Αν με ρωτούσε…

του Κώστα Κουτσόπουλου
Η εθνική τραγωδία που ζήσαμε αυτές τις μέρες με ώθησαν να επισπεύσω την –κατ’ εμέ, από καιρού οφειλόμενη- συνολική αποτίμησή μου για το ρόλο, το έργο και την αποτελεσματικότητα του μικρού μας Δήμου Δωρίδας. Όχι μόνο ως πράξη αναστοχασμού στο πλαίσιο της γενικότερης ενασχόλησής μου με τα τοπικά δρώμενα, αλλά και ως ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στα θύματα της πρόσφατης τραγωδίας για την οποία σημαντικό μερίδιο ευθύνης φέρει διαχρονικά και η Αυτοδιοίκηση, η οποία ως εκ τούτου οφείλει να αναλαμβάνει έμπρακτα το μερίδιο που της αναλογεί και, αυτοκριτικά, να προβαίνει στις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις. Στοιχειώδης πράξη υπεύθυνης πολιτικής εξουσίας…
Με αυτές τις σκέψεις και χωρίς καμία υστερόβουλη πρόθεση, απευθύνω το δικό μου «Αν…» στον αγαπητό Δήμαρχο Δωρίδας. Με την πρόθεση να είμαι χρήσιμος και όχι κατ’ ανάγκη αρεστός, ΑΝ ζητούσε τη γνώμη μου για τη μέχρι σήμερα πορεία του Δήμου – κάτι που θεωρώ ότι το όφειλε, αφού μετά από δική του επιμονή υπήρξα υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την παράταξή του στις περασμένες δημοτικές εκλογές (mea culpa!)-, συνοπτικά θα του έλεγα:
Αντιδημοκρατικός, συγκεντρωτικός και τραγικά αναποτελεσματικός ο τρόπος λειτουργίας και διοίκησης του Δήμου. Η επίτευξη του βέλτιστου αποτελέσματος απαιτεί συλλογικό και δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας καθώς και αναζήτηση και αξιοποίηση όσο γίνεται περισσότερων δυνάμεων, προσώπων και συλλογικοτήτων, που θέλουν να προσφέρουν για τον τόπο τους ανιδιοτελώς. Μια τέτοια λειτουργία, εκτός των άλλων, προϋποθέτει την πλήρη διαφάνεια στη σκοπιμότητα και στον τρόπο λήψης των αποφάσεων, την έμπρακτη και ουσιαστική συνεργασία με τις Τοπικές Κοινότητες, την ενίσχυση κάθε συλλογικής προσπάθειας αλλά και τον εποικοδομητικό και ουσιαστικό δημόσιο απολογισμό.
Στη σημερινή Δημοτική Αρχή ακριβώς το αντίθετο είναι ορατό: Οι παλιές πρακτικές άσκησης της εξουσίας οι οποίες έχουν ως επίκεντρο τις πελατειακές σχέσεις και οι οποίες έχουν διαποτίσει και κατατρέχουν την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, αποτελούν γάγγραινα για την εύρυθμη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα του Δήμου Δωρίδας. Αντί για αξιοποίηση της ανιδιοτελούς προσφοράς προσώπων και συλλογικοτήτων έχει επιλεγεί η στήριξη αποκλειστικά είτε σε αμφιλεγόμενους αλλά αμειβόμενους «συνεργάτες» είτε σε εμφανέστατα ανεπαρκείς «αυλικούς». Αλήθεια, ποια θα ήταν η απάντηση της Δ.Α. στο εύλογο ερώτημα -που η αντιπολίτευση αδυνατεί (;) να θέσει- ως προς τα χρήματα που έχουν ξοδευτεί μέχρι σήμερα για αμοιβές συμβούλων, ταξίδια «επιμόρφωσης» και παρακολούθησης ημερίδων κλπ και ποιο το έργο τους, ποια η απόδοσή τους, ποιο το αποτέλεσμά όλων αυτών; Και για να μιλήσουμε κάπως γενικότερα, πότε και πως αξιολόγησε το έργο της συνολικά η σημερινή Δημοτική Αρχή ως αναγκαία πράξη αυτοβελτίωσης; Προφανώς η αξιολόγηση θεωρείται περιττή πράξη, αν όχι επιβλαβής!
