Αντί αποχαιρετισμού

1 Σεπτεμβρίου 2026.

Ιτέα Φωκίδας.

‘Ωρα 16.00 μμ.

Τα μαγαζιά της παραλιακής οδού κλειστά.

Γιατί;

Σσσσ…

Μην μιλάς. Μην μιλάει κανείς .

Τώρα περνάει το παιδί μας. Το αγόρι μας, ο μαθητής μας. Κείτεται ντυμένος γαμπρός σε φέρετρο λευκό.

Σσσσ…

Τώρα τα λόγια δεν έχουν λόγο.

Ο πόνος απέραντος. Η θλίψη ανείπωτη. Τι κι αν προσπαθεί να ξεσπάσει μέσα από τους βρυχηθμούς των μοτοσυκλετών με τους μαυροφορεμένους συμμαθητές. Τι κι αν προσπαθεί να ξεσπάσει μέσα από τον ήχο των πένθιμων εμβατηρίων της φιλαρμονικής. Τι κι αν προσπαθεί να ξεσπάσει μέσα από τα δάκρυα  στα μάγουλα των κοπελιών. Τι κι αν προσπαθεί να ξεσπάσει μέσα από τους λυγμούς της χαροκαμμένης μάνας. Λες κι η θλίψη έγινε ένα μεγάλο σύννεφο πυκνό και μαύρο που σκέπασε την πόλη για πάντα.

Σκέπασε το χαμόγελό σου,

 την καλοσύνη σου,

 τα νιάτα σου,

την αθώα ψυχή σου.

Κι εμείς που  μείναμε πίσω μ΄ένα τυρρανικό γιατί να τριβελίζει την σκέψη μας.

Γιατί;

Γιατί εσένα;

Γιατί τώρα;

Αμαρτία τούτη η σκέψη. Ας είναι.  Ουδείς αναμάρτητος. Μα κι η Παναγία έχασε τον Γιό της στον Σταυρό, είπε ο Πάτερ στον επικήδειο λόγο του, για να παρηγορήσει την μάνα.

Αχ! Τούτα τα λόγια  γίνονται καρφιά στο σταυρό της μάνας, που θα τον κουβαλάει σε όλη τη ςτη ζωή!

Ας υπήρχε Θεέ μου κάτι, ένας λόγος, μία πράξη που να μπορούσε να απαλύνει τον καημό της!

Μα τίποτα!

Σςςς…Δεν υπάρχει τίποτε άλλο να ειπωθεί. Παρά μόνο τούτο:

Στα παιδιά μας που σε θρήνησαν και σε θρηνούν, που σε κουβάλησαν στους ώμους τους  στην τελευαταία σου κατοικία, στον Ηλία, στον Μιχάλη, στον Νίκο, στον Θοδωρή, στον Κωνσταντίνο, στον Γιάννη, στην Μαρίνα, στην Δέσποινα και σε όλα τα παιδιά μας: να’στε πάντα καλά,  γεροί/ές και δυνατοί/ές.

Και σε σένα Θανάση:

Αθάνατος!!!

Μία καθηγήτριά σου