Ο τελευταίος Δελφικός Χρησμός.
Σύμφωνα με την ιστορία, ο τελευταίος χρησμός που δόθηκε από το Μαντείο των Δελφών, διά στόματος Πυθίας, ήταν το 362 μ.Χ. με αποδέκτη τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου, τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, ο οποίος, πριν εκστρατεύσει κατά των Περσών, ρώτησε στο μαντείο αν θα έπρεπε να κάνει αυτή την εκστρατεία. Ο χρησμός αυτός που σήμερα όλοι γνωρίζουμε, είναι ο εξής: «Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ». Δηλαδή: «Πείτε στον βασιλιά, πως έπεσε κατάχαμα το περίτεχνο οίκημα, κι ούτε ο Φοίβος Απόλλων έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα, και το ομιλών νερό στέρεψε».
Ο τελευταίος αυτός χρησμός δόθηκε στον Ορειβάσιο, γιατρό του αυτοκράτορα Ιουλιανού. Το 395 μ.Χ. δόθηκε οριστικό τέλος στη λειτουργία του Μαντείου, με διάταγμα του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄. Έκτοτε, επί 100 και πλέον χρόνια, οι Δελφοί εγκαταλείφθηκαν τελείως. Η ανθρώπινη βαρβαρότητα και φυσικά φαινόμενα ερήμωσαν τον ιερό αυτό χώρο, τον οποίο περίπου το 500 μ.Χ. άρχισαν να κατοικούν μόνιμα χριστιανοί, που γύρω στο 600 μ.Χ. σχημάτισαν τη λεγόμενη από τις μεσαιωνικές πηγές Πόλη, που δεν υπήρξε αξιόλογη στους αιώνες που ακολούθησαν. Το μόνο που αναφέρεται είναι το όνομα Καστρί, ονομασία του τελευταίου χωριού που υπήρχε εκεί.
Τέλος, ο χρησμός αυτός θεωρείται χριστιανικό εφεύρημα, επινοημένο 700 χρόνια αργότερα από την εκφώνησή του. Εμπνευστή του θεωρούν τον Βυζαντινό χρονογράφο και μοναχό, Γεώργιο Κεδρηνό ( 11ος – 12ος αιώνα μ.Χ.).
Καλημέρα Μυθολόγοι!!!
Σχόλια Αναγνωστών
Τα σχόλια είναι κλειστά για αυτό το άρθρο