Αν δε πάμε ένα βήμα παραπέρα, ως προς τα δημοτικά όργανα και τη συμμετοχή του πολίτη στο δημοτικό γίγνεσθαι, πλήρης είναι η απαξίωση των θεσμικά προβλεπόμενων οργάνων: Δημοτικό Συμβούλιο που δεν ανταποκρίνεται στο θεσμικό του ρόλο (να διαλέγεται δηλαδή με κριτική διάθεση, να αφουγκράζεται το κοινό αίσθημα και να επιδιώκει τη συμμετοχή του πολίτη) και που περιορίζεται σε ρόλο χειροκροτητή προειλημμένων αποφάσεων, αδιαφορία για τη λειτουργία και απαξίωση των Τοπικών Κοινοτήτων και των όποιων δημοτικών Επιτροπών έχουν συσταθεί όπως π.χ. έγινε με την Επιτροπή Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής, ένα συμβουλευτικό όργανο «για την επεξεργασία και εισήγηση στο Δημοτικό Συμβούλιο θεμάτων που σχετίζονται με την ανάπτυξη του τουρισμού και την προβολή του Δήμου» όπως είχε περίτρανα δηλωθεί κατά τη σύστασή της. Ποιο είναι μέχρι σήμερα το έργο της Επιτροπής αυτής; Και βέβαια αποτελεί μέγα ζητούμενο η σύσταση Επιτροπής Περιβάλλοντος για ένα Δήμο με σοβαρά περιβαλλοντικά προβλήματα (διαχείριση απορριμμάτων, Λίμνη Μόρνου, Κορινθιακός κόλπος, διαχείριση κοιτών ποταμών και ρεμάτων κλπ).
Παντελής έλλειψη αναπτυξιακού σχεδιασμού. Απουσιάζει η εκπόνηση ενός ρεαλιστικού Επιχειρησιακού Προγράμματος για τον Αναπτυξιακό Σχεδιασμό του Δήμου στο σύνολό του αλλά και για τις επιμέρους περιοχές του που παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά και το οποίο βεβαίως να μην παραμένει απλά ως σχεδιασμός αλλά να εφαρμόζεται στις όποιες παρεμβάσεις και έργα που υλοποιεί. Ένα Ε.Π. που να καθορίζει τις χρήσεις γης με κατεύθυνση στήριξης του αγροκτηνοτροφικού τομέα και της ήπιας τουριστικής ανάπτυξης, της «οικοανάπτυξης», που να θεσπίζει κανόνες στη διαχείριση των περιβαλλοντικά ευαίσθητων σημείων της περιοχής (δασικός πλούτος, ποταμός Μόρνος, χείμαρροι, λίμνη Μόρνου, παραλιακή ζώνη NATURA). Αντίθετα με όλα αυτά, ακολουθείται η γνωστή πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας». Χρήσιμη είναι η «μετεκπαίδευση» στις Βρυξέλλες αφού όμως έχει προηγηθεί η «βασική εκπαίδευση» (θυμάμαι, και το είχα δημόσια σχολιάσει τότε, ότι κλιμάκιο του Δήμου με αιρετούς και υπηρεσιακούς ταξίδεψαν στις Βρυξέλλες για να παρακολουθήσουν ημερίδα για την κοινωνική οικονομία, ωσάν να είχαν παρακολουθήσει τις εκατοντάδες άλλες που έχουν πραγματοποιηθεί στη χώρα μας και χρειαζόταν επιπλέον επιμόρφωση!). Ενδεικτικό του ρυθμού ανάπτυξης του Δήμου μας είναι η μη αξιοποίηση βασικών δημοτικών πόρων όπως είναι η ΣΑΤΑ. Σήμερα εκτελούνται έργα με τη ΣΑΤΑ του 2012-13!!!
Και βέβαια, για να υποστηριχθεί στον καλύτερο δυνατό βαθμό ο Αναπτυξιακός του Σχεδιασμός είναι απαραίτητο να αναπτυχθούν οι κατάλληλες Υπηρεσίες, όχι μόνο ποσοτικά αλλά (και) κυρίως ποιοτικά. Μέγα ζητούμενο και αυτό για το δήμο Δωρίδας.
Στρεβλή Καλλικρατική συγκρότηση του Δήμου. Είναι γνωστό –και ομολογημένο, ακόμα και από την ίδια τη Δημοτικής Αρχή- ότι η δυσλειτουργία και η αναποτελεσματικότητα του δήμου Δωρίδας οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στην Καλλικρατική του συγκρότηση. Πρόβλημα σοβαρό για το μέλλον και τη βιωσιμότητα του Δήμου. Παρ’ όλα αυτά, το πρόβλημα αποσιωπάται. Προφανώς πρυτανεύει η διασφάλιση της εκλογικής πελατείας από την αναζήτηση με επιστημονική τεκμηρίωση μιας νέας λειτουργικής αρχιτεκτονικής προς το συμφέρον ολόκληρου του Δήμου.
Αυτά και άλλα πολλά θα έλεγα λοιπόν στον αγαπητό Δήμαρχο, του οποίου και η δεύτερη θητεία δεν αποδεικνύεται ευδόκιμη, αν ζητούσε τη γνώμη μου.
Χρειάζεται πάντως περισσό θράσος η διεκδίκηση μιας τρίτης…