«Η Φωκίδα αναμένει τον ΜΩΫΣΗ της»

Του Ιωάννη Καλύβα*

Παρακολουθώντας την πολτική κατάσταση της Ελλάδας από τα γυμνασιακά μου χρόνια είχα σχηματίσει την άποψη ότι, οι πολιτικοί αιρετοί άρχοντες έχουν όχι μόνο τα τυπικά, αλλά και τα ουσιαστικά προσόντα και καθημερινά μοχθούν για τα προβλήματα του ελληνικού λαού.

Με επικεντρωμένη τη σκέψη στα ονόματα δύο-τριών ηγετών της πρώτης εκατονταετίας, αφότου γίναμε κράτος, με απασχολούσε η διαχρονική φράση «Ουδείς αναντικατάστατος», την οποία στα νεανικά μου χρόνια την θεωρούσα γνωμικό.

Η ιστορία όμως και τα χρόνια που πέρασαν, επέδρασαν πάνω σε αυτή την φράση, όχι επί της αρχής, αλλά επί ορισμένων αρμονικών. Μία φράση διαχρονική όπως η παροιμία ή το γνωμικό έχει ισχύ διαχρονική όταν αντέχει στο χρόνο έχοντας την καθολική αποδοχή ενός λαού.

Από το 1830, που η Ελλάδα έγινε κράτος με πρώτο άρχοντα (κυβερνήτη) τον Καποδίστρια μέχρι το 1930 (100 χρόνια), πόσοι είναι οι επιφανείς ηγέτες (κυβερνήτες, πρωθυπουργοί), που είχαν το θαυμασμό του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού, ταπεινά θα πω δύο με τρεις.

Πόσο δε ποσοστό του ελληνικού έθνους θα επιθυμούσε σήμερα να έχει ηγέτη έναν από αυτούς! Και συγκεκριμένα Καποδίστρια, Χ. Τρικούπη, Βενιζέλο. Αλλά και την τελευταία εκατονταετία μέχρι και σήμερα, δεν πιστεύω να είναι περισσότεροι. Ο καθένας από αυτούς έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, θετικά και αρνητικά. Ο θυμόσοφος λαός, που διαβάζει ιστορία, έχει βγάλει τα συμπεράσματά του, για το ποιόν του καθενός εξ αυτών ανεξάρτητα των πολιτικών πεποιθήσεών του.

Ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» γράφει πολύ αναλυτικά και γραφικά τι αρετές πρέπει να έχει ο Άρχοντας ενός Κράτους και ποια θα πρέπει να είναι η πρωτέρα ζωή του. Ποιοι από αυτούς, που ταπεινά, ανέφερα παραπάνω αλλά και αυτούς που για να μην παρεξηγηθώ δεν ανέφερα (που είναι οι εξαιρέσεις) πληρούν  τα του Πλάτωνα;

Ως εκ τούτου, πολύ ταπεινά και σεμνά, τολμώ να αναφέρω ότι το «ουδείς αναντικατάστατος» έχει ισχύ στην εξαίρεση των εξαιρέσεων. Καθ᾽εαυτού προσωπική άποψη. Υπάρχει όμως ένα ερώτημα.

Όλα αυτά τα χρόνια (200 το σύνολο) μόνο αυτοί είχαν ή έχουν την καθολική αποδοχή του ελληνικού λαού; Προσωπικά νομίζω όχι!

Πόσοι νέοι άνθρωποι με ουσιαστικά και τυπικά προσόντα εξαφανίζονται πριν καν αρχίσουν να δοκιμάζονται στον πολιτικό στίβο και να επιδεικνύουν τις αρχές και τις αξίες τους. Το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που ή δέχεσαι τις δικές του αρχές ή αποβάλλεσαι. Εκτός και έχεις γρανίτινα χαρακτηριστικά και ισχυρή προσωπικότητα (οπότε συμπεριλαμβάνεσαι στις εξαιρέσεις).

Με σεβασμό και επικεντρώνοντας το θέμα στον ιδιαίτερο νομό, που γεννήθηκα και ζω, τολμώ να αναφέρω ότι σήμερα δοκιμάζονται ένας-δύο άντρες στον πολιτικό στίβο και διακατέχονται από ήθος, εντιμότητα και αγάπη. Νοιάζονται δε για τα προβλήματα των συμπατριωτών τους. (Μιλώ γι᾽ αυτούς που γνωρίζω και βρίσκονται στον ιδεολογικό χώρο της παράταξης που είμαι κι εγώ από τα γυμνασιακά μου χρόνια).

Η παράταξη κρατά ουδέτερη στάση, ανέχεται όμως τους λίγους Μανδαρίνους να κινούν τα νήματα, καίτοι οι ίδιοι κατηγορούσαν τους πρώην τους (π.χ. Ν. Γκελεστάθη, Α. Ανδρεουλάκο) για τον αυτό λόγο. Η εξουσία όμως θέλγει!

Και εδώ όπως παραπάνω, υπάρχει ένα δεύτερο ερώτημα! Όπως λένε οι ίδιοι η καθημερινή τους κούραση είναι μεγάλη και το μετάνιωσαν, που ασχολήθηκαν με την πολιτική. Αν τούτο έχει βάση, γιατί όταν περατώνεται η πρώτη τετραετία, χρησιμοποιούν κάθε τρόπο και μέσον να συνεχίσουν! Ενώ θα μπορούσαν ν᾽αφήσουν το πεδίο ελεύθερο για τις νεώτερες γενιές.

Επειδή, Κύριοι, ο Λαός ξέρει καλά το γιατί, αφήστε αυτούς τους ανθρώπους, όσοι είναι (ένας, δύο, τρεις), που για πρώτη φορά δοκιμάζονται να επιδείξουν τις αξίες τους. Η Φωκιδα έχει ανάγκη από ανθρώπους, που σέβονται και αγαπούν τον συνάνθρωπό τους.

Η Φωκίδα περιμένει τον ΜΩΫΣΗ της.

*Ο Ιωάννης Καλύβας είναι Ηλεκτρονικός & Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, τ. Αντινομάρχης Ν.Α. ΦΩΚΙΔΑΣ