Ένας κάθε άλλο παρά συμπαγής Δήμος…

Γράφει ο Ηλίας Τσίγκας

Εν Δελφοίς, Έντυπη Έκδοση, 13 Μαρτίου

“Κάθε μέρα βουλιάζουμε σαν τόπος όλο και περισσότερο. Γιατί έχει αποδειχθεί ότι το ενδιαφέρον των δημοτικών αρχών εστιάζεται στον στενό τοπικό περίγυρο στην Άμφισσα και τις γύρω περιοχές. Μετά το 51 δεν υπάρχει δήμος”. Αυτή ήταν μία από τις πιο χαρακτηριστικές τοποθετήσεις που είχαν διατυπωθεί σε μία από τις περσινές συνελεύσεις στην Πολύδροσο που είχαν πραγματοποιηθεί με στόχο τη δημιουργία αυτόνομου συνδυασμού για τις επικείμενες τότε δημοτικές εκλογές. Επιλογή αναγκαστική που πήγαζε ως αντίδραση στην παρατεταμένη παραμέληση επί μακρόν και ως έσχατο μέσο για τη διεκδίκηση πραγμάτων που για άλλους είναι ζωτικά και για άλλους, πολύ περισσότερο, φαντάζουν αυτονόητα. 

Μία κίνηση που μπορεί τότε να μην ολοκληρώθηκε στο “παρα πέντε”, καθώς επικράτησαν αφ ενός μεν οι προσδοκίες από τις διαβεβαιώσεις πως το καθεστώς αυτό της παραμέλησης του βορειοανατολικού τμήματος του Δήμου Δελφών θα τερματιστεί, αφ ετέρου δε η λογική της “μιας ακόμα ευκαιρίας” -σε συνδυασμό, βέβαια, με τον εκ των έσω σε κάποιο βαθμό τορπιλισμό των διεργασιών- ωστόσο δεν παύει να απηχεί τις βαθύτερες πεποιθήσεις των κατοίκων σε όλο το εύρος της περιοχής των δημοτικών ενοτήτων στη Γραβιά, τους Καλλιείς και τον Παρνασσό.

Κατάσταση η οποία επιδεινώνεται και με την αρνητική, τουλάχιστον έως τώρα, εξέλιξη στο θέμα του αθλητικού κέντρου Πολυδρόσου. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει πραγματοποιηθεί το δημοτικό συμβούλιο, στο οποίο ο Δήμαρχος Δελφών θα παρουσιάσει τη δική του εκδοχή για το πώς και το γιατί ένα σημαντικό έργο για όλη την περιοχή -έργο καθημερινότητας, ποιότητας ζωής, πολιτισμού με την πλατιά έννοια αλλά και με ισχυρές αναπτυξιακές προοπτικές-οδεύει προς ματαίωση ή στην καλύτερη περίπτωση για αναβολή για ικανό χρονικό διάστημα. Αν τελικά δεν παραπεμφθεί στις καλένδες!

Όποιος ή όποιοι, εν τούτοις, και να φέρουν την ευθύνη, η ουσία είναι ότι ο βόρειος τομέας του έργου βλέπει μια σημαντική παρέμβαση να γίνεται ξανά “καπνός”, τη στιγμή άλλωστε που δίκαια όλη η περιοχή αισθάνεται ως ο παρίας του δήμου και του νομού, καθώς επί πολλά χρόνια λείπει ένα στοιχειωδώς σημαντικό έργο. Εξέλιξη, ταυτόχρονα, που δικαιώνει τα συναισθήματα σουβαλιωτών, γραβιωτών, αγοριανιτών και γενικά των δημοτών σε όλη αυτή την περιοχή και που ως αποτέλεσμα νομοτελειακά θα έχει να βαθύνει το αίσθημα αδικίας που τους διαπερνά αλλά και να αποξενώνει ψυχικά και πρακτικά από την αίσθηση του ανήκειν και του συνανήκειν σε μια συγκεκριμένη διοικητική δομή αλλά και σε μια συγκεκριμένη ευρύτερη χωρική κοινότητα. 

Αν στην αρνητική αυτή εξέλιξη προσθέσει κανείς και την απένταξη σειράς έργων, μικρότερης μεν κλίμακας αλλά όλως αναγκαίων, ως συνέπεια του θέματος με την πλατεία Θεάτρου, ενώ ταυτόχρονα η γνώμη που έχει εντυπωθεί στους ανθρώπους αυτούς είναι ότι προκρίνεται η …Ιτέα έναντι εκείνων, τότε μπορεί άκοπα να αντιληφθεί κανείς το κλίμα που επικρατεί. Και να προβληματιστεί, ταυτόχρονα, για τις όποιες συνέπειες προκύψουν στο προβλεπτό και μη μέλλον. Πόσο δε μάλλον αν αναλογιστεί κανείς την πραγματικότητα ότι ως σημεία αναφοράς για όλη τη συγκεκριμένη περιοχή αποτελούν η Αμφίκλεια και η Λαμία. Πραγματικότητα στην οποία αθροιζόμενη και η αίσθηση της περιθωριακής αντιμετώπισης από πλευράς Δήμου κυρίως κάθε άλλο παρά λειτουργούν με κεντρομόλα δυναμική…

Δεν είναι εύκολο να πει κανείς με βεβαιότητα και επίγνωση αν οι αυτοδιοικητικές αρχές του τόπου έχουν αποτύχει συλλήβδην να προωθήσουν την έννοια της ενδοδημοτικής ισορροπίας και να αντιμετωπίσουν τις ενδοδημοτικές ανισότητες, παρά τις διαρκώς εκφραζόμενες κορώνες περί “καλλικρατικής συνείδησης”, που στην πράξη φαίνεται να αποτελούν γράμμα κενό. Ούτε πάλι να ισχυριστεί συγγνωστά πως ευθύνεται το χωροταξικό του Καλλικράτη και η αντικειμενική αδυναμία διαχείρισης ενός δήμου με ιδιαίτερα εκτεταμένη επικράτεια και με ιδιότυπο ανάγλυφο.

Το σίγουρο πάντως είναι πως ο σημερινός Δήμος Δελφών απέχει από το να μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας συμπαγής Δήμος. Και για αυτό κάποιοι την πληρώνουν…