Συμεών Τσομώκος : Οι «Δελφοί» είναι η κληρονομιά μου

Ο Συμεών Τσομώκος δεν συνηθίζει να προβάλλει τον εαυτό του. Προτιμάει να μιλάει μέσω της σταδιοδρομίας του, η οποία, μετά  σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της με το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.

Δεν μιλάει λοιπόν συχνά στα μέσα ενημέρωσης – αποφάσισε όμως να κάνει την εξαίρεση για την «Κ» και έτσι βρισκόμαστε, μια απαστράπτουσα απριλιάτικη μέρα με αέρα, στο εστιατόριο του Μουσείου Μπενάκη στη Βασιλίσσης Σοφίας. Καθόμαστε στη βεράντα, για να έχουμε περισσότερη ησυχία.

Ο κ. Τσομώκος χαιρετά γνωστούς, συνομιλεί με τη διεύθυνση του εστιατορίου, τον σερβιτόρο, τον φωτογράφο μας. Παρότι τυπικά είναι προσκεκλημένος της «Κ», στην πράξη εκτελεί χρέη οικοδεσπότη. Μιλάει χαμηλόφωνα, σαν να μοιράζεται με τον συνομιλητή του για πρώτη φορά τα ενδόμυχα μυστικά του. Πασπαλίζει τoν λόγο του με φράσεις όπως «δεν σου κρύβω» και «για να είμαι ειλικρινής».

Η εταιρεία του, η SGT (Symeon G. Tsomokos), δραστηριοποιείται από το 1997 στη διοργάνωση συνεδρίων και στις δημόσιες σχέσεις, στην Ελλάδα, στη Σερβία και –τα τελευταία τρία χρόνια– στις Βρυξέλλες. Την ξεκίνησε μετά μακρά θητεία στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο, έχοντας προηγουμένως απορρίψει πρόταση του –υπουργού Βιομηχανίας τότε– Κώστα Σημίτη να αναλάβει διευθύνων σύμβουλος στη ΔΕΠΑ. Από τους πρώτους του πελάτες ήταν η Lockheed Martin.

Το βήμα προς τη Σερβία

Η κουβέντα μας ξεκινάει από το σερβικό μέτωπο – το άνοιγμα του οποίου μου περιγράφει. «Συνεργαζόμουν τότε με μια εταιρεία που έκανε εκθέσεις. Εφτασα λοιπόν στο Βελιγράδι, που τότε έμοιαζε με ελληνικό χωριό, στις 28 Οκτωβρίου του 2000, δύο εβδομάδες μετά την πτώση του Μιλόσεβιτς. Ηταν βράδυ, οπότε πήγα με ένα ταξί στο τότε Intercontinental και το πρωί ήμουν μόνος στο πρωινό, σε μια τεράστια αίθουσα».

Η έκθεση που σχεδίαζε με τους Σέρβους συνεργάτες του –για την ανοικοδόμηση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου– δεν προχώρησε. «Αντ’ αυτού, σκέφθηκα, γιατί να μην κάνουμε ένα συνέδριο; Το συζήτησα λοιπόν με τον συγχωρεμένο τον Ζόραν Τζίντζιτς, που ήταν τότε πρωθυπουργός, αμέσως δέχθηκε, και το συνέδριο έλαβε χώρα τον επόμενο Μάιο, το 2001. Φέτος τον Οκτώβριο κάνουμε το 19ο!». Το συνέδριο, με τίτλο Economic Summit of Serbia, όπως μου λέει με συνεσταλμένη περηφάνια, τιμούν πάντα με την παρουσία τους οι εκάστοτε πρωθυπουργοί της χώρας.

Σημειώνει ότι είναι το «δεύτερο μεγαλύτερο» συνέδριο πολιτικοοικονομικού περιεχομένου στη γειτονική χώρα – το μεγαλύτερο είναι αυτό που γίνεται κάθε Μάρτιο στο θέρετρο του Κοπαόνικ. Από αυτή την εκδήλωση, παραδέχεται, εμπνεύστηκε για να στήσει το Φόρουμ των Δελφών.

