Μύθοι και αλήθειες για τη “διαγώνιο”

Γράφει ο Ηλίας Τσίγκας

Το ζήτημα της διαγωνίου οδού κυριαρχεί την τελευταία εβδομάδα στην επικαιρότητα και στον δημόσιο προεκλογικό λόγο των αυτοδιοικητικών εκλογών και των δύο βαθμίδων, ενώ κατά πάσα βεβαιότητα το ίδιο θα γίνει και στις εθνικές εκλογές σε τοπικό επίπεδο. Όπως είναι λογικό, ανάμεσα στα πολλά και τα λίγα που έχουν καταθέσει δημόσια υποψήφιοι και τοπικές κομματικές οργανώσεις, έχουν διατυπωθεί ή διακινούνται διάφορες απόψεις και στοιχεία που, ηθελημένα ή μη, απέχουν από την χρήσιμη και ρεαλιστική προσέγγιση του ζητήματος. Ας δούμε κάποιους, ίσως τους κυριότερους.

Μύθος πρώτος: “Η διαγώνιος δε θα γίνει ποτέ γιατί είναι ιδιαίτερα δαπανηρό έργο”

Η διαγώνιος πράγματι είναι έργο κοστοβόρο και για την υλοποίησή του απαιτείται ποσό μεγαλύτερο από άλλους δρόμους, πχ. τον άξονα Λαμία-Καρπενήσι. Ωστόσο, αν δεν ήταν κοστοβόρο μπορεί ήδη να είχε γίνει, αν όχι ολόκληρος, τουλάχιστον κάποια σημαντικά τμήματά του. Παράλληλα, έχουν κατασκευαστεί στο πρόσφατο παρελθόν δρόμοι ίδιας ή μικρότερης βαρύτητας με παραπλήσιο ή και μεγαλύτερο κόστος. Από την άλλη, δεν μιλάμε για μια οδική σύνδεση δύο πρωτευουσών νομών, ούτε για άξονα στενά επαρχιακού ενδιαφέροντος. Ούτε το βασικότερο επιχείρημα για τη διεκδίκησή του είναι η ανάπτυξη απλά και μόνο της Φωκίδας.

Πρόκειται για αρτηρία διευρωπαϊκού χαρακτήρα, με ανάλογες προδιαγραφές κατασκευής, η οποία θα συνδέσει δύο σημαντικά εμπορικά λιμάνια της χώρας, την Πάτρα με το Βόλο και αφορά τρεις περιφέρειες της χώρας, τη Δυτική Ελλάδα, τη Στερεά και τη Θεσσαλία. Κατά συνέπεια, τα απόλυτα νούμερα που εύκολα κι επιπόλαια ακούγονται παραπλανούν ως προς την εμβέλεια και την προοπτική του έργου. Επίσης, δεν είναι ζήτημα χρημάτων μόνο, αλλά πρωτίστως προτεραιοτήτων. Προτεραιοτήτων πολιτικών κι επιστημονικών που (πρέπει να) υπακούουν σε μακροπρόθεσμη στρατηγική ανάπτυξης ολόκληρης της εθνικής οικονομίας και όχι να αντιμετωπίζεται με άκρως περιοριστική πολιτική του τύπου “να βγει η Φωκίδα από τη στασιμότητα.

Τέλος, ειδικά για το κόστος κατασκευής που απαιτείται, να υπενθυμίσουμε απλώς πως με την επαναδιαπραγμάτευση άλλων μειζόνων οδικών αξόνων εξοικονομήθηκαν τα τελευταία χρόνια 750 εκ. ευρώ . Μια διαγώνιος, δηλαδή. Χρήματα του ελληνικού λαού, δικά μου και δικά σου, που προορίζοντας να χαριστούν σε μεγαλοεργολάβους. Κατά συνέπεια, η “καραμέλα” περί “κοστοβόρου έργου” έχει λιώσει και το επιχείρημα αυτό καταρρίπτεται

Μύθος δεύτερος: “Η διαγώνιος δε θα γίνει ποτέ γιατί έχει χαμηλό κυκλοφοριακό φόρτο “

