Bruce Lipton: Ένα Σαββατοκύριακο αφύπνισης στην Αθήνα

Της Μαρίνας-Σελήνης Κατσαϊτη*

Ένα ζεστό, γλυκό και όμορφο πλάσμα που αγκαλιάζει ένα πραγματικά ανήσυχο μυαλό. Ένα ευγενικό και ταπεινό άτομο, του οποίου η στοργική ψυχή λάμπει μέσα από τον τόνο της φωνής του. Ο Bruce Lipton ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο διαδίδοντας την ουσία της Κβαντικής Φυσικής: «Τα πάντα είναι ενέργεια!»

Το σεμινάριο του Σαββάτου ξεκίνησε από το κύριο ερώτημα «Πόσες Γαίες χρειαζόμαστε αν ο παγκόσμιος πληθυσμός ζούσε όπως… η Αυστραλία, οι Η.Π.Α., η Ελβετία, η Νότια Κορέα… Ο κατάλογος κατέβηκε άλλες δέκα θέσεις για να φτάσει στην Ινδία. Θα χρειαζόμασταν 5,4 πλανήτες σαν την Γη αν ζούσαμε σαν τους Αυστραλούς, 4,8 αν ζούσαμε σαν τους Αμερικανούς, 2,9 αν ζούσαμε σαν τους Ιάπωνες. Η μόνη λειτουργική λύση στη λίστα ήταν η Ινδία. Σε αυτή την περίπτωση θα χρειαζόμασταν μόνο 70% της Γης. Σήμερα ζούμε στο 1,6 των δυνατοτήτων της Γης. Οι επιστήμονες, σύμφωνα με τον Lipton, έχουν παρατηρήσει ότι το 75% των εντόμων έχει εξαφανιστεί, ενώ εκτιμούν ότι μέχρι το 2048 δεν θα υπάρχουν πλέον ψάρια στον ωκεανό(!). Έτσι, η έκτη μαζική εξαφάνιση στη Γη έχει επισήμως αρχίσει. Η τελευταία (όταν εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι) συνέβη πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια. Ωστόσο, αυτή τη φορά φταίμε εμείς, επειδή καταστρέφουμε το περιβάλλον. Έτσι, το τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε έχει ήδη αρχίσει. Η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Η βασική αιτία όλων των παραπάνω είναι ότι οι άνθρωποι δρουν ανταγωνιστικά και όχι σε συνεργασία μεταξύ τους. Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν ενεργούσαμε σε συνεργασία, όπως ακριβώς κάνει η φύση.

Ο Lipton εξηγεί τη βιολογία των πραγμάτων, δείχνοντας ουσιαστικά μέσω της επιστήμης ότι τα ΓΟΝΙΔΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΥΤΕ ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ. Είναι η ιστορία που λέμε στους εαυτούς μας για το ποιοι είμαστε που καθορίζει τα αποτελέσματα της ζωής μας. Είναι το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσονται τα κύτταρά μας, και όχι τα ίδια τα κύτταρα, που καθορίζουν την ασθένεια και την ευτυχία. Έτσι, αυτό που πιστεύουμε ότι είναι προκαθορισμένο λόγω των κακών γονιδίων μας είναι μόνο η συνέπεια των κακών πεποιθήσεών μας.

Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, ο Lipton εξήγησε ότι αυτό που διδάσκονται τα παιδιά στο σχολείο τις τελευταίες 7 δεκαετίες σχετικά με το DNA, είναι ένα κεντρικό δόγμα. Η ιστορία ότι το DNA ελέγχει τον εαυτό του και ότι κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τα γονίδιά του δεν έχει ποτέ αποδειχθεί από την επιστήμη. Έτσι, στην πραγματικότητα αυτό που διδάσκουμε στα σχολεία για τα γονίδια είναι κάτι σαν θρησκευτικές πεποιθήσεις και όχι επιστήμη.

Ο Lipton συνέχισε με τη βιολογία, τη φυσική, τα μαθηματικά, τη χημεία, αναμειγνύοντας αυτή τη φορά τα ευρήματα και τις θεωρίες μεγάλων μυαλών της ανθρώπινης ιστορίας με τη φιλοσοφία. Τώρα αναφέρθηκαν ο Σωκράτης και ο Δημόκριτος μαζί με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, τη Ρόζαλιντ Φράνκλιν και τον Μαξ Πλανκ. Αυτό το ταξίδι ήταν πράγματι όμορφο. Ωστόσο, το πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι ήταν εξαιρετικά κατατοπιστικό και εκπληκτικά ενδιαφέρον. Και το καλύτερο: έβγαζε νόημα!