«Με τους Δελφούς ήθελα να φτιάξω κάτι που θα γίνει θεσμός, που θα είναι αυτό που θα αφήσω πίσω», λέει. Παραδέχεται ότι τον έχει εκπλήξει πολύ η ταχύτητα με την οποία γιγαντώθηκε το συνέδριο, αναφέροντας μάλιστα ότι «θα προτιμούσα να είχε πάει λίγο πιο αργά, ώστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα προβλήματα μεγάλα που έχουν ανακύψει, όπως στο θέμα υποδομών (το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και η διοίκηση του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, πάντως, «έχουν δείξει κατανόηση» για τις ανάγκες του συνεδρίου, τονίζει)».

Παρά τα προβλήματα αυτά, δείχνει να νιώθει δικαιωμένος από την επιλογή της τοποθεσίας. «Πολλοί ξένοι ομιλητές έρχονται και για τους Δελφούς – για να μη σου πω μόνο για τους Δελφούς. Θα σου πω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: πήγα να δω τον Μάρτιν Γουλφ στο γραφείο του στους Financial Times, για να τον καλέσω στο συνέδριο. Πήγαμε λοιπόν στο εστιατόριο της εφημερίδας και άρχισα να του εξηγώ τι ήθελα να κάνω. Με ρωτάει λοιπόν πού θα το κάνω, του λέω, και μου απαντάει κατευθείαν: “Θα έρθω. Αν το έκανες στην Αθήνα, δεν θα ’ρχόμουν”».

Η φιλοδοξία

Το φόρουμ έχει ήδη συμπληρώσει τέσσερα χρόνια ζωής. Η φιλοδοξία του κ. Τσομώκου, όπως λέει, είναι να καθιερωθεί ως μια εκδήλωση ευρωπαϊκού επιπέδου. Παρομοιάζει τη διοργάνωσή της με «στρατιωτική επιχείρηση». Φέτος, λέει, «φιλοξενήσαμε 850-900 άτομα, ενώ ήρθαν στο συνέδριο περίπου 3.200». Η ομάδα που χειρίζεται κάθε πτυχή του αυξανόμενου σύνθετου εγχειρήματος δεν ξεπερνάει τα 14-15 άτομα.

Μέρος του οράματός του για τους Δελφούς, λέει, είναι να γίνει ένα μέρος όπου πολιτικοί και αξιωματούχοι από αντίπαλα πολιτικά και ιδεολογικά στρατόπεδα θα μπορούν να συζητήσουν και να συνεννοηθούν για κάποια βασικά πράγματα.

«Δεν έχουμε συναίνεση σε τίποτα – και είναι κάτι που το πληρώσαμε ακριβά στην οικονομία. Στα πρώτα ένα-δύο χρόνια των Δελφών δεν είχαμε πολύ μεγάλη συμμετοχή από την κυβέρνηση, κι αυτό με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Θέλω να έρχονται  οι κορυφαίοι, ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης, να συνομιλούν και στο τέλος να μένει κάτι – δέκα προτάσεις που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και να προχωρήσουν κάπως τα πράγματα». Το πρότυπό του, τονίζει, δεν είναι τόσο το Νταβός όσο το Συνέδριο Ασφαλείας του Μονάχου.

Η συζήτηση στρέφεται στη νέα γενιά, που ο  κ. Τσομώκος θεωρεί ότι είναι πιο δεκτική στην αλλαγή σε σχέση με τους παλαιότερους. «Είναι όμως και θέμα παιδείας. Το θέμα αυτό πρέπει να το δούμε άμεσα, ώστε να αποδώσει καρπούς σε 15-20 χρόνια. Αλλά κι εκεί απαιτείται συναίνεση, που δεν βλέπω να υπάρχει – ούτε βλέπω προοπτική να υπάρξει».

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