Το επιχείρημα αυτό μού θυμίζει το αυγό του Κολόμβου. Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Σε ένα δρόμο με τα κακά του τα χάλια πώς μπορεί να παρατηρείται μεγάλος κυκλοφοριακός φόρτος; Αν πάλι κατασκευαστεί μια σύγχρονη διαδρομή, πιστεύει κανένας ότι η κυκλοφοριακή κίνηση θα είναι ίδια με σήμερα; Όχι, βέβαια. Σήμερα, λόγω της κατάστασής του αποφεύγεται από σημαντικό τμήμα της εμπορευματικής κίνησης αλλά και τους ιδιώτες. Στην πραγματικότητα, ακριβώς το αντίθετο είναι ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα. Ότι πρέπει να κατασκευαστεί, για να διευκολύνει τα εμπορευματικά λιμάνια Πατρών και Βόλου, το διαμετακομιστικό κι εξαγωγικό εμπόριο και την τουριστική κίνηση -η οποία είναι αναπόσπαστα εξαρτώμενη από την ευκολία πρόσβασης. Άλλωστε, ο συνολικός αριθμός των κατοίκων που λιγότερο ή περισσότερο επηρεάζει ανέρχεται στο 1,5 εκ., όσο ο πληθυσμός δηλαδή των τριών εμπλεκομένων περιφερειών. Τέλος, η κυκλοφοριακή κίνηση κάθε οδικού άξονα εξαρτάται από τη συνολική κατάσταση της εθνικής οικονομίας σε κάθε συγκυρία. Κι η διαγώνιος είναι ένα σπουδαίο εργαλείο για την ανάπτυξη και κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.

Μύθος τρίτος: ” Η διαγώνιος δε θα γίνει ποτέ γιατί δεν συμφέρει τους κατασκευαστές”

Άκυρο επιχείρημα. Από πότε η χάραξη των οδικών αξόνων εξαρτάται από τους μεγαλοεργολάβους κι όχι από τις εθνικές και περιφερειακές ανάγκες; Είναι σαν την άποψη του Άδωνη: “Όποιο νοσοκομείο μπαίνει μέσα, πρέπει να κλείνει”. Δε χρήζει περαιτέρω ανάλυσης και σχολιασμού, αποτελεί την επιτομή του νεοφιλελεύθερου οικονομικού πνεύματος της πλήρους απορρύθμισης κι αδικεί ταυτόχρονα και τους σκεπτόμενους φιλελεύθερους…

Μύθος τέταρτος: “Η διαγώνιος δε θα γίνει ποτέ γιατί η Φωκίδα πολιτικά δεν έχει ειδικό βάρος και οι πολιτευτές μας δεν νοιάζονται”

Πρώτον: Αλλοίμονο αν εξαρτιώμασταν οι κάτοικοι της Φωκίδας αν οι πολιτικοί μας “νοιάζονται” ή όχι. Κανένας από τους αιρετούς κάθε επιπέδου δεν “είδε φως και μπήκε”. Εμείς τους εκλέξαμε. Αν εμάς νοιάζει αποκλειστικά και μόνο να προωθηθεί το προσωπικό μας αίτημα, τότε δικαίως οι πολιτικοί δεν νοιάζονται. Η πολιτική είναι μεταξύ άλλων διαμεσολάβηση και εκπροσώπηση. Προσωποποιούν, εκφράζουν, προωθούν και διεκδικούν το αίτημα μιας συμπαγούς κοινωνίας, η οποία έχει τα προτάγματά  της. Αν προτεραιότητα και ανάγκη εφεξής είναι η υλοποίηση αυτού του έργου, ας εκλέξουμε εκείνους που είναι προσφορότεροι για αυτό.

Από εκεί και πέρα, για το ότι η Φωκίδα δεν έχει πολιτικό βάρος, έχουμε να απαντήσουμε: Να αποκτήσει. Αυτό είναι δουλειά και αποστολή όσων εκλεγούν. Αλλά κι εκτός αυτού, το θέμα δεν είναι η προώθηση ενός αιτήματος της Φωκίδας. Για τη διαγώνιο έχουν εκφράσει την αναγκαιότητα υλοποίησής της τόσο η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, όσο και εκείνη της Θεσσαλίας. Κατά συνέπεια, η λύση είναι η σύμπηξη διαπεριφερειακού μετώπου διεκδίκησης από τους περιφερειάρχες, τους περιφερειακούς συμβούλους, τους βουλευτές και τους δημάρχους των τριών περιφερειών.

Εδώ, όμως, ακόμα δεν ξέρουμε τι είναι περιφερειακή πολιτική κι Ευρώπη των Περιφερειών, για διαπεριφερειακές συνεργασίες θα νοιαστούμε.

Και εννοώ πως δεν το γνωρίζουν αρκετοί από τους υποψήφιους περιφερειάρχες, αν παρακολουθήσει κανείς τον προεκλογικό τους λόγο. Είναι όμως ανάγκη να το μάθουν κι όποιος μιλήσει αυτή τη γλώσσα θα είναι εκείνος που θα ενσαρκώνει το πρόσωπο του μέλλοντος για τη Στερεά. Αλλά πρώτα, πρέπει και εμείς να κατανοήσουμε τη σημασία της περιφερειακής αυτοδιοίκησης και της περιφερειακής πολιτικής, πριν την αξιώσουμε από τους υποψήφιους.

Για αυτό ακριβώς έχω γράψει στο παρελθόν πως αυτές οι εκλογές είναι μεγαλύτερης σημασίας από τις δημοτικές! Κάποτε θα το εμπεδώσουν όλοι…

Από την Έντυπη Έκδοση