Έτσι, τα γονίδια δεν ελέγχουν τη βιολογία. Τα γονίδια είναι σχέδια και το μυαλό ελέγχει αυτά τα σχέδια. Έτσι, όταν αλλάζετε το μυαλό σας, αλλάζετε τα γονίδιά σας. Γι’ αυτό το 99% των ασθενειών προέρχεται από το μυαλό και τον τρόπο ζωής μας και μόνο λιγότερο από το 1% των ασθενειών προέρχεται από τα γονίδια. Στην πραγματικότητα, ο Lipton πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και εξηγεί ότι μόλις 6 (!) ασθένειες προκαλούνται από τα γονίδια, και άρα είναι κληρονομικές. Ο καρκίνος δεν είναι μία από αυτές. Αυτές οι ασθένειες είναι: Κυστική ίνωση, αιμορροφιλία, νόσος του Huntington, Tay Sacks, σύνδρομο Marfan και κληρονομική αιμοχρωμάτωση.

Επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι 9 στους 10 καρκίνους προκαλούνται από τον τρόπο ζωής, ενώ τα γονίδια των ασθενών με καρκίνο έχουν αλλάξει μετά την τήρηση μιας υγιεινής διατροφής πλούσιας σε φρούτα, λαχανικά, δημητριακά ολικής αλέσεως, όσπρια και μέτρια άσκηση. Στην ίδια γραμμή, μελέτες έχουν δείξει ότι το 75-90% όλων των επισκέψεων στο ιατρείο είναι για παθήσεις και παράπονα που σχετίζονται με το άγχος.

Πώς λειτουργεί το άγχος; Το άγχος είναι ένα δύσκολο πλάσμα. Όταν δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση στρες και λειτουργούμε φυσιολογικά, τότε ο πρόσθιος εγκέφαλός μας (η συνείδησή μας) είναι υπεύθυνος. Ωστόσο, όταν βρισκόμαστε υπό άγχος ενεργοποιείται ο οπίσθιος εγκέφαλός μας, που είναι τα αντανακλαστικά, ενώ ο συνειδητός απενεργοποιείται. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν παίζουμε ένα παιχνίδι Pacman. Όταν το φαντασματάκι βρίσκεται οπουδήποτε γύρω μας, τότε ενεργοποιείται ο οπίσθιος εγκέφαλος γιατί θα «μας φάει», και θα χάσουμε.

Στα παλιά χρόνια, όταν ο άνθρωπος έπρεπε να κυνηγήσει για να φάει, όταν ένα λιοντάρι σε κυνηγούσε, το στρες ως αποτέλεσμα του φόβου, απελευθέρωνε όλες τις σχετικές ορμόνες, όπως κορτιζόλη, νορεπινεφρίνη, κυτοκίνες και ισταμίνη. Η υπερβολική κορτιζόλη για παράδειγμα μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του σωματικού βάρους, οστεοπόρωση, μυϊκή αδυναμία και διακυμάνσεις της διάθεσης. Έτσι, η υπερπαραγωγή αυτών των ορμονών στον οργανισμό μας μπορεί να προκαλέσει κάθε είδους ανεπιθύμητα αποτελέσματα.

Τώρα, όταν φοβάστε, ένα σήμα στέλνεται από τον εγκέφαλό σας στα επινεφρίδια και ο συναγερμός (στρες) χτυπάει. Πρέπει να «πολεμήσετε ή να φύγετε».

Υπό συνθήκες στρες, το σώμα – ως αυτόματο αντανακλαστικό – κλείνει την παροχή αίματος στα σπλάχνα, και απενεργοποιεί τόσο το ανοσοποιητικό σύστημα όσο και το συνειδητό μυαλό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το στρες είναι η αιτία για περισσότερο από το 90% των ασθενειών. Γιατί όχι μόνο απενεργοποιείται το ανοσοποιητικό σύστημα, αλλά δεν σας επιτρέπει καν να σκεφτείτε φυσιολογικά και να βρείτε λειτουργικές και λογικές λύσεις προς την κατεύθυνση της αιτίας και όχι του συμπτώματος.

