, που τον εξέλεξαν δημοτικό σύμβουλο και Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου του (τότε) Δήμου Άμφισσας (1994-1998/Δήμαρχος Π. Γαζή), υπηρετώντας το αξίωμά του με δυναμισμό, σοβαρότητα, ευθύτητα, ανιδιοτέλεια.                                                                                                                Υπήρξε ειδικός  συνεργάτης για πολλά χρόνια (με αφοσίωση, πληρότητα, εργατικότητα, αποτελεσματικότητα) τόσο του Δήμου Άμφισσας (και στη συνέχεια του Δήμου  Δελφών), όσο και της Ιεράς Μητροπόλεως Φωκίδος για τις υποθέσεις που αφορούσαν κυρίως τη προστασία, την ενοποίηση και τη καλύτερη αξιοποίηση της περιουσίας των κληροδοτημάτων των μεγάλων δωρητών-ευεργετών.                                                                  

Για πολλά χρόνια , διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. και νομικός σύμβουλος του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός».                                                                                              Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ΑΝΘΡΩΠΟΣ, καλοσυνάτος, ευγενικός, δοτικός, προς όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες και με ιδιαίτερη μέριμνα, αδυναμία και αγάπη για τους συμπατριώτες του.                                                                                                                                      

Έζησε αγαπημένα και ευτυχισμένα δίπλα στην αείμνηστη «Σαλωνίτισσα» σύζυγό του, Ελένη Χαρ. Μοσκαχλαϊδή (Καθηγήτρια/ Μαθηματικό), τα παιδιά τους Παναγιώτη (Γιατρό/ Ενδοκρινολόγο-Διαβητολόγο) και Δώρα (Δικηγόρο) και τα εγγόνια τους, που υπήρξαν η μεγαλύτερη χαρά και το καμάρι τους.                                                                                                                                                                  Άφησε πίσω του μία μεγάλη παρακαταθήκη, ένα παράδειγμα και υπόδειγμα ήθους, ύφους, προσφοράς, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, ντομπροσύνης,ενσυναίσθησης.                                                                                                                                                                           Η μνήμη του θα παραμένει ζωντανή και παντοτινή, ιδιαίτερα σε όλους όσους τον γνώρισαν, τον έζησαν, τον αγάπησαν, τον τίμησαν.                                                                                                                                                 ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ! ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ!