Αργεί το φως στο τούνελ- Περί του ΤΕΙ στην Άμφισσα και όχι μόνο

Η δημιουργία Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας, και η εμπλοκή της τοπικής κοινωνίας της Άμφισσας σε αυτή τη συζήτηση, υπήρξε την προηγούμενη εβδομάδα η αφορμή για το κεντρικό μου άρθρο. Αναπτύσσοντας το συλλογισμό μου αναφέρθηκα στο στρεβλό τρόπο με τον οποίο δομήθηκε η τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα, φτιάχνοντας στην ουσία ένα χάρτη χωρίς συνοχή, χωρίς σχέδιο, και με κύριο μέλημα -σε πολλές περιπτώσεις- αυτών που το δημιούργησαν το πως θα εξυπηρετήσουν άλλους σκοπούς, παρά τον κύριο που δεν είναι άλλος από την παροχή των καλύτερων δυνατών συνθηκών στα παιδιά που φοιτούν.

Εισέπραξα, όπως και ανέμενα, αρκετές αντιδράσεις καθώς οι περισσότεροι διάβασαν πίσω από αυτό την έκφραση άποψης κατά της δημιουργίας κάποιου τμήματος στην περιοχή. Βασικός άξονας της επιχειρηματολογίας των διαφωνούντων, για να σας τη μεταφέρω εν συντομία, ήταν το πως ο δήμος Δελφών, με την ιστορία της περιοχής και όλα τα λογικά συνακόλουθα, έχει το απόλυτο δικαίωμα να διεκδικεί τη δημιουργία κάποιας σχολής, η οποία θα πρέπει να έχει και σχέση με τη φυσιογνωμία του τόπου. Σημαντική επίσης παράμετρος της παραπάνω επιχειρηματολογίας το ότι σήμερα στην Άμφισσα υπάρχουν σύγχρονες εγκαταστάσεις οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν τα μέγιστα, καθώς γι’ αυτό το σκοπό δημιουργήθηκαν πριν λίγα χρόνια.

Τι κι αν όλα αυτά δεν απαντούν σε κανένα σχεδόν από τα ζητήματα που έθεσα στους προβληματισμούς μου, η Άμφισσα (ως κέντρο του δήμου την αναφέρω) έχει ιστορία ως τόπος και θα πρέπει να έχει σχολή, όπως ιστορία όμως έχει και η Ναύπακτος, άρα κι αυτή θα πρέπει να έχει σχολή, όπως ιστορία έχουν τόσες άλλες πόλεις ανά την Ελλάδα, που, ναι, σωστά καταλάβατε, κι αυτές πρέπει να έχουν σχολές. Και για μαντέψτε… έχουν!

Συνομιλητής μου, του οποίου την άποψη ακούω με προσοχή, μου κατέθεσε τη δική του σχετικά με το θέμα στέλνοντάς μου το παρακάτω μήνυμα. Για διαβάστε το λίγο με προσοχή:
“Οι βασικοί σου ισχυρισμοί είναι απόλυτα ορθοί. Οι προβληματισμοί σου επίσης. Η μετάβαση όμως από την παιδαγωγική-πανεπιστημονική αναρχία στην τάξη, την ομαδοποίηση, την οικονομία κλίμακας, την παροχή ολοκληρωμένων γνώσεων όπως αρμόζουν στους αυριανούς επιστήμονες που θα κληθούν να αντεπεξέλθουν στον ανταγωνισμό, είναι διαδικασία επίπονη. Κι όπως γνωρίζεις πολύ καλά, κανείς δεν βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά. Με δεδομένες τυχόν μεσοβέζικες λύσεις (πχ σχέδιο “Αθηνά 1″) και εγώ θα ήθελα να διατηρήσω ένα από τα στρεβλά κεκτημένα…”

Ειλικρινέστατη τοποθέτηση, απόλυτα κατανοητή από μέρους μου. Τι λέει με λίγα λόγια; Πως, αφού κανένας δεν πρόκειται να βάλει σειρά σε αυτό το χάος, τότε δικαιωματικά και η περιοχή μας θα πρέπει να συνεχίσει να διεκδικεί το δικό της κομμάτι, σε μία πίτα που γευστική δεν τη λες, αλλά τέλος πάντων αφού κι άλλοι τρώνε από αυτή, ας πάρουμε κι εμείς ότι μπορούμε.
Με βρίσκει σύμφωνο, θα πω καταλήγοντας, γνωρίζοντας βέβαια πως με αυτή μου την αποδοχή γίνομαι μέρος της ιστορικής πλέον φράσης “μαζί τα φάγαμε”, όχι με τη στενή έννοια του όρου της αρπαχτής, αλλά της συνενοχής.

Και κάπως έτσι το τούνελ δεν θα έχει σύντομα φως…

του Βαγγέλη Καρανικόλα

πηγή: έντυπη έκδοση Εν Δελφοίς