Όταν όμως γεμίζουμε τη ζωή μας με αγάπη, οι χημικές ουσίες που απελευθερώνονται είναι η ντοπαμίνη, η ωκυτοκίνη, η αγγειοπιεσίνη και η αυξητική ορμόνη. Η ντοπαμίνη σας κάνει να αισθάνεστε ευτυχισμένοι, η ωκυτοκίνη (ή αλλιώς το ναρκωτικό της αγάπης) επηρεάζει συμπεριφορές όπως ο κοινωνικός δεσμός, η αγάπη, η αναπαραγωγή και ο τοκετός. Η αυξητική ορμόνη (GH) διεγείρει την ανάπτυξη, την κυτταρική αναπαραγωγή και την αναγέννηση των κυττάρων, με αποτέλεσμα να είναι σημαντική για την ανθρώπινη ανάπτυξη.

Τώρα, ενώ βρισκόμαστε σε κατάσταση στρες, το υποσυνείδητο ή το αντανακλαστικό ενεργοποιείται αντλώντας από τη δεξαμενή που εγκαταστάθηκε στον εγκέφαλό μας πριν από την ηλικία των 7. Αυτός είναι όλος ο «προγραμματισμός» που έχουμε λάβει από την οικογένειά μας, τους κοντινούς μας ανθρώπους και την κοινωνία σε κάποιο βαθμό. Αν έχουμε λάβει «κακό προγραμματισμό» τότε οι αντιδράσεις μας δεν είναι υγιείς, δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν πιστεύουμε ότι είμαστε ασφαλείς, δεν πιστεύουμε ότι είμαστε υγιείς και κατά συνέπεια κάνουμε επιλογές ζωής σύμφωνα με όλες αυτές τις αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό μας. ΑΛΛΑ δεν το συνειδητοποιούμε.

Το πλέον σημαντικό στη διδασκαλία του Lipton είναι ότι ακόμα και αν ο προγραμματισμός έχει λάβει χώρα πριν την ηλικία των 7 ετών, μπορούμε ακόμα να χρησιμοποιήσουμε τον εγκέφαλό μας, τις καθημερινές μας συνήθειες, το διαλογισμό μαζί με άλλες πρακτικές, για να «επαναπρογραμματίσουμε» το υποσυνείδητό μας και να αλλάξουμε όλες τις αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό μας σε θετικές. Και έτσι μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να αυξήσουμε τα επίπεδα της συνειδητής μας σκέψης και να εξασκήσουμε διαφορετικές καθημερινές συνήθειες.

Η ομιλία του Lipton ήρθε την κατάλληλη στιγμή, όπως συμβαίνει με όλα στη ζωή. Κατά κάποιο τρόπο διαισθητικά ήξερα ότι έτσι λειτουργούν τα πράγματα, επειδή το έχω αποδείξει στον εαυτό μου ότι είναι αλήθεια. Ωστόσο, δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε επιστήμη πίσω από αυτό, και μάλιστα ότι η Κβαντική Φυσική είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά. Αυτό που έχει σημασία στο τέλος της ημέρας δεν είναι ποιος είστε, αλλά η ιστορία που λέτε στον εαυτό σας σχετικά με το ποιος είστε. Οι πεποιθήσεις σας είναι αυτές που θα καθορίσουν τα αποτελέσματα της ζωής σας. Αλλάξτε τις πεποιθήσεις σας, και αυτό θα αλλάξει τη ζωή σας!

…και αν δεν ζούμε μέσα στο φόβο, τότε δεν χρειάζεται να είμαστε ανταγωνιστικοί με όλους και όλα γύρω μας. Μπορούμε απλά να γεμίσουμε τη ζωή μας με αγάπη, να συνεργαστούμε μεταξύ μας και να κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο.

Ευχαριστώ Bruce Lipton!

*Η Μαρίνα-Σελήνη Κατσαΐτη είναι Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οικονομικής Ανάλυσης, Πρόεδρος στο Τμήμα Περιφερειακής και Οικονομικής Ανάπτυξης Άμφισσας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών