Βάσω Παπανδρέου: Μια ωραία Αγιώτισσα από τα Βαλιμίτικα στην Οξφόρδη

Του Ιωάννη Ε. Θεοδωρόπουλου*

Κοιμήθηκε η Βάσω. 

Για την πολιτική της αξιοσύνη και την κομματική της διακονία θα μιλήσουν και θα γράψουν τόσο οι σύντροφοί της, όσο και πλείστοι οξύγραφοι πολιτικοί αναλυτές. Από την πλευρά μου κάποια ανθρώπινα πολύ ανθρώπινα, για να μην ξεχνιέται και ο Νietzsche, μιας και τυγχάνω απόφοιτος του λυκείου του Αιγίου.

«Παίρνω»  με τη μνήμη μου το παλιομοδίτικο λεωφορείο  που καθημερινά παίρνει τα παιδιά από Βαλιμίτικα,  μια υποβαθμισμένη, λαϊκή συνοικία, και τα μεταφέρει στο Αίγιο. Μαθήτριες με  τις μπλε ποδιές και με τον άσπρο γιακά  και μαθητές με τα πηλίκια στο σχολείο. Η Βάσω είναι ανάμεσά τους, όσο μπορώ εκ των υστέρων να εκτιμήσω –  με δεδομένη τη διαφορά ηλικίας που μας χώριζε όντας μικρότερός της-  ένα γλυκό κορίτσι, με χαλαρό  βλέμμα βαθυβλεπούσας  έφηβης, με λαμπρές επιδόσεις και με αυτό που ο λαός μας ονομάζει «τσαγκανό». Προοίμιο  πολιτικού θάρρους, που στο αποκορύφωμά του  την καθιστά ικανή να τα βάζει με Θάτσερ και Ανδρέα! 

«Επέστρεφε», ξανά,  μνήμη μου  στον περασμένο χρόνο. Στον επόμενο «τόνο» οι ώρες  της Βάσως δείχνουν από Βαλιμίτικα προς ΑΣΟΕ και εν συνεχεία  προς Αγγλία, με μεταπτυχιακές  σπουδές και διδακτορικό και με τελικό σταθμό διδακτικό έργο στην Οξφόρδη .

«Επέστρεφε», μνήμη μου, επέστρεφε. Την ακούω κάπου το 1977/78 να μιλάει σε κομματική σύναξη, νέα, ευειδής, συγκροτημένη  και με ρητορική δεινότητα σε γνωστό εστιατόριο στο Γρίμποβο. 

Οι  δρόμοι της -καλύτερα να έλεγα διαδρομές  της – σε τόσες και τόσες υπουργικές θέσεις είναι αδύνατο να καλυφθούν με τη δική μου μνήμη. 

Μια  κάμερα κρυμμένη  μέσα στην ύπαρξή μας καταγράφει τον  Άλλο εαυτό μας, τον τραγικά μόνο του μέσα στην οχλοβοή της  ζωής. Κι όταν μάλιστα αυτή η  οχλοβοή γίνεται σήμα κατατεθέν της πολιτικής ζωής, καθιστά αφάνταστη  μαρτυρική τη στράτευσή του πολιτικού  στις αξίες  της κοινωνίας. Δεν αντέχει, αν δεν έχει την πολιτική στο μεδούλι του: Πρέπει να ξεχάσει την ιδιωτική του ζωή. Όμως η κοινωνία δεν ξεχνά τέτοιες θυσίες, όσο κι αν διατείνονται ορισμένοι ότι εξέλειπε το πολιτικό ήθος. Η Βάσω θυσίασε τη ζωή της στην κοινωνία και εκπροσώπησε επάξια, με πολιτικό  ήθος και  πολιτική πυγμή, το καλώς εννοούμενο συμφέρον της.  

Αλλά να που τα ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα δεν μ΄ αφήνουν να ξεχάσω : Σεν είναι κρίμα, Δημήτρη, που  δεν θα την ξαναδούμε στην Ντουβιά!

Καλοτάξιδη Βάσω

*Ο Ιωάννης Ε. Θεοδωρόπουλος είναι τέως καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών της Εκπαίδευσης. Γεννήθηκε στις 15.11.1949 στη Σεργούλα Φωκίδος. Είναι Πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής (Τμήμα Ιστορικό-Αρχαιολογικό) του Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών, κάτοχος μεταπτυχιακού-παιδαγωγικού τίτλου ελλήνων εκπαιδευτικών της P.H.Esslingen, παρακολούθησε για 4 εξάμηνα μαθήματα Ιστορίας στο Παν/μιο της Stuttgart και  είναι διδάκτωρ της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών και Επιστημών Συμπεριφοράς (Σχολική Παιδαγωγική) του Πανεπιστημίου της πόλης Tübingen. Ειδικεύτηκε στη Φιλοσοφική Παιδαγωγική. Υπήρξε αναπληρωτής συντονιστής Σχολικών Συμβούλων Δυτικής Ευρώπης, Σύμβουλος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο  της πόλης Stuttgart, ελεύθερος επιστημονικός συνεργάτης της P.H. Esslingen, εντεταλμένος διδάσκων στην P.H.Ludwigsburg, επίκουρος και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Αντιπρόεδρος του Τμήματος Φ.Κ.Σ και υπεύθυνος του Τομέα της Παιδαγωγικής του ιδίου Τμήματος, καθώς επίσης καθηγητής και Δ/ντης της ΑΣΠΑΙΤΕ/Παράρτημα Πατρών. Έχει συγγράψει πολλά επιστημονικά βιβλία και άρθρα στην ελληνική και γερμανική γλώσσα, έχει μεταφράσει στην ελληνική τέσσερα γερμανικά βιβλία και είναι ιδρυτής και υπεύθυνος του φιλοσοφικού-παιδαγωγικού περιοδικού «Παιδαγωγικός Λόγος». Διαμένει μόνιμα στην Παραλία Σεργούλας, mail:sergoula2 @yahoo.gr, τηλ. 6977317847 και 2